Resident Drunkards

Χάνομαι στα μάτια σου Βουλιάζω στην αγκαλιά σου Πνίγομαι στα φιλιά σου Αδιαφορώ για το πριν και το μετά και βυθίζομαι σε εμάς Μέχρι να γίνεις η πνοή μου Μέχρι να μάθω να ανασαίνω απ′ την αρχή Μέχρι το χάδι σου να γίνει η κόλλα που θα κολλήσει τις ρωγμές

Παγώνω στο άκουσμα της μουσικής που γνωρίζει να επουλώνει τις πληγές μου. Παγώνω, γιατί στο πρόσωπό μου διαγράφεται ένας μετέωρος, καταραμένος ποιητής. Κάποιος που νοσταλγεί τον Μπουκόφσκι. Κάποιος που βυθίζεται στον Ντοστογιέφσκι. Κάποιος που χάνεται στο μυαλό του Μαγιακόφσκι. Κι εγώ, στον δρόμο, να κάνω προσπάθειες, μήπως μάθω τελικά τον

- Κάνε έναν κύκλο το κορμί σου κι ελευθερώσου απ’ το ναυάγιο. Η νύχτα με πανσέληνο αδημονεί το αύριο. Χαμένοι μοιάζουμε, χαμένοι μες στην άβυσσο· το πάθος μας ακαριαίο, σαν σύγκρουση στην άσφαλτο. Δυνάμωσαν τα τείχη και τώρα απορώ: ποιος είμαι και πού πάω, ποια θηρία ξεδιψώ; Κι όλο αναρωτιέμαι αν

- Δεν με φοβίζει να μη με αγαπήσεις. Με φοβίζει να αγαπήσεις το φως μου. Το φως μου το βλέπουν πολλοί. Είναι εύκολο να το ερωτευτείς. Λάμπει. Σε ζεσταίνει. Σε κάνει να πιστεύεις πως βρήκες κάτι σπάνιο. Κανείς όμως δεν ρωτάει ποιος μένει ξύπνιος για να το κρατά αναμμένο. Κι ύστερα

. [...] -Γιατι; -Γιατί αν ήμουν σε μια ταινία αυτό θα έκανα, οπότε το έκανα. [...] *Ινέ

- Πετάω ψηλά, πετάω ψηλά, μα δεν σε φτάνω. Βγάζω φτερά, βγάζω φτερά για ν’ ανασάνω. Τι δροσερά, τι δροσερά όλα εδώ πάνω. Είναι αργά, πολύ αργά· μη σε κουράζω. Ο νους αέναα γυρίζει σαν φορτίο μες στους θαλάμους ενός τρελού ψυχιατρείου. Μία γυναίκα με κοιτάει και γελάει· είναι το τσίρκο

. -Πώς σε λένε; -Αμαρυλλίς. -Πώς γράφεται; -Γράψ’ το όπως θες και θα στο διορθώσω την επόμενη φορά. *Ινέ

Σε κοιτάζω και υπάρχει αυτή η παράξενη αίσθηση πως κάτι έχει ήδη συμβεί. Σαν να άργησα σε ένα σπίτι που κάποιος είχε χτίσει για μένα. Έχεις τη σιωπή που αναζητώ. Το χέρι που μένει. Τον ήλιο για τη δική μου καταιγίδα. Κι όμως, κάτι μέσα μου στέκεται ακόμη στο κατώφλι.

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» φέρνει επιτέλους απαντήσεις στα «γιατί» που προηγήθηκαν. Όντως, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου δόθηκε σήμερα υπάρχει επειδή κάποτε έγινε —ή δεν έγινε— κάτι που ήθελες ή δεν ήθελες, παγώνεις για και αναστενάζεις. Ένα τηλεφώνημα που έλαβα σήμερα

- Τούτο το ραγισμένο γυαλί που έπεσε σιμά στα πόδια σου, δεν ήταν τίποτε άλλο , παρά η εύθραυστη, θρυμματισμένη καρδιά μου. -Κάθυ

. -Πόσο καπνίζεις; -Ανάλογα την μέρα. -Δηλαδή; -Αν είναι καλή μέρα δεν καπνίζω. -Α, σήμερα πόσα κάπνισες; -Πολλά. *Ινέ

- Αυτοφυής των αιθέρων, αδιάφορη στη σιδηράν ατραπό της ανθρωπότητας. Ευλογία σε όσους ταπεινά στρέφουν τα όμματα στη γραμμή εκκίνησης του τερματισμού. Στη διακριτική αντίθεση των στοιχείων που την απαρτίζουν, η εδώδιμη απόλαυση και η υπενθύμιση της αποστροφής στην ομοιογένεια. Ένας καρπός κατάπλασμα στη γεύση της ύπαρξης, μιας μεταλλικής υπολειμματικής αίσθησης,

- Απορώ συχνά γιατί οι πεταλούδες με πλησιάζουν. Λένε πως αγαπούν το φως. Εκείνους που κουβαλούν μέσα τους μια αδιόρατη άνοιξη, που αφήνουν πίσω τους την ευωδία ενός λουλουδιού. Δεν ξέρω αν είμαι φως ή αν απλώς έμαθα να στέκομαι εκεί όπου πέφτει. Ίσως οι πεταλούδες να μην ψάχνουν το φως.

- Πώς ονειρεύεσαι το εγώ πως περπατώ σε λήθη και πηγάδια ψάχνω μονάχα για να βρω την ξεχασμένη νιότη μου μέσα σε υπόλευκα συρτάρια ίσως να είναι υπαρκτό ένα μεγάλο κομμάτι γης που να λέει πως αυτό που επιθυμείς σε περιμένει ακόμα ζωντανό… -Κάθυ

Ναυτιλλόμενος δίχως οδηγίες, κατέχοντας τα μέσα εκείνα τα οποία χαράσσουν, μα δε διαγράφουν την πορεία. Ο νόστος προσφέρει την εμπειρία, πρωθύστερη σε έναν διάπλου αναγκαίο, μα όχι πάντοτε ικανό. Τεκμαρτό από τη συνωνυμία των απάγκιων που συναντώνται. Στη θάλασσα, η διαστολή του χωροχρόνου είναι υπολογίσιμη, καθώς στον εναγκαλισμό μας οι

Ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά. Και, κυρίως, ποτέ δεν κατάφερα να ξεπεράσω τη βάση στην τριγωνομετρία. Και μάλλον αυτό θα με τιμωρεί για το υπόλοιπο της ζωής μου. Θα βρίσκω τρίγωνα παντού. Κάποτε μου άρεσε ένας με ένα τρίγωνο τατουάζ στο πόδι. Έψαχνα για χρόνια τι στο καλό να

. -Θα πάμε για ένα καφέ αυτή την εβδομάδα; -Αμέ! Μου έλειψες. Πάμε Τετάρτη απόγευμα; Ή Παρασκευή πρωί; Α, δουλεύεις το πρωί! -Τετάρτη δε βολεύει, θα πάμε για φαγητό με τη δουλειά. Σαββατοκύριακο; -Μπα, δύσκολο, δουλεύω απογεύματα. -Το πρωί τότε. -Κυριακή βαφτίζεται το μωρό της ξαδέρφης μου. Κατευθείαν από εκεί δουλειά

-Μάγκες μόλις είδα τη γυναίκα της ζωής μου! -Ναι ρε μαλακα Τζο, ντάξει, είναι η 6η ″γυναίκα της ζωής σου″ αυτή την εβδομάδα και είναι ακόμα Τετάρτη. Δεν είναι ότι ερωτεύομαι εύκολα, βασικά, ποιόν κοροιδεύω, ερωτεύομαι πανεύκολα. Έτσι είναι φίλοι, μεγαλώνεις με Δεληβοριά, με Παυλίδη, με Σιδηρόπουλο, βλέπεις 500 Days

Δεν επεδίωξα να με πλανηθείς. Αν το επέτρεψα, ήταν διότι για μια στιγμή ανέπαυσα κι εγώ τον εαυτό μου στη μυρωδιά σου. Είδες σε μένα κάτι περισσότερο απ′ ό,τι γνωρίζω πως είμαι· και δεν ήμουν αρκετά τολμηρός να σε διακόψω. Είναι επικίνδυνη η αναγνώριση. Γνώρισε και αυτός το φως

. -Κορίτσι μου μην κλαις, θα περάσει ο,τι και αν είναι. -Δεν θέλω να περάσει, θέλω να κλάψω. *Ινέ

Η συνισταμένη της ύπαρξης εκπορευόμενη από την υπομονή της προπαρασκευής, με το διάνυσμά της ένα άσμα εξυμνόν της στιγμής που δράττεται. Το κοινό βιώνει την εκτέλεση σε πλήρη άγνοια της ενορχήστρωσης, της εξαντλητικής ηχοθεσίας στην οποία υποβάλλονται οι συντελεστές. Η απόδοση, το μοναδικό κριτήριο όσων στην τέχνη μένουν ανέραστοι, πάνω

. -Νιώθω ότι σπαταλάω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα για ανούσια πράγματα. -Έτσι είναι η ενήλικη ζωή, τι να κάνουμε. -Ε, δεν μαρέσει, κουράστηκα. *Ινέ

Μεγαλώνουμε σε ένα καλούπι: «Τελειώνεις το σχολείο, βρίσκεις ένα καλό παιδί, παντρεύεσαι, κάνεις παιδιά και έζησαν αυτοί καλά». Αυτοί. Καλά. Γιατί εμένα δεν με ρώτησε κανείς. Μετά, το καλό παιδί γίνεται «το άλλο σου μισό». Βραζιλιάνικες και μεξικάνικες τηλενουβέλες. Κι αν εγώ γεννήθηκα ολόκληρη; Κι αν δεν μου λείπει το

Γιατί δεν φεύγω, ρε φίλε; Τι με αλυσοδένει εδώ και με έχει καταραστεί το σύμπαν να μη φύγω ποτέ; Κάθε λεπτό με βασανίζει η ίδια σκέψη: πώς θα ήταν αν έκανα αυτό ακριβώς που κάνω τώρα, αλλά σε άλλη χώρα. Κάπου που να έχω ελπίδες για μια άνετη ζωή. Όχι

Η προσμονή, η επιθυμία που εντείνεται και τα όριά της ζητούν να μετουσιωθούν στο πέπλο εκείνο που θα διεισδύσει στους πόρους που τολμούν να μένουν απόρθητοι, στ’οργή μου. Η ερμηνεία που διαφεύγει κάθε γνωστικού πεδίου ο δίαυλος του πόθου, της τριβής που οδηγεί στη μηδενιστική μονάδα, ώσπου να ξαναγεννηθεί

Ας το ονομάσουμε «αιώνιο ντέρμπι», όμως εδώ μάλλον δεν χωράει η αναρχία. Δεν θα μιλήσω για εξυπνάδα αλλά για λογική, ούτε για αισθήματα αλλά για πόλεμο και έναν Δούρειο Ίππο που καταρρίπτει κάθε ιδέα άριστα σχεδιασμένης στρατηγικής. Άοπλη στην αιώνια μάχη καρδιάς-μυαλού και παραδομένη στην αυτοκαταστροφή, όσο κατατάσσομαι υπέρ της

12 Μαρτίου 2024 Είχα φτάσει στο Ελευθέριος Βενιζέλος από Βρυξέλλες, έντεκα, βράδυ. Ήσουν εκεί. Με περίμενες με ένα τριαντάφυλλο. Πήγαμε στο καινούριο μου σπίτι. Δεν μας ένοιαξε που δεν είχαμε σεντόνια. Δεν μες ένοιαξε που το καινούριο σπίτι ήταν γεμάτο σκόνη. Το μόνο που θέλαμε ήταν τα σώματά μας να

-Ένα ποίημα απο τον Doc Everryday.- Βαδίζουσες ψυχές, με πέλματα αντιστρόφως ανάλογα της καθαρότητάς τους, κεκτημένα πρεσβεύοντα από τα άνθη στο διάβα τους, γύρη θρέφουσα τους καρπούς του αύριο. Η παράβαση έγκειται στην πορεία μιας φύσης, κομπάζει αυτοφυής αν και περιελίσσεται πάνω στην έμπνευση την ίδια η οποία προϋπήρξε