Την προηγούμενη εβδομάδα σας άφησα χωρίς υγρά όνειρα, το ξέρω. Απολογούμαι. Ήθελα να μοιραστώ κάτι όμορφο. Βασικά δεν ήθελα, ο Άλεξ με ανάγκασε. Αλλά, καλά! Άφησα ένα κομμάτι μου και άμα κατάλαβες, κατάλαβες, αρχίδι που το διάβασες! Έχω πολλές ιστορίες να μοιραστώ. Μέχρι τώρα μοιράζομαι κυρίως πουτσοϊστορίες (εκτός από κάτι
Μέσα σε μια φυσούνα, και στο χέρι ταυτότητα και ένα εισιτήριο επιβίβασης. Εδώ ανήκω μάλλον. Το «πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου» που μου έριξες τότε ήταν η αφορμή που είμαι εδώ, και θα το τιμήσω. Ευχαριστώ, αδελφέ. Μην το επαναλαμβάνεις όμως, γιατί πονάει. Αν και σου το έκανα βέβαιο
Κάποια πράγματα τελειώνουν, κάποια πράγματα αρχίζουν, κάποια πράγματα ευτυχώς δεν ξεκίνησαν και έκαναν χώρο για όσα χρειαζόσουν Και εν τέλη η ζωή, πάντα κάπως προχωράει Και τα πράγματα αλλάζουν και αλλάζεις και εσύ μαζί τους Δεν είναι εύκολο, πότε δεν είναι εύκολη η αλλαγή Μα το κάνεις ξανά και ξανά,
-Και σήμερα γιατί ήρθατε στα επείγοντα; -Άκου φίλε, εγώ είχα έρθει γιατί έπεσα από κάτι σκαλιά και χτύπησα τη μέση μου, οι μασώνοι εδώ μέσα με πήρανε και μου κάνανε ακτίνες, ακτίνες Χ δηλαδή, να σου πω, δεν πιστεύω να είσαι και εσύ της ΝΈΑΣ ΤΆΞΗΣ; -Όχι όχι, εγώ με
*Εδώ αφήνω ένα κομμάτι μου. Ένα κομμάτι από ένα κορίτσι που ήθελε να ανθίσει. Ένα κορίτσι που θα μάθει το σώμα, τη λαχτάρα, την ηδονή, τη ντροπή. - Ιούνιος, ζεστός θαλασσερός, απογευματινός δεκαπέντε εγώ παραπάνω αυτός. Στο πλήθος άγνωστος αυτός μοναδικός ματιές, αγγίγματα, για φιλήματα νοήματα να χορεύεις, να χορεύω, να
Το πρωί αποφάσισα πως ίσως να έχει φτάσει ο καιρός να σταματήσω να ξυπνάω με πονοκέφαλο και ενοχές. Το μέλλον απέδειξε πως πολύ σύντομα ξέχασα αυτή την απόφαση. Το διαμέρισμα μπορεί να μην είχε μπαλκόνι αλλά είχε πολλά και μεγάλα παράθυρα, με ξύπνησε το νιαούρισμα της γάτας μου και το
Έχω τη τάση να θυμάμαι τους ανθρώπους και όχι τα τυπικά. Μπορεί να χάνω τα γενέθλια τους και που και που να μου διαφεύγει το χειρότερό τους φαγητό. Θυμάμαι πάντα όμως στιγμές, θυμάμαι το δέσιμο και τα έθιμα που φτιάξαμε μαζί. Είχα γυρίσει σπίτι καιρό. Ήξερα πως ήταν για λίγο
Θα ήθελα να κάνω ένα δημόσιο - ένα ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ιδανικά - γκάλοπ για το «πίριοντ σεξ». Και θα λάβετε όλοι μέρος. Θα είναι μια υποχρεωτική έρευνα του σμάγκλερς ντοτ τζι αρ. Θεωρώ πως μας διαβάζουν πολλά είδη χόμο σάπιενς. * Άντρες κομπλεξικοί * Άντρες φεμινιστές * Γυναίκες παρθένες * Γυναίκες διφύλλειες * Κουίρ * Κουίρ κομπλεξικές/οί * Ελπίζω
Χέλο μα μπέμπις! Αυτό το μέρος δεν θα είναι παραμύθι. Πολύ ερωτικό μου φάνηκε το προηγούμενο και δεν είναι του στυλ μου. Έχουμε τον Τζο και τον Άλεξ γι’ αυτά. Go read them, γαμούν! Γράφοντας αυτό το κομμάτι της πουτσοϊστορίας μου, βρίσκομαι σε ένα όμορφο καφέ με πολλά δέντρα γύρω
Χάνομαι στα μάτια σου Βουλιάζω στην αγκαλιά σου Πνίγομαι στα φιλιά σου Αδιαφορώ για το πριν και το μετά και βυθίζομαι σε εμάς Μέχρι να γίνεις η πνοή μου Μέχρι να μάθω να ανασαίνω απ' την αρχή Μέχρι το χάδι σου να γίνει η κόλλα που θα κολλήσει τις
Παγώνω στο άκουσμα της μουσικής που γνωρίζει να επουλώνει τις πληγές μου. Παγώνω, γιατί στο πρόσωπό μου διαγράφεται ένας μετέωρος, καταραμένος ποιητής. Κάποιος που νοσταλγεί τον Μπουκόφσκι. Κάποιος που βυθίζεται στον Ντοστογιέφσκι. Κάποιος που χάνεται στο μυαλό του Μαγιακόφσκι. Κι εγώ, στον δρόμο, να κάνω προσπάθειες, μήπως μάθω τελικά τον
Το νέο μου διαμέρισμα ήταν μικρό. 60 τετραγωνικά και είχε ένα ‘’εσωτερικό’’ μπαλκόνι, ότι στο καλό και αν σήμαινε αυτό. Είχε μία γιαγιαδίστικη εσάνς, για αυτό έφταιγαν οι ποικιλίες σεμέν που άφησε μέσα η κυρία που μου το νοίκιασε. Δεν τα έβγαλα, δεν τα μετακίνησα, δεν άλλαξα τίποτα. Ήμουν κουρασμένος.
Καυτά και Αυγουστιάτικα χαίρετε, καυλίνια μου! Δεν γουστάρω να γράφω γραντζουνοϊστορίες τον Αύγουστο. Τον θεωρώ τον πιο ερωτικό μήνα. Γι’ αυτό αποφάσισα να γράψω για το καλύτερο σεξ της μέχρι τώρα ζωής μου. Γιατί αν δεν είναι αυτή ρομαντική ιστορία, τότε ποια είναι; Αυτή η ιστορία θα γραφτεί σε μορφή
- Κάνε έναν κύκλο το κορμί σου κι ελευθερώσου απ’ το ναυάγιο. Η νύχτα με πανσέληνο αδημονεί το αύριο. Χαμένοι μοιάζουμε, χαμένοι μες στην άβυσσο· το πάθος μας ακαριαίο, σαν σύγκρουση στην άσφαλτο. Δυνάμωσαν τα τείχη και τώρα απορώ: ποιος είμαι και πού πάω, ποια θηρία ξεδιψώ; Κι όλο αναρωτιέμαι αν
- Δεν με φοβίζει να μη με αγαπήσεις. Με φοβίζει να αγαπήσεις το φως μου. Το φως μου το βλέπουν πολλοί. Είναι εύκολο να το ερωτευτείς. Λάμπει. Σε ζεσταίνει. Σε κάνει να πιστεύεις πως βρήκες κάτι σπάνιο. Κανείς όμως δεν ρωτάει ποιος μένει ξύπνιος για να το κρατά αναμμένο. Κι ύστερα
. [...] -Γιατι; -Γιατί αν ήμουν σε μια ταινία αυτό θα έκανα, οπότε το έκανα. [...] *Ινέ
Joe's Books and Blues Emporium
Αγαπητοί αναγνώστες και θα πω και πλέον, φίλοι. Έχετε ακούσει για εμένα πια τα ανήκουστα. Πως είμαι ερωτύλος, πως νοιώθω πολλά, πως χάνομαι. Πως τα βράδια μου σκεπτόμενος κάποιας την αγκαλιά, τα μάτια και το άρωμα της ονειροπολώ και αφήνομαι σε κάθε κύμα που μπορεί να παρασύρει το μυαλό μου.
Ένας σωστός τίτλος καθορίζει όλη την ιστορία. Πρέπει να διαβάζεις την επικεφαλίδα και να ξέρεις τι καταστροφικό περιεχόμενο σε περιμένει. Βέβαια, θέλω να πιστεύω ότι οι ιστορίες μου πάντα σας κρύβουν πλοτ τουιστς. Αυτή η ιστορία βρωμάει από την αρχή. Αλλά το καρκινάκι σε αυτή την ιστορία είναι απεγνωσμένο και
Resident Drunkards
- Πετάω ψηλά, πετάω ψηλά, μα δεν σε φτάνω. Βγάζω φτερά, βγάζω φτερά για ν’ ανασάνω. Τι δροσερά, τι δροσερά όλα εδώ πάνω. Είναι αργά, πολύ αργά· μη σε κουράζω. Ο νους αέναα γυρίζει σαν φορτίο μες στους θαλάμους ενός τρελού ψυχιατρείου. Μία γυναίκα με κοιτάει και γελάει· είναι το τσίρκο
Resident Drunkards
. -Πώς σε λένε; -Αμαρυλλίς. -Πώς γράφεται; -Γράψ’ το όπως θες και θα στο διορθώσω την επόμενη φορά. *Ινέ
Resident Drunkards
Σε κοιτάζω και υπάρχει αυτή η παράξενη αίσθηση πως κάτι έχει ήδη συμβεί. Σαν να άργησα σε ένα σπίτι που κάποιος είχε χτίσει για μένα. Έχεις τη σιωπή που αναζητώ. Το χέρι που μένει. Τον ήλιο για τη δική μου καταιγίδα. Κι όμως, κάτι μέσα μου στέκεται ακόμη στο κατώφλι.
Joe's Books and Blues Emporium
-...και;! Τη βρήκες; -Ναι ναι, ηταν στο απέναντι μπαρ χαμουρευόταν με εναν ψηλέα. -Τι λες τώρα ρε μαλάκα Τζο, πρέπει να σε γάμησε.. -Όχι ρε εντάξει τα έχω συνηθίσει αυτά. Μπορεί να φταίω και εγώ, είμαι πολύ διαχυτικός, πολύ έντονος, πολύς ρε παιδί μου. -Ναι και φταις και για τη
Resident Drunkards
Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» φέρνει επιτέλους απαντήσεις στα «γιατί» που προηγήθηκαν. Όντως, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου δόθηκε σήμερα υπάρχει επειδή κάποτε έγινε —ή δεν έγινε— κάτι που ήθελες ή δεν ήθελες, παγώνεις για και αναστενάζεις. Ένα τηλεφώνημα που έλαβα σήμερα
Resident Drunkards
- Τούτο το ραγισμένο γυαλί που έπεσε σιμά στα πόδια σου, δεν ήταν τίποτε άλλο , παρά η εύθραυστη, θρυμματισμένη καρδιά μου. -Κάθυ