Καλό μέλλον

Μέσα σε μια φυσούνα, και στο χέρι ταυτότητα και ένα εισιτήριο επιβίβασης. Εδώ ανήκω μάλλον.

Το «πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου» που μου έριξες τότε ήταν η αφορμή που είμαι εδώ, και θα το τιμήσω. Ευχαριστώ, αδελφέ. Μην το επαναλαμβάνεις όμως, γιατί πονάει. Αν και σου το έκανα βέβαιο ότι θα ’μαι εδώ, δεν θα σε ενοχλήσω.

Κι αν και πίστευα ότι πάλι μόνη μου ήμουν τελικά σε όλο αυτό και το μυαλό μου έπαιζε παιχνίδια, δεν θα περίμενα ποτέ πως τα τελευταία μας λεπτά μαζί θα τα έλεγες όλα και θα απαντούσες όλα τα ερωτηματικά μου.

Έμαθα τελικά ότι δεν είναι πάντα «δεν θέλω» το «δεν μπορώ», αλλά κάποτε όντως δεν γίνεται.

Τι πρέπει και δεν πρέπει;

Με άκουσες και, στο τέλος, επιτέλους τα άφησες τα πρέπει, και σε άκουσα εγώ. Ήταν για το αντίο. Δεν μπορώ να σκεφτώ όμως τίποτα άλλο παρά μόνο αυτό που μου είπες πριν φύγω.

Με γάμησες.

Που τέτοια τύχη βασικά…

Δεν περιμένω τίποτα, και σε έβγαλα κι από τη δύσκολη τη θέση. Δεν περιμένω τίποτα, σου το είπα. Οι συνθήκες που έλεγες ότι μπορεί να αλλάξουν, δεν με πείθουν και σε αυτό ούτε εσύ. Τίποτα δεν θα γίνει, τίποτα δεν θα αλλάξει, εκτός από το ότι δεν θα σε βλέπω και δεν θα με βλέπεις. Αλλά μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται. Δεν θέλω, αλλά θα γίνει. Μα θα είσαι πάντα εκεί. Εδώ. Και θα λέω, ναι, είχα κάποτε μια αγάπη.

Déjà vu, σε μια κατάσταση που είμαι ανίκανη να κάνω οτιδήποτε και κάθομαι αμέτοχη να βλέπω την ιστορία μου να γράφεται και ο συγγραφέας να μην είμαι εγώ.

Καταραμένη μοίρα.

Πρέπει πρώτα να παραδεχτείς εσύ στον εαυτό σου κάποια πράγματα για να μπορέσεις να τα μοιραστείς. Κι εσύ τα αποδέχτηκες. Κι αυτό μου λέει πολλά.

Θα προχωρήσω.

Θα συνεχίσεις.

Μα σε ένα παράλληλο σύμπαν, κοιμάμαι και ξυπνάω δίπλα σου και οι προφυλάξεις και τα πρέπει δεν ανακαλύφθηκαν ακόμη.

Μια αγκαλιά διαρκείας.

Ένα αντίο.

Καλή τύχη.