Joe's Books and Blues Emporium

Το νέο μου διαμέρισμα ήταν μικρό. 60 τετραγωνικά και είχε ένα ‘’εσωτερικό’’ μπαλκόνι, ότι στο καλό και αν σήμαινε αυτό. Είχε μία γιαγιαδίστικη εσάνς, για αυτό έφταιγαν οι ποικιλίες σεμέν που άφησε μέσα η κυρία που μου το νοίκιασε. Δεν τα έβγαλα, δεν τα μετακίνησα, δεν άλλαξα τίποτα. Ήμουν κουρασμένος.

Αγαπητοί αναγνώστες και θα πω και πλέον, φίλοι. Έχετε ακούσει για εμένα πια τα ανήκουστα. Πως είμαι ερωτύλος, πως νοιώθω πολλά, πως χάνομαι. Πως τα βράδια μου σκεπτόμενος κάποιας την αγκαλιά, τα μάτια και το άρωμα της ονειροπολώ και αφήνομαι σε κάθε κύμα που μπορεί να παρασύρει το μυαλό μου.

-...και;! Τη βρήκες; -Ναι ναι, ηταν στο απέναντι μπαρ χαμουρευόταν με εναν ψηλέα. -Τι λες τώρα ρε μαλάκα Τζο, πρέπει να σε γάμησε.. -Όχι ρε εντάξει τα έχω συνηθίσει αυτά. Μπορεί να φταίω και εγώ, είμαι πολύ διαχυτικός, πολύ έντονος, πολύς ρε παιδί μου. -Ναι και φταις και για τη

Όταν ήμουν μικρός πήγαινα στον οδοντίατρό μου, τον κύριο Μάκη. Κανένα παιδί στη τάξη μου δεν ήθελε να πηγαίνει στον οδοντίατρο αλλά κανένα παιδί δεν πήγαινε στον ίδιο οδοντίατρο με εμένα. Ήταν παχουλός, είχε ένα πεντακάθαρο γραφείο με ξύλινες λεπτομέρειες παντού στο δωμάτιο και πάντα χαμογελούσε. Ήθελα να γίνω σαν

Έχω ένα βαθύ πρόβλημα με το οτι μεγαλώνω, μα, δεν είμαι μεγάλος. Ίσως να φταίει που τις προάλλες ήμουν σε ένα Ερασμόπαρτο παράνομος μαζί με μία κάποια Διφύλλεια, 2 εικοσάχρονες φοιτήτριες (εκείνες μας έβαλαν μέσα, χιουτζ ρισπεκτ) και το αγαπημένο μου είδος μπαρ, ένα όπεν μπαρ. Μέσα στη θολούρα, την

Είχα έναν κρύο καφέ στο χέρι και βρισκόμασταν σε ένα καλόγουστο καθαρό δωμάτιο. -Με την Ελένη..; Όχι δεν ήταν κάτι σοβαρό, δεν είμαι σε κατάσταση για κάτι σοβαρό. -Το ίδιο είχες πει και για τη Μαρία, τη Νάσια, τη Κάτερίνα, τη.. -Ξέρω τι είπα, για να το είπα τόσες φορές

‘’Είμαι βλάκας, αυτό μπορούμε και οι δύο μας να το αποδεχθούμε. Συγγνώμη, όχι επειδή δεν σε φίλησα, συγγνώμη που δεν ήμουν αρκετά έξυπνος ή αρκετά τυχερός ώστε να έρθω και να σε βρώ νωρίτερα, συγγνώμη που δεν είδα τα μάτια σου νωρίτερα, συγγνώμη που δεν σιγοτραγούδησα νωρίτερα τους σκοπούς που

-Καλημέρες! -Καλημέρα, απάντησα, ήταν ένα μελαχρινό παλικαράκι, χαμογελαστό, παχουλό και γνώριμο. -Άκου αυτό, είναι το αγαπημένο μου αυτό το καιρό! Μου έδωσε δύο μαύρα ενσύρματα ακουστικά συνδεδεμένα σε ένα mp3 του οποίου η μικρή πρασινωπή πιξελιασμένη εικόνα σχημάτιζε απλά ‘’Track07’’. Η μουσική ήταν γνωστή, το ήξερα το κομμάτι, ’’I Believe

Γενικά η σκέψη μου πριν πάω στρατό, και η κρυφή μου επιθυμία, ήταν πως θα έβρισκα κενό χρόνο, κενό από υποχρεώσεις, από σκέψεις, από θέλω. 28 μετράει πλέον το κοντέρ και ακούω ακόμα The Smiths και Arctic Monkeys σιγοτραγουδώντας “perhaps fuck off might be too kind..” μιλώντας ίσως σε κάποιον

Νομίζω στα χρόνια που γράφω δεν έχω μιλήσει για εμένα, μερικά βράδια πριν περάσω πάλι το κατώφλι εκείνης της πανέμορφης μονοκατοικίας ενός πανέμορφου γραφικού χωριού που έχω τη τιμή και τη τύχη να αποκαλώ σπίτι μου μου είπε για άλλη μία φορά ο πατέρας μου, ″Πάντα βρίσκεις τον πιο δύσκολο

Δεν ξέρω να γράφω και νιώθω πως αυτό φαίνεται. Έχω γράψει όμως, έχω γράψει κείμενα ενώ είμαι κενός, έχω γράψει μουσική όταν είμαι κουρασμένος και στίχους ενώ είμαι παράφορα ερωτευμένος. Πέρασα μία περίοδο στην οποία απέφυγα την σύνδεση και τον έρωτα όσο μπορούσα. Τον έρωτα στην πιο γλυκιά μορφή του,

Όσο γράφω αυτό το λοβ-καμινγκ του ειτζ στόρυ του Τζο, της Μαρίνας και του κύκλου τους με πίανω να βάζω όλο και περισσότερη μουσική σε κάθε κεφάλαιο και να εμπνέομαι πολύ από αυτό, οπότε, ορίστε μία πλέιλιστ με όσα τραγούδια αναφέρω σε κάθε κεφάλαιο ως τώρα η οποία προφανώς και

Ήθελα να χαθώ, άλλη μία φορά που μπλέχτηκα κάπου που δεν έπρεπε να μπλεχτώ, ξεστόμισα λόγια που δεν έπρεπε αν ειπωθούν και χάλασα κάτι όμορφο. Φυσικά πάντα μιλάω για τη μάζωξη παρά για οτιδήποτε άλλο. Είχαν περάσει 5 ή 6 ημέρες από το μεσημέρι στη Στραβοκάνα και δεν είχα ανταλλάξει

Η σειρά μου δεν θα ερχόταν για αρκετή ώρα, ο καφές μου είχε όντως κρυώσει και έπινα τη τελευταία γουλιά στην αναμονή όταν ένιωσα ένα χέρι στον ώμο μου. -Δεν μου φαίνεσαι τόσο χάλια για επείγοντα εσύ. -Θωμά! Ευτυχώς ρε φίλε! ο Θωμάς ήταν παλιός φίλος μπασίστας που κάποτε ξημεροβραδιαζόμασταν

Δεν ήξερα που βρισκόμουν,δηλαδή γεωγραφικά, ηξερα,πίσω εκεί που ξεκίνησαν όλα, πισω στο μέρος όπου δημιουργήθηκε εκείνο το όνειρο. Δεν ήξερα που βρισκόμουν στη ζωή μου. Νομίζω η πρώτη στιγμή που κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ήταν όταν άφησα το διαμέρισμα στην αδερφή μου και έφυγα, χωρίς τα