Στο Μπαρ που Θα Άνοιγα..
Η εξώπορτα θα ήταν καθαρή, μπεζ, μεγάλη και παλιακή. Πάνω της θα αναγραφόταν μόνο το όνομα του μπαρ. Ο πορτιέρης θα ήταν ένας από τους καλούς μου φίλους. Ένας άνθρωπος με χαμόγελο τόσο μεγάλο όσο και τα όνειρά του, κάποιος που δεν φοβήθηκε ποτέ να ανοιχτεί και που η αγάπη του πάντα έμοιαζε αστείρευτη. Ο διάδρομος θα ήταν μεγάλος, ώστε η μουσική να ακούγεται βαθιά, σαν να έφτανε από κάποιο όνειρο.
Πέρα από την είσοδο θα έπρεπε να αφήσεις το παλτό και το κινητό σου. Θα στο ζητούσε ένας άνθρωπος που κάποτε με έμαθε να μη κρατάω τίποτα σφιχτά, εκτός από το ποιος είμαι. Ό,τι είναι να φύγει, θα φύγει. Θα σου εξηγούσε τη φιλοσοφία του μαγαζιού.
Ελευθερία. Συζήτησε, γνώρισε, άκουσε, απόλαυσε.
Θα σε έβαζε να γράψεις σε ένα κομμάτι χαρτί κάτι που αγάπησες πολύ και θα σου το έδινε πίσω μόνο αν, στο τέλος της βραδιάς, δεν είχες ξεχάσει τι ήταν αυτό.
Ελαφρύτερος και λίγο πιο ειλικρινής, θα βάδιζες στον διάδρομο. Η μουσική θα έφτανε λίγο ευκολότερα στα αυτιά σου. Πρώτα τα πνευστά, σαν ένα ζεστό και οικείο χρώμα. Ύστερα το πιάνο και η φωνή, ζωντανά, γλυκά και γεμάτα ουσία. Ίσως η κιθάρα και τα κρουστά, ανάλογα με το βράδυ και τον καλλιτέχνη.
Η μουσική θα ξεκινούσε τα πάντα. Κάθε επιθυμία, κάθε ανυπομονησία και κάθε θλίψη που μπορεί να σε έφερε εκείνο το βράδυ κοντά μας. Θα ήταν τζαζ, καμιά φορά ροκ, μπλουζ ή οτιδήποτε κατάφερνε η ψυχή μας να εκφράσει.
Θα σου θύμιζε εκείνον που σου έδωσε το αγαπημένο σου όνειρο και στο πήρε λίγες ώρες αργότερα με κραυγαλέα απάθεια, αφού πήρε ό,τι αποζητούσε.
Από την άλλη, η μουσική θα έλουζε την κοπέλα απέναντί σου με το φως που χρειαζόσουν για να τη δεις, να τη θαυμάσεις. Θα σε έκανε να νιώσεις όπως οι ρομαντικοί που χάθηκαν στις λέξεις και τις νότες, αναζητώντας τη βουή της ψυχής κάποιου άλλου.
Ο χώρος θα άνοιγε. Βελούδινες κυπαρισσί κουρτίνες θα στόλιζαν το μαγαζί και η μυρωδιά της βανίλιας, του ταμπάκου και του αλκοόλ θα σε καλωσόριζε. Η υποδοχή θα είχε πια ολοκληρωθεί.
Η σάλα θα ήταν ευρύχωρη και μπροστά στους μουσικούς θα υπήρχε χώρος για χορό και τραγούδι. Οι καρέκλες θα ήταν άνετες, με ένα κυπαρισσί μαξιλάρι που θα τις έκανε βολικές, είτε ήταν ψηλές είτε χαμηλές. Τα τραπέζια θα ήταν διακριτικά, σε βαθύ καφέ, στο χρώμα του ξύλου που, σαν εσένα κι αυτό, είχε περάσει πια πολλά.
Θα υπήρχαν μικρές εσοχές στους τοίχους, για να αφήνεις το ποτό και τον καπνό σου. Ξέρω, ήδη σκέφτεσαι αν θα καπνίζεις. Θα σου λύσω αυτό το πρόβλημα αργότερα.
Το ποτό θα ήταν φθηνό, θα ήταν και ακριβό. Ανάλογα με το γούστο και την όρεξή σου.
Θα υπήρχε μια μικρή κουζίνα, από την οποία, καθώς θα περνούσες, θα μύριζες τα λιγοστά, φρέσκα πράγματα που θα φτιάχναμε με τα χέρια μας. Τίποτα υπερβολικό, τίποτα ανούσιο. Όσα μου έμαθαν οι γιαγιάδες μου και τα ταξίδια μου για όσα ταιριάζουν με το ποτό και τους φίλους.
Μέσα, η ακουστική θα ήταν άριστη. Η μουσική καθαρή, έντονη, αλλά σε ένταση που θα σου επέτρεπε να μιλάς άνετα. Οι χώροι όπου θα μπορούσες να σταθείς ή να καθίσεις θα ήταν σχεδόν πάντα μεγάλοι, ώστε να μπορείς να γνωρίσεις εύκολα ανθρώπους, παρά τη μοναξιά που σε έφερε και σήμερα στο μπαρ.
Μιλώντας για το μπαρ, θα ήταν μεγάλο, μακρύ και χτισμένο από πέτρα και ξύλο. Ταπεινό, αλλά πανέμορφο, με μερικές χρυσές λεπτομέρειες και μικρές ατέλειες, σαν εμένα, σαν εσένα και σαν κάθε άλλο θαμώνα εδώ μέσα.
Ο μπάρμαν θα ήταν αληθινός. Θα ήξερε να ακούει και δεν θα ήταν απαραίτητα συμπαθής. Θα τα έλεγε όπως ήταν και θα σε άκουγε σαν τα αυτιά που δεν βρήκες ποτέ στους γύρω σου. Τα προβλήματά σου δεν θα ήταν ασήμαντα και τα ποτά του δεν θα ήταν ποτέ βαρετά.
Τα ποτά θα είχαν τίτλους από βιβλία. Αν ήθελες να τα διαβάσεις, θα σου δίναμε το αγαπημένο μας απόσπασμα μαζί τους.
Κάπου εκεί, στη γωνία, ίσως να ήμουν κι εγώ. Μερικές φορές μόνος, μερικές φορές με φίλους. Με ένα ποτό στο χέρι και το μυαλό μου σε ηρεμία.
Αλλά δεν σε νοιάζει αυτό.
Παραπέρα θα ήταν εκείνη. Η μοναδική που χορεύει σε μια παρέα που δεν χόρευε. Με εκείνα τα ιριδίζοντα καφέ-πράσινα μάτια και το βαθύ μπλε φόρεμα που, σε αντίθεση με τα άγρια, σγουρά μαλλιά της, ήταν λείο, σχεδόν μεταξωτό.
Θα το σκεφτόσουν για ώρα, αλλά, μετά από την προτροπή του μπάρμαν, θα έβρισκες το θάρρος να της μιλήσεις. Θα έλεγες βλακείες από το άγχος σου, αλλά η μουσική θα τις κάλυπτε και θα τις έκανε να φαντάζουν αστείες.
Η τζαζ θα γινόταν σουίνγκ και θα χορεύατε.
Εκείνη με ελευθερία και χάος που δεν έχεις ξαναδεί κι εσύ με τρεμάμενα πόδια και την ελπίδα πως όλο αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ.
Θα σε έπαιρνε από το χέρι και θα σε ανέβαζε στην ταράτσα. Θα ήταν είτε κλειστή είτε ανοιχτή, ανάλογα με τον καιρό και την εποχή.
Στην πόρτα που οδηγούσε εκεί θα βρισκόταν κάποια που θα σας πρόσφερε τσιγάρα και αναπτήρα, αν δεν είχατε, και θα φρόντιζε να κάνετε «κακές» επιλογές.
Θα μιλούσατε για τις ζωές σας και για το πόσο σας πλήγωσαν, για τα κοινά ενδιαφέροντα και τις βαρετές δουλειές σας. Θα μιλούσες για τον ανεκπλήρωτο πόθο σου για ταξίδια κι εκείνη για τη γάτα που έσωσε πριν από κανέναν μήνα έξω από το αστυνομικό τμήμα.
Δεν θα μάθαινες ποτέ γιατί βρισκόταν εκεί.
Το βράδυ θα κυλούσε. Η μουσική θα έπαιζε πια από τα ηχεία και θα έκλεινες τα μάτια, γιατί τα χείλη της μόλις είχαν κολλήσει στα δικά σου. Ήταν πιο γλυκά από κάθε επιδόρπιο που είχα στο μαγαζί.
Η έξοδος θα τελείωνε και δεν θα μπορούσατε να ανταλλάξετε social media. Στο κέντρο του μπαρ θα έπαιρνε μια χαρτοπετσέτα, θα άφηνε πάνω της λίγο από το κραγιόν της και τον αριθμό της.
Θα έφευγε και θα έβλεπες πως από τον αριθμό έλειπαν τέσσερα ψηφία.
«Βρες με ξανά εδώ για τα υπόλοιπα».
Έξω είχε κρύο.
Πριν βγεις, πήρες το παλτό και τα πράγματά σου. Θα σε αποχαιρετούσαμε στην είσοδο, ενώ στο μυαλό σου έψαχνες το επόμενο ρεπό σου.
