Τα Χρόνια Μετά Τα Καλύτερά μου Χρόνια. Κεφάλαιο 8

-Και σήμερα γιατί ήρθατε στα επείγοντα;

-Άκου φίλε, εγώ είχα έρθει γιατί έπεσα από κάτι σκαλιά και χτύπησα τη μέση μου, οι μασώνοι εδώ μέσα με πήρανε και μου κάνανε ακτίνες, ακτίνες Χ δηλαδή, να σου πω, δεν πιστεύω να είσαι και εσύ της ΝΈΑΣ ΤΆΞΗΣ;

-Όχι όχι, εγώ με εσένα είμαι φίλε μου, τι λες τώρα!

-Φαίνεσαι δικός μας εσύ χεχε! Πρόσεχε εδώ μέσα με αυτούς μη σου κάνουν πλύση εγκεφάλου γιατί άκου τι έκαναν σε εμένα, μετά τις ακτίνες, τις Χ, τους είπα ότι πονάω και να με βγάλουν από εκεί! Μετά με ρώτησαν αν θέλω παυσίπονα αλλά δεν ήταν παυσίπονα! Ήταν ενέσεις για το DNA! Εμένα μάλλον μου έκαναν έλεγχο μυαλού με τις ακτίνες, τις Χ, και εγώ είπα ναι! Μετά κανά δύο ώρες που είχα φύγει από εδώ κατάλαβα στο σπίτι ότι οι ενέσεις αυτές με έκαναν ΤΙΟΎΤΟ!

-Μάλιστα, ε και τι έγινε, love is love!

-Ναι αλλά εμένα η μάνα μου, η συγχωρεμένη, ήθελε να κάνω παιδιά και όσο είμαι τιούτος δεν μπορώ! Άσε που δεν ξέρω αν με έκαναν και ανίκανο! Για αυτό ήρθα σήμερα σύντροφε, να δούμε αν έχεις κλέψει κανένα αντίδοτο και να μ’αρέσουν πάλι οι γυναίκες και να δούμε μη με έκαναν στείρο!

-Άκου Θεόφιλε, έχω βρει κάτι και θέλω να με εμπιστευτείς σε αυτό! Πάρε αυτό το χάπι, είναι το αντίδοτο για τις ενέσεις τους εδώ μέσα. Το έκλεψα το βράδυ γιατί, ξέρεις τώρα, το παίζω δικός τους, έλα πάρε αυτό το νερό και κατέβασε το γρήγορα πριν μας δουν!

-ΦΈΡΤΟ ΕΔΏ ΣΎΝΤΡΟΦΕ!

-Σσσσσσς μη φωνάζεις! Έχουν αυτιά και μάτια παντού! Φύγε τώρα, φύγε και μη κοιτάξεις πίσω!

-Θα έρθω πίσω να σε απελευθερώσω!

-Τα λέμε Θεόφιλε!

Βγήκε από τη πόρτα σχεδόν τρέχοντας και σκόνταψε σε μία παχουλή κυρία που περνούσε εκείνη την ώρα διαλογή.

-Ποιος είναι αυτός ρε;

-Καλά ρε Μπάμπη, δεν ξέρεις τον Θεόφιλο;

-Λέγε ρε!

-Ε ο Θεόφιλος είναι ένα παλικάρι από εδώ κοντά, έχει ένα καλό σύνδρομο καταδίωξης και μία μικρή μορφή σχιζοφρένιας αλλά είναι άκακος! Ήρθε μία μέρα η μητέρα του και μου τα εξήγησε όλα οπότε κάθε φορά που περνάει από εδώ τα λέμε!

-Και τι του έδωσες;

-Ένα μοχθηρό και νεοταξικό Ντεπόν. Δουλεύει με το μυαλό του και δεν τον επιβαρύνω. Αν έρθει ποτέ στη βάρδιά σου παίξε τον ρόλο!

-Απίστευτο, τέλος πάντων θέλω να ακούσω και άλλες οδηγίες επιβίωσης αλλά πρέπει να φύγω να πάω να βρω κάτι φίλους.

-Έχεις φίλους εκτός από εμένα Μπάμπη; Με απατάς και με πληγώνεις!

-Σκάσε μωρέ! Θα τα πούμε μετά φεύγω!

Είχε περάσει κανένας μήνας από την έξοδο μας με τη Ζωή και την Αφροδίτη. Είχαμε έρθει ακόμα πιο κοντά, κάναμε movie nights, παίζαμε επιτραπέζια, ανακαλύπταμε τη πόλη και τα όμορφα σημεία της όλοι μαζί! Με τη Ζωή είχαμε πολλά κοινά εκτός από τα γούστα μας στις κοπέλες! Τώρα ο Μπάμπης που πάει να βγει με ‘’φίλους’’ με περνάει για χαζό γιατί ξέρω πως τους φίλους τους λένε Αφροδίτη.

Καμία εβδομάδα μετά την έξοδό μας, μαζευτήκαμε στο διαμέρισμα του Μπάμπη για ταινία. Κάπου ανάμεσα στη φάση που ο Patrick Bateman  πετούσε τα ‘’σκουπίδια’’ και έλεγε στη κοπέλα του να χωρίσουν, η Αφροδίτη μας ανακοίνωσε πως χώρισε.

Όταν αρχίζει μία σχέση, υπάρχουν δύο πιθανές καταλήξεις, ή να μείνεις μία ζωή με αυτό το άτομο ή να χωρίσεις. Όλα τα ενδιάμεσα είναι απλά αυτό, ενδιάμεσα. Αυτά τα ενδιάμεσα είναι που κρίνουν τη πορεία ανά τη κάθε κατάληξη και τα ενδιάμεσα της Αφροδίτης έφτασαν στο τέλος του δρόμου. Ο σύντροφος της δεν κατάφερε να πάρει μία θέση που θα του επέτρεπε να μετακομίσει κοντά και να δουλέψουν, επιτέλους, όσα θέματα τους είχε δημιουργήσει αυτή η καταραμένη η απόσταση και η Αφροδίτη δεν άντεχε άλλο την συναισθηματική και πρακτική απουσία του. Ό,τι έγινε έγινε και ότι έμελλε, συνέβει. Καμία ώρα μετά και εφόσον τα κορίτσια έφυγαν, ο Μπάμπης με πήρε στο Εσκομπάρ και με κέρναγε και χορεύαμε μέχρι το πρωί. Όμορφο ήταν, ο ενθουσιασμός, η ανυπομονησία, η ελπίδα και όλο αυτό που σχεδόν είχα ξεχάσει.

Πως ήξερα εγώ λοιπόν πως ο Μπάμπης πήγαινε να βρει την Αφροδίτη; Πολύ απλά, ο αγαπημένος μου φίλος είχε ξεχάσει τη συνομιλία τους ανοικτή ένα απόγευμα στη δουλειά και είδα πως κανονίζαν να βρεθούν. Δεν είναι κουτσομπολιό, είναι ενδιαφέρον!

Το άφησα ασχολίαστο προφανώς, ήμουν σίγουρος πως για να μη μου το λέει, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Θα μου το έλεγε όταν ήταν έτοιμος, άλλωστε ήξερα πως πήγαινε καλά. Τα χαζά χαμόγελα όταν κοιτούσε το κινητό, οι ζεστές του καλημέρες στη δουλειά, η παιδιάστικη ανυπομονησία του να φύγει στην ώρα του και αυτή η πρωτόγνωρη, για εμένα, ηρεμία που έβλεπα στο κεφάλι και στη ψυχούλα του.

Μία ηρεμία που εγώ σίγουρα δεν την είχα.

-Γεωργία, μπορούμε να μιλήσουμε;

-Τι να πούμε γιατρέ;

-Μπορείς να αφήσεις τις τυπικούρες;

-Δεν υπάρχει οτιδήποτε μη τυπικό μεταξύ μας οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί να το αφήσω.

Όσο μου μιλούσε δεν με κοίταξε ούτε μία φορά. Μου μιλούσε και ήξερα πως δεν με άκουγε πραγματικά, απλά ήθελε να μου δώσει την επόμενη τυπική και ξερή απάντηση για να τελειώνει με αυτή τη συζήτηση και μαζί μου. Γύρισε από την άλλη έτοιμη να φύγει.

-Κοίτα Γεωργία,συγγνώμη, δεν είχα καμία πρόθεση να σε στεναχωρήσω, το ένα έφερε το άλλο, ξεχάστηκα και πραγματικά δεν ήθελα να..

-Ξέρετε τι γιατρέ; Όλο αυτό καταντάει πολύ κουραστικό. Ξεχαστήκατε και δεν θέλατε και δεν είχατε πρόθεση. Ξέρετε έχω και εγώ ζωή και υποχρεώσεις. Για να καταφέρω να κανονίσω να βγω έξω ένα βράδυ είτε θα πάρω χρόνο από τον ύπνο μου είτε θα ακυρώσω κάτι άλλο ή κάποιον άλλο. Οπότε, δεν με ενδιαφέρει αν ξεχάστηκες ή αν δεν ήθελες. Δεν σεβάστηκες τον χρόνο μου και δεν σεβάστηκες καν εμένα αφού ούτε ένα μήνυμα δεν έστειλες για να με ειδοποιήσεις! Ξέρεις έχουμε και εμείς προβλήματα αλλά καμιά φορά τα κάνουμε πέρα για να ασχοληθούμε με έναν άνθρωπο που μας ενδιαφέρει. Του λέμε έναν καλό λόγο, του φέρνουμε έναν καφέ. Απλά εσύ απέδειξες ό,τι σαν άνθρωπος δεν σε ενδιαφέρω.

-Γεωργία..

-Οπότε δεν γίνεται δεκτή καμία συγγνώμη και θα ήθελα παρακαλώ να μου απευθύνεστε με σεβασμό. Είμαστε συνεργάτες.

-Κατάλαβα. Ζητώ και πάλι συγγνώμη.

Δεν ξέρω πως περίμενα να πάει αυτό. Δεν ξέρω αν μπορούσε να πάει χειρότερα αλλά υποθέτω ήταν καλύτερο από αυτή τη σιωπή που μου έδινε τόσες μέρες. Περπάτησα και σήκωσα να διαβάσω τον φάκελο που μου είχαν φέρει για τον επόμενο ασθενή. Κοντοστάθηκα. Τι σκέφτομαι; Ήταν απαίσιο! Γιατί όμως; Γιατί δεν νιώθω τίποτα; Καμία θλίψη, καμία ενοχή. Δεν χρειαζόμουν αυτή τη συγχώρεση, χρειαζόμουν απλά να πω αυτό το ‘’συγγνώμη’’. Ίσως να είχε δίκιο, δεν τη σεβάστηκα γιατί δεν με ενδιέφερε πραγματικά αλλά δεν είναι μόνο εκείνη. Τι είναι αυτό το μούδιασμα, αυτό το τίποτα που σβήνει κάθε φλόγα που πηγαίνει να χορέψει μέσα μου; Τι έχω πάθει.

-Γιατρέ! Εξεταστήριο 3! Μία κυρία θέλει να ρωτήσει αν μπορείτε να γράψετε αντιβίωση στο μπουλντογκ της!

Η βάρδια δεν θα έφευγε εύκολα.

Το βράδυ με βρήκε να περπατάω σε έναν λιθόστρωτο δρόμο. Ήταν από αυτές τις νύχτες που δεν υπήρχε φως αλλά η λάμψη από εκείνες τις μπεζ λάμπες στις άκρες, κατά μήκος του μονοπατιού, κάπως με γαλήνευε. Από κάπου άκουσα μία μπασσογραμμή που κάποτε είχα προσπαθήσει να μάθω να παίζω, με μία κιθάρα δανεική, όταν ακόμα δεν ήξερα καλά καλά να πατάω τις χορδές και φρίζαραν.  Ο Bill Withers είναι ακόμα από τους αγαπημένους μου και αυτό το κομμάτι όσο μασημένο και αν είναι, το αγαπώ.

Μπήκα σε ένα στενό δρομάκι που οδηγούσε σε μία ξύλινη πόρτα, χτύπησα. Μου άνοιξε ένας τύπος που βασικά του έλειπε ο λαιμός , κεφάλι και στέρνο ήταν ένα.

-Ντομπρε ντοσλι βφ Χαμπαρα

-Καλώς σας βρήκα.

Το μπαρ ήταν μικρό και πέτρινο. Είχε μερικά ξύλινα καθίσματα και ο μόνος φωτισμός του ήταν τα αμέτρητα κεριά που είχε από άκρη σε άκρη του μπαρ και σε κάθε τραπέζι. Φάνταζε απόκοσμο μα μαγικό. Στη μέση, ένας μικρός ανοικτός χώρος με ένα παλιό πιάνο, μερικά όργανα και έναν καλοντυμένο, σαν σταρ μαφιόζικης ιταλικής ταινίας, μουσικό με ένα κοντραμπάσσο να παίζει τη μελωδία από το ‘’Ain’t No Sunshine’’. Δεν ξέρω τι με έπιασε, πήγα κοντά του και έδειξα τη κιθάρα παραδίπλα του και ρώτησα ‘’Can I?’’ έγνεψε καταφατικά και για λίγο είδα το πρόσωπό του. Ήρεμο με ένα λευκό μουστάκι και μούσι και με ρυτίδες από το χαμόγελο.

Πήρα τη κιθάρα, κούρδισα γρήγορα και βρήκα τον ρυθμό. Η κιθάρα χτυπούσε και τα λόγια τα ήξερα από έξω, ο χώρος αντιχούσε και εγώ δεν με άκουγα. Χτυπούσα τις χορδές πιο δυνατά και πατούσα στις νότες με τη φωνή μου κάπου κάπου να τρέμει. Ένιωθα να έχω κουραστεί από όλους και από όλα μα αυτή η κιθάρα, αυτή η μουσική, αυτό το τραγούδι, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, με λυτρώνει.

Το τραγούδι τελείωσε, οι 4 άνθρωποι και ο άσβερκος φίλος μου χειροκρότησαν. Ευχαρίστησα τον νέο μου φίλο με το κοντραμπάσσο και έκατσα στο μπαρ.

Το κεφάλι μου κοιτούσε κάτω και μία όμορφη φωνή με ρώτησε,

-Τι να σε κεράσουμε κύριε κιθαρίστα;

Αυτή η φωνή θα ήταν πρόβλημα.