Η βρωμοστομούσα
Την προηγούμενη εβδομάδα σας άφησα χωρίς υγρά όνειρα, το ξέρω. Απολογούμαι. Ήθελα να μοιραστώ κάτι όμορφο. Βασικά δεν ήθελα, ο Άλεξ με ανάγκασε. Αλλά, καλά! Άφησα ένα κομμάτι μου και άμα κατάλαβες, κατάλαβες, αρχίδι που το διάβασες!
Έχω πολλές ιστορίες να μοιραστώ. Μέχρι τώρα μοιράζομαι κυρίως πουτσοϊστορίες (εκτός από κάτι ροκ κούγκαρ βυζάρες, νέβερ φοργκέτ). Δεν γουστάρω να διασύρω κορίτσια. Είμαι γυναίκα για τις γυναίκες. Ε, σήμερα είπα να γράψω για την τύπισσα που βρωμούσε το στόμα της αλλά όχι το μουνί της και πόσο παράλογος είναι αυτός ο συνδυασμός, γαμώ την πουτάνα μου.
Τη βρωμοστομούσα τη γνώρισα στο λεωφορείο, συγκεκριμένα στο 2Κ (και όσοι ξέρετε, ξέρετε), ένα μεσημέρι στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι. Δεν θυμάμαι ακριβώς την εποχή, θυμάμαι ότι είχε μια ψύχρα γλυκιά, εκείνη που χρειάζεσαι ένα δερμάτινο τζάκετ πάνω από το λευκό T shirt σου. Καλά, εντελώς άσχετη η εποχή, αγαπούλες, γιατί με το που μπαίνεις σε ένα γεμάτο 2Κ, νιώθεις δύο ξεκάθαρα πράγματα:
1. Αυτή είναι η τελευταία σου κούρσα, το τελευταίο σου μισάωρο.
2. Αυτό είναι θάλαμος αερίων. Ό,τι βγαίνει, βγάλ’ το.
Μπαίνω λοιπόν σπρώχνοντας από την πίσω πίσω πόρτα. Στέκομαι στο κέντρο του διαδρόμου και κρατιέμαι από μία χειρολαβή στο ταβάνι. Βρίσκομαι τώρα στην απόλυτη στάση επίθεσης, με την μυρωδιά από τη δεξιά μου μασχάλη να σκορπίζεται χωρίς ντροπή σε όλο το τετράγωνο του προσωπικού μου χώρου.
Εάν, βέβαια, γνωρίζετε από ελληνικά λεωφορεία σε ώρα αιχμής, καυλίνια μου, ξέρετε πως, στον προσωπικό σας χώρο μπορεί να υπάρξουν ξένα χέρια, μπακπακς, πρόσωπα, ανάσες, ιδρώτας και μερικές φορές γέρικες πούτσες.
Στον προσωπικό μου χώρο σε αυτή την κούρσα κάθεται ένα κορίτσι. Ένα μικροκαμωμένο κορίτσι με καστανόξανθο καρέ, λευκά, ενσύρματα ακουστικά-ψείρες να ξεκινούν από το παλιό της σάμσουνγκ με τη σπασμένη οθόνη. Φοράει ένα φαρδύ γκρι T-shirt και ένα σκούρο μπλε τζιν κομμένο στα τρία τέταρτα. Έχει μια λεπτή διακριτική γυναικεία φιγούρα τατουάζ στο αριστερό μπράτσο. Ε, αυτό το κορίτσι τώρα, ξέρει πώς μυρίζει η δεξιά μου μασχάλη στις δύο το μεσημέρι. Εξαιρετικά.
Φρενάρει, το χέρι μου γλιστράει από την χειρολαβή και πέφτω πάνω της.
«Χίλια συγγνώμη!»
«Δεν πειράζει. Όλοι το παθαίνουμε.», με κοιτάει, χαμογελαστή, καθησυχαστική με τα γλυκά της καφετί μάτια. Την κοιτάω επίμονα, κατά λάθος.
Ακολουθούν σκέψεις κάθε αμφισεξουαλικής γυναίκας, όταν γουστάρει:
Γκέυνταρ ΟΝ. Φοράει φαρδιά γκρι μπλούζα. Σκέτα. Χωρίς κάποιο σχέδιο. Πάνω απ’ το τζιν. Το τζιν είναι σκούρο. Το τατουάζ... χμμμμ, αρκετά στρέιτ. Κοντά νύχια. Ενσύρματα ear-buds. Σάμσουνγκ, χωρίς θήκη. Καρέ. ΧΜΜΜΜΜΜΜΜ!!!!!!
Γυρνάει, με ξανακοιτάει και ξεκάθαρα μου χαμογελά.
Οκ. Πάμε. Με θέλει και αυτή.
«Τι ακούς;» τοπ bisexual move το καρκινάκι σας
Και μου δίνει ένα από τα ακουστικά της. Σκύβω λίγο να φτάσω και το τοποθετεί στο αριστερό μου αυτί ενώ με κοιτάζει στα μάτια. Ούτε που θυμάμαι τι άκουγε. Ξέρετε όμως τι θυμάμαι; Τη μυρωδιά απ’ το στόμα της. Λέω να πάει να γαμηθεί το ρημάδι, ίσως έτρωγε σαρδέλες. Κι εμένα βρωμάει η μασχάλη μου, δεν θα κρίνω, μόνο η Αννούλα μπορεί να μας κρίνει. Τη γουστάρω, λογικά, άμα πάμε για ποτάκι θα τα βουρτσίσει τα δοντάκια!!
«Καμάρα θα κατέβεις;» με ρωτάει. Κι εγώ στρίβω το κεφάλι μου στο πλάι. Για. Να. Ακούσω.
ΕΝΤΑΞΕΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΨΕΜΜΑΤΑ. ΕΣΤΡΙΨΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΩ ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ. Ε ΤΩΡΑ, ΑΗ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ, ΑΣ ΚΡΙΘΩ.
Κατεβαίνουμε μαζί, προτείνει να πάμε για καφέ. Δεν με βολεύει τώρα. Βρωμάει το στόμα σου. Να μου δώσεις τον αριθμό σου, να κανονίσουμε αργότερα. Εντάξει, και με αγκαλιάζει, παρ’ όλο που βρωμούσε η μασχάλη μου. Ηρωίδα. Ντροπή μου που την έκρινα.
ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΡΑΔΥ ΠΗΓΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΤΑΚΙ. ΜΥΡΙΖΑ ΥΠΕΡΟΧΑ.
Γελάσαμε ώρες. Μου έπιανε το μπράτσο, της χάιδευα τα μαλλιά, κοιταζόμασταν, δάγκωνε τα χείλη της. Περπατήσαμε στην πόλη. Φτάσαμε σπίτι μου.
Υπέροχα περάσαμε. Φανταστικό κορίτσι, με χιούμορ, ενδιαφέρον. Κάναμε πλάκες για τους γύρω μας. Ήθελα πάρα πολύ να τη φιλήσω. (ιιιιιιι)
«Θες να ανέβεις, να σου φτιάξω το ποτό που λέγαμε;»
Της έφτιαξα ένα κοκτέιλ με λικέρ που έφτιαχνα στο σπίτι. Φοβερό, μαλάκες! Ενώ το έφτιαχνα, ΤΗΣ ΕΔΩΣΑ ΜΙΑ ΤΣΙΧΛΑ ΜΕΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΛΙΓΟ Η ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΠΥΡΕΣ. ΟΧΙ ΟΤΙ ΦΟΒΟΜΟΥΝ ΚΑΤΙ. ΑΠΛΑ. ΝΑ. ΤΗ. ΦΙΛΗΣΩ. ΗΘΕΛΑ.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, μουνοπαγίδα το σπίτι, μου όρμηξε και ξεκίνησε να με φιλάει. Με γλώσσα. Και με σάλιο. Και γαμώ το σπίτι μου το ωραίο με τα λουλούδια του πάλι βρωμούσε το στόμα της. Τι στο διάολο, θα κολλήσω τίποτα;
Αποφεύγω, φιλάω λαιμό, ώμους, δάχτυλα... οοοοοοχι! Γλωσσόφιλα ήθελε πανάθεμά την.
Ξεκινάει να με γδύνει και σκέφτομαι εάν το στόμα της μυρίζει έτσι, ΠΩΣ ΝΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΤΗΣ ΑΡΑΓΕ;!
Βάζω δάχτυλα... και τα φέρνω στο στόμα μου να τα δοκιμάσω... μμμμμμ οκεεευυυ γκεεερλ!
Ωραία! Μια χαρά. ΚΑΤΕΒΑΖΩ ΤΑ ΓΛΩΣΣΟΦΙΛΑ ΜΟΥ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΤΕΡΑ ΧΕΙΛΗ.
Τρεις οργασμούς αργότερα, καθόμαστε γυμνές κι εγώ στρίβω ένα τσίγκι. Της δίνω μια τσίχλα.
Φεύγοντας πάει να με φιλήσει.
Δεν μπορούσα. Συγγνώμη. Έστριψα μάγουλο.
Ένιωσε άβολα.
Λίγες μέρες αργότερα, βγήκαμε για ένα καφεδάκι. Δεν έφερα τσίχλες.
Δεν τη φίλησα.
Ελπίζω να έχει πάει στην οδοντίατρο από τότε.
