Τα χρόνια μετά τα καλύτερα μου χρόνια. Κεφάλαιο 6.

Το νέο μου διαμέρισμα ήταν μικρό. 60 τετραγωνικά και είχε ένα ‘’εσωτερικό’’ μπαλκόνι, ότι στο καλό και αν σήμαινε αυτό. Είχε μία γιαγιαδίστικη εσάνς, για αυτό έφταιγαν οι ποικιλίες σεμέν που άφησε μέσα η κυρία που μου το νοίκιασε. Δεν τα έβγαλα, δεν τα μετακίνησα, δεν άλλαξα τίποτα. Ήμουν κουρασμένος. Σωματικά άρτιος, ψυχικά, οριακά, κενός. Είχα φίλους και τους εκτιμούσα πολύ. Μία οικογένεια που λάτρευα και ήταν εκεί αλλά μου έλειπαν πράγματα. Μου έλειπε μία σπιρτάδα. Είχα μία ουσιαστική ανάγκη να δεθώ και να εμπιστευτώ αλλά ο φόβος του να ανοιχτώ ήταν μεγαλύτερος.

Το κινητό μου χτύπησε.

-Τζο μου, καλημέρα, θα βρεθούμε το βράδυ;

-Εννοείται, θα περάσω να σε πάρω κατά τις εννέα.

-Τέλεια! Που θα πάμε;

-Αυτό είναι έκπληξη, άφησέ το επάνω μου.

Η Γεωργία ήταν εξαιρετικό παιδί,συνεσταλμένη,χαρωπή και επίμονη. Γνωριστήκαμε τυχαία αφού ήταν νοσηλεύτρια στην ιδιωτική κλινική όπου και δούλευα τότε ως Junior Doctor. Τα λεφτά ήταν καλά, η δουλειά ήταν πολλή αλλά τουλάχιστον ήμουν μακριά από τον Ελυσσό και ότι με ένωνε με εκείνο το μέρος. Μετά από ένα νυχτέρι στη δουλειά μου ζήτησε να τη πάω σπίτι, λίγο η κούραση, λίγο το trauma bonding σε εκείνη τη δουλειά, τη φίλησα. Δεν ήταν φαντασμαγορικό, δεν ήταν ανατριχιαστικό. Ήταν ένα όμορφο φιλί. Από τότε ψευτοβγαίναμε χωρίς να ορίσουμε κάπως τη σχέση την οποία είχαμε.

-Φίλε τι κάνεις;

Ο Μπάμπης ήταν ήδη στην κλινική όταν έφτασα, ξεκίνησε να δουλέυει 2 ολόκληρες μέρες πριν απο εμένα, με βοήθησε να βρω σπίτι ενώ έμενα σε κάτι ενοικιαζόμενα του ελέους, μου έδειξε δύο τρία καλά μέρη για μπύρες και αυτόματα ήξερα πως αυτή η φιλία είχε μέλλον.

-Έλα φίλε μου, τι έχουμε;

-Κάνει πάρτυ ένας γνωστός μου, ψήσιμο, ρετσινάκια. Δεν τη παλεύω να πάω μόνος μου, πάμε μαζί;

-Ναι ρε μέσα.

Τα πράγματα δεν πήγαιναν άσχημα.

-Γιε μου, εγώ ήρθα γιατί αυτό το αναθεματισμένο το πόδι έπεσα και το χτύπησα πριν 4 μήνες και από τότε δεν δουλεύει καλά.

-Κυρά Ευτέρπη πόσο είσαι;

-Ε;

-ΠΌΣΟ ΧΡΟΝΏΝ ΕΊΣΑΙ ΚΥΡΆ ΕΥΤΈΡΠΗ;

-Με το πλοίο ήρθαμε εμείς από παλιά είμαστε πρόσφυγες.

-ΔΕΝ ΛΈΩ ΑΥΤΌ ΚΥΡΆ ΕΥΤΈΡΠΗ ΆΣΕ ΤΟ ΠΛΟΊΟ ΛΈΩ..

-Ναι ναι το ‘22 μετά τη καταστροφή

-...

Δεν ήταν ότι είχα εκνευρισμό, είχα κούραση, δούλευα καθημερινά και η δουλειά μου έπαιρνε το μυαλό από κάθε τι που δεν έπρεπε να σκεφτώ ή να σκέφτομαι.

-Σκέτο δεν τον πίνεις;

Δίπλα μου ξαφνικά στεκόταν η Γεωργία με έναν παγωμένο καφέ στο χέρι που στο μυαλό μου έμοιαζε βάλσαμο.

-Ευχαριστώ ρε συ, καμιά φορά είναι όλα λίγο πολλά..

-Εδώ είμαστε γιατρέ μου και θα λυθούν όλα.

Η μουσική ακουγόταν από τον δρόμο, μία μίξη 2000s και τρασολαικών με λίγα ρεμπέτικα εκεί και εδώ, το σπίτι ήταν μεγάλο με ένα τεράστιο μπαλκόνι και τα πρόσωπα γύρω, φιλικά, χαρούμενα, μερικά λίγο χαμένα από τη ρετσίνα και τις μπύρες, μερικά λίγο μαγκωμένα από το νέο κόσμο.

-Πάω να μας πιάσω καμία ρετσίνα;

-Ναι φίλε, τη δική μου με λίγη κόλα, όσο πιο σκατένια η ρετσίνα, τόσο λιγότερη κόλα

-Άρχοντας.

Ο Μπάμπης πήγε να μας φέρει τα ποτήρια και μία περίεργη κοπέλα με πλησίασε,

-Έχεις γάτα;

-Ε;

-Τι ε μωρέ μινάρα, έχεις γάτα ρωτάω;

Τωρα αυτό το ‘’μινάρα’’ τι είναι; Είναι υποκοριστικό; Ασημίνα-Μίνα-Μινάκι-Μινάρα; Βγαίνει. Τελος πάντων τι σκέφτομαι δεν με λένε Ασημίνα.

-Έχω γάτα ναι.

-Λοιπόν άκου, θα πας τζάμπο και θα πάρεις αυτά τα ρολά για τα ρούχα

-Έχω ρε συ..

-Σκατά έχεις, από πίσω είσαι γεμάτος, αυτό έχει και κοντάρι.

Τότε ήρθε ο Μπάμπης με τις ρετσίνες

-Εσύ ποιά είσαι τώρα;

-Εγώ είμαι η Ζωή

-Εγώ είμαι ο Μπάμπης.

-Εγώ είμαι ο Τζο.

-Μα καλα, δεν γνωρίζεστε;

-Όχι ρε φίλε, ήρθε από εδώ και με είπε Ασημίνα.

-Μινάρας είναι ο μαλάκας στα Πατρινά.

Τώρα αυτό δεν το είπε ούτε ο Μπάμπης, ούτε η Ζωή αλλά μία ξέχωρη φωνή.

Ήταν μία μικρόσωμη κοπέλα με ένα έξυπνο χαμόγελο με καστανόξανθα μαλλιά και μακριά σε αντίθεση με τη Ζωή που είχε ένα μαύρο αγορέ μαλλί, τατουάζ και φερόταν λες και μας ήξερε χρόνια.

-Α! Από εδώ η φίλη μου η Αφροδίτη!

Ο Μπάμπης τα είχε χάσει, είδα το σαγόνι του να κρατιέται στη θέση του με το ζόρι, και τις κόρες των ματιών του να ανοίγουν λες και άνοιξαν οι ουρανοί σε κάποιο καρτούν.

-Μαζέψου αδερφέ.

-Έλα, τι; Μια χαρά είμαι.

-Α καλά.

Ο Μπάμπης συστήθηκε στην Αφροδίτη και αρχίσανε να μιλάνε για τοπικές βρισιές ενώ εγώ και η Ζωή είχαμε βρει δύο πολύ βασικά κοινά, τις γάτες και το να πίνουμε.

Όσο η ζωή περνάει το να βρεις φίλους γίνεται όλο και δυσκολότερο, αυτά τα παιδιά όμως ήταν εντάξει παιδιά. Κάναμε αστεία, πίναμε, μιλήσαμε για πολιτικά, πίναμε, είπαμε λίγο για τις ζωές μας, πίναμε και έφτασε το βράδυ.

-Εσύ ρε Άφρο, είσαι με κανέναν;

-Έχω μία σχέση χρόνια τώρα, απόσταση όμως, το παλεύουμε.

Έπρεπε να δείτε τον Μπάμπη, σαν να του έκλεψαν τη τελευταία μπουκιά από το αγαπημένο του φαγητό.

-Έχε πίστη αδερφέ, γυρνάνε τα πράγματα, του είπα αλλά αυτός κατέβασε κανά δυο ρετσίνες κούπα.

(Άν δεν ξέρετε τι έιναι κούπα, σας έχω δώσει τροφή για σκέψη)

- Εσύ ρε Τζο;

Μέσα στη ζαλάδα και τη θολούρα μου κάτι με ενόχλησε.

Τότε το κατάλαβα. Το κινητό; Που είναι το κινητό;

Εν τέλει το βρήκα, ήταν κάτω από κάποια μαξιλάρια του καναπέ. Όταν το άνοιξα είδα τα αναμενόμενα. Η ώρα ήταν 2 παρά το βράδυ, η Γεωργία με είχε πάρει περίπου 8 φορές τηλέφωνο, μου είχε στείλει κάμποσα μηνύματα αλλά το τελευταίο που μπόρεσα να δω έγραφε απλά, ΄΄Αν δεν έχεις πεθάνει κάπου απλά είσαι ένας τεράστιος μαλάκας αγόρι μου, μη με ξαναενοχλήσεις΄΄

Ε, δεν είναι ότι είχε και κανένα τεράστιο άδικο.