Ανολοκλήρωτος έρωτας (Μέρος 2ο)
Χέλο μα μπέμπις!
Αυτό το μέρος δεν θα είναι παραμύθι. Πολύ ερωτικό μου φάνηκε το προηγούμενο και δεν είναι του στυλ μου. Έχουμε τον Τζο και τον Άλεξ γι’ αυτά. Go read them, γαμούν!
Γράφοντας αυτό το κομμάτι της πουτσοϊστορίας μου, βρίσκομαι σε ένα όμορφο καφέ με πολλά δέντρα γύρω μου, έχω φτιάξει και τα πλεϋλίστ μου στο σποτίφυ, ακούω γαμάτη μουσική... έτοιμοι;
Περάσαμε λοιπόν ένα γαμάτο τριήμερο, με απέραντο σεξ, τόσο καλό που αναρωτιόμουν αν ερωτεύομαι αυτόν ή την πούτσα του. Και μετά έφυγα και νόμιζα δεν θα ξαναχορέψουμε ποτέ (North reference, φοβερός τραγουδοποιός).
Όπως καταλάβατε, αυτός έμενε σε άλλη πόλη. ΑΛΛΑ, ήταν απ’ τα μέρη μου. Παραδόξως, δεν ψάχναμε ο ένας τον άλλο όταν επιστρέφαμε εκεί, καλοκαίρια και πασχάτα.
Ένανμιση χρόνο αργότερα. Κάπου ανάμεσα σε καραντίνες και επαναπατρισμούς, είμαι στο παιδικό μου δωμάτιο και τον σκέφτομαι. Μωρέ, λες να επαναπατρίστηκε κι αυτός; Τι να κάνει αυτή η πούτσα; *Η αγαπημένη μου μέχρι σήμερα πούτσα*
Τηλεφωνώ στον μεγάλο φιλόσοφο.
«Μήτσο... να σου πω... βάλε λίγο τις FBI ικανότητες σου να δούμε τι κάνει αυτή η τρελόπουτσα που είχα φάει ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ;»
«Είσαι ηλίθια.» δεκαπέντε λεπτά αργότερα «Τον βρήκα. Επαναπατρίστηκε. Μόνιμα. Κοντά είστε. Στείλε. Τέτοιες πούτσες τις κρατάμε.»
*Εάν δεν ξέρετε τον φίλο μου τον Μήτσο, να πάτε να διαβάσετε τον «Διπολικό μου έρωτα». Ευχαριστώ. Όσοι τον ξέρετε, σας αγαπώ και ευχαριστώ που διαβάζετε τις καθόλου λογοτεχνικές ιστορίες μου. :) <3
Είχα τότε ένα Νόκια με φιδάκι, κουμπιά και μία σιμ καρντ. ΟΧΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ 60 ΧΡΟΝΩΝ. Είχε πέσει το αϊφόου, απ’ την κωλότσεπη του τζιν, στην τουαλέτα σε ένα παρτάκι πριν λίγες εβδομάδες. Ε, δεν είχα λεφτά. Σεξτιν με Νόκια 3000, ΕΧΕΤΕ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙ;
6-33 —— 55-2-888-555-666-66-444-7777 !!
Αρχαιοελληνικά greeklish, και ΟΠΟΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ!!
Διανύαμε τον τέταρτο μήνα αυτής της ερωτικής σεξοκατάστασης (Να τρέμει ο Μπαμπινιώτης, μαλάκες, ε! Situationship = Ερωτική σεξοκατάσταση. ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΘΕΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΛΕΞΙΚΟ. ΑΠΑΙΤΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΠΙΡΑΪΤΣ).
Θα έφευγα σύντομα, θα επέστρεφα στην πόλη μου.
Καθόμασταν στο κρεβάτι του, σε ένα σπίτι που νοίκιαζε πολύ φθηνά, στην αυλή μιας γιαγιάς. Από αυτά τα σπιτάκια που προορίζονται για το δουλικό.
Έβαλα το T shirt του, κάθισα απέναντί του σταυροπόδι και...
«Άκου, πρέπει να κάνουμε μια κουβέντα εσύ κι εγώ, εμείς. Νομίζω σε ερωτεύομαι. Νομίζω με ερωτεύεσαι. Φεύγω σε μία εβδομάδα. Τι θες να κάνουμε;»
«Ναι. Όντως. Σε ερωτεύομαι. Νομίζω. Κοίτα, δεν θέλω να διατηρώ μια σχέση από απόσταση. Αν και μικρή. Δεν νομίζω να μπορώ να το κάνω.»
«Καταλαβαίνω. Θα ήθελα να το δοκιμάσουμε, αν το θες κι εσύ.»
«Δεν είμαι σε φάση.»
Γαμηθήκαμε άλλες τρεις φορές εκείνη την εβδομάδα. Μόνο γαμηθήκαμε.
Πίσω στον πέμπτο μου όροφο. Στις αστικές πούτσες.
Τέσσερις μήνες μετά, ήταν σε σχέση. Ευτυχισμένος. Σε απόλυτη «φάση».
Ίσως να ήταν μονόπλευρος ο έρωτας. Ίσως να μην ήταν έρωτας. Δεν με πείραξε που δεν ρίσκαρε. Μου άρεζε που ήξερα ότι είναι ευτυχισμένος. Δεν δυσκολεύτηκα επίσης να τον φυλάξω πίσω πίσω και να προχωρήσω. Ναι, δεν ήταν απόλυτος έρωτας. Δεν ήταν ολοκληρωμένος. Ερωτεύτηκα χειρότερα, καλύτερα. Δεν ήταν ανεκπλήρωτος έρωτας. Και ποιος είναι ανεκπλήρωτος έρωτας; Άθλιος και πολύ λάθος τρόπος να χαρακτηρίσεις έναν έρωτα. Αφού για να ερωτευτείς εκπληρώνεις αισθήματα, τα ακολουθείς και καταλήγεις στο χάος. Ναι, κάποιοι έρωτες δεν ολοκληρώνονται. Δεν παύουν όμως να εκπληρώνονται.
Τότε τι ήταν; Ποιος ξέρει; Ούτε ο Νίτσε δεν μπορεί να το λύσει αυτό.
