Resident Drunkards

Γιατί δεν φεύγω, ρε φίλε; Τι με αλυσοδένει εδώ και με έχει καταραστεί το σύμπαν να μη φύγω ποτέ; Κάθε λεπτό με βασανίζει η ίδια σκέψη: πώς θα ήταν αν έκανα αυτό ακριβώς που κάνω τώρα, αλλά σε άλλη χώρα. Κάπου που να έχω ελπίδες για μια άνετη ζωή. Όχι

Η προσμονή, η επιθυμία που εντείνεται και τα όριά της ζητούν να μετουσιωθούν στο πέπλο εκείνο που θα διεισδύσει στους πόρους που τολμούν να μένουν απόρθητοι, στ’οργή μου. Η ερμηνεία που διαφεύγει κάθε γνωστικού πεδίου ο δίαυλος του πόθου, της τριβής που οδηγεί στη μηδενιστική μονάδα, ώσπου να ξαναγεννηθεί

Ας το ονομάσουμε «αιώνιο ντέρμπι», όμως εδώ μάλλον δεν χωράει η αναρχία. Δεν θα μιλήσω για εξυπνάδα αλλά για λογική, ούτε για αισθήματα αλλά για πόλεμο και έναν Δούρειο Ίππο που καταρρίπτει κάθε ιδέα άριστα σχεδιασμένης στρατηγικής. Άοπλη στην αιώνια μάχη καρδιάς-μυαλού και παραδομένη στην αυτοκαταστροφή, όσο κατατάσσομαι υπέρ της

12 Μαρτίου 2024 Είχα φτάσει στο Ελευθέριος Βενιζέλος από Βρυξέλλες, έντεκα, βράδυ. Ήσουν εκεί. Με περίμενες με ένα τριαντάφυλλο. Πήγαμε στο καινούριο μου σπίτι. Δεν μας ένοιαξε που δεν είχαμε σεντόνια. Δεν μες ένοιαξε που το καινούριο σπίτι ήταν γεμάτο σκόνη. Το μόνο που θέλαμε ήταν τα σώματά μας να

-Ένα ποίημα απο τον Doc Everryday.- Βαδίζουσες ψυχές, με πέλματα αντιστρόφως ανάλογα της καθαρότητάς τους, κεκτημένα πρεσβεύοντα από τα άνθη στο διάβα τους, γύρη θρέφουσα τους καρπούς του αύριο. Η παράβαση έγκειται στην πορεία μιας φύσης, κομπάζει αυτοφυής αν και περιελίσσεται πάνω στην έμπνευση την ίδια η οποία προϋπήρξε