''Δεν φταις εσύ, φταίω εγώ'' και τα σχετικά.
Η αγαπημένη μου εποχή είναι ο χειμώνας. Μου αρέσει το κρύο αλλά ακόμα περισσότερο μου αρέσει αυτή η ζεστασιά του σπιτιού, η ασφάλεια του παλτό και το πάπλωμα που με κρατάει ασφαλή και πράο.
Με κρύο έκανα και σχεδόν κάθε νέα μου αρχή. Με κρύο ξεκινούσα το σχολείο, με κρύο έφυγα για το πανεπιστήμιο, με κρύο ξεκίνησα τη πρώτη μου δουλειά, με κρύο και τη δεύτερη. Ακόμα και για στρατό, έφυγα μία νύχτα του Μάη, κρύα και περίεργη.
Συνήθως όταν κρυώνεις, ψάχνεις ζεστασιά, είτε αν κρυώνεις φυσικά, είτε αν κρυώνεις συναισθηματικά. ''Τhe thrill is gone'' έλεγε ο B.B. King, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα η παρουσία κρύου, αλλά σίγουρα σημαίνει η απουσία της αρχικής ζεστασιάς.
Aυτό, ήταν ο πρόλογος. Πάμε στη βασική θέση και στη κοινώς αποδεκτή αλήθεια.
Βαριέμαι.
Κάθε τι το μη σπιρτάτο με κουράζει. Δεν μου δίνει και δεν δύναμαι να του δώσω.
Τη γνώρισα σε μία γιορτή, γενέθλια ή μία απλή δικαιολογία για έξοδο. Είχε μάτια λαμπρά και μαλλιά με μπούκλες σαν το μπερδεμένο μου μυαλό. Δεν είπαμε πολλά, χορέψαμε, γελάσαμε και υπήρξε μία περίεργη σύνδεση. Πήγαμε από μπαρ σε μπαρ. Κουράστηκε με τα ψηλά της και της είπα να μην ανησυχεί. Πήρα τα ψηλά, της τα έδωσα και τη σήκωσα στα χέρια μου μέχρι το αμάξι της. Ήταν φυσικό, ρομαντικό και ενδιαφέρον. Δεν τη φίλησα, ούτε εκείνη εμένα.
Την επόμενη πήρα το αμάξι και έφυγα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
-Σου λείπω ήδη;
Δεν είχαμε ξαναμιλήσει αλλά έπρεπε να το κάνω.
Γέλασε και άρχισε να με πειράζει, χαριτωμένα. Της είπα πως ήθελα να τη ξαναδώ και μου απάντησε πως ένιωθε το ίδιο.
-Θα έρθω να σε δω.
-Μα, είσαι πολύ μακριά.
-Αυτό, δεν έχει σημασία.
Όταν με ενδιαφέρει κάτι βλέπετε, δεν υπάρχουν μετριασμοί, δεν υπάρχουν εμπόδια και ζόρια.
Υπάρχω εγώ και εκείνη.
Όλα τα τριγύρω είναι απλά μέσα για να μας φέρουν κοντά ή υποτιθέμενοι φραγμοί που θα είναι νικημένοι στις μελλοντικές μας ιστορίες για να τις κάνουμε λίγο πιο πικάντικες.
Την είδα ξανά, και ξανά και ξανά, μέχρι που ο έρωτας ήταν εμφανής και σαν φλόγα γέμιζε κάθε πιθανή μουντή στιγμή. Το τζαζζόμπαρο στη πόλη της είχε ουσία, το ποτό ήταν πιο γλυκό μαζί της και το φιλί της έμοιαζε με την ήρεμη νότα που έλειπε από τη τόσο γρήγορη και έντονη μελωδία που ήταν τότε η ζωή μου.
Το κακό με τον έρωτα, είναι πως δεν παραμένει πάντα τόσο έντονος όσο στην αρχή. Δεν είμαι από αυτούς που θα πουν πως ο έρωτας αποχωρεί και μένει μόνο η αγάπη. Όχι. Ο έρωτας είναι για εμένα βασικός και παραμένει βασικός. Νοιώθω πως θα ερωτεύομαι τα μικρά πράγματα κάθε μέρα σε αυτό που ονειρεύομαι πως θέλω.
Μέρα με τη μέρα η απόσταση με έτρωγε, δεν σκεφτόμουν εκείνη, δεν σκεφτόμουν εμάς. Σκεφτόμουν την απώλεια της ζεστασιάς. Το πόσο ακόμα θα είναι μακριά και πόσο θα μου λείπει ο καθημερινός έρωτας. Για κακή μας τύχη, οι σκέψεις αυτές συνέπεσαν με μία εκτεταμένη περίοδο που δεν βρεθήκαμε.
Αυτό ήταν. Μου έφυγε. Ο αφανισμός του ενδιαφέροντος και του ενθουσιασμού μου ήταν τόσο αναμενόμενος όσο και γρήγορος. Τα γλυκά σχόλια της δεν με άγγιζαν πια, η ποίηση και τα λόγια δεν μου έβγαιναν τόσο αβίαστα και η κατάσταση με είχε κουράσει.
Το χείριστο της κατάστασης; Δεν έφταιγε εκείνη και συνάμα δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να το διορθώσει.
Ξέρω, ξέρω, ''δεν φταις εσύ, φταίω εγώ'' και τα σχετικά. Δεν θα μπω σε κλισέ μουρμούρες και ιδεολογίες. ''Δεν φταίει ποτέ μόνο ο ένας, φταίνε και οι δυό'',αυτό ακούγεται πολύ σαν δικαιολογία αυτού που φταίει εντωμεταξύ.
Σε αυτή τη περίπτωση έφταιγε η ιδιοσυγκρασία μου, ο τρόπος μου και το τι έλειπε σε εμένα. Δεν ήμουν πια καλό σύντροφος και μπορούσα εύκολα να το καταλάβω. Δεν έδινα και δεν μου έβγαινε να δώσω.
Τι κάνεις όταν είσαι σε αυτή τη κατάσταση; Χωρίζεις. Παίρνεις τη ''δύσκολη'' απόφαση και για τους δύο. Αν και. Δεν είναι και για τους δύο. Ήταν για εμένα, αδιαμφησβήτητα εγωιστικά και διάφανα. Εξήγησα και εξήγησα. Το δέχθηκε και την επόμενη στιγμή, δεν άλλαξε τίποτα. Μέσα μου είχε τελειώσει και απλά εκείνη τη στιγμή μπήκε η σφραγίδα, τίποτα παραπάνω.
Η ζεστασιά απουσίαζε καιρό, η σπίθα είχε σβήσει και εκείνος ο χειμώνας αποδείχθηκε ένας από τους δυσκολότερους γιατί το χειρότερο κρύο, ήμουν εγώ.
