Κοίτα να δεις

_

Μου ζήτησες να γράψω για έρωτα. Δεν ξέρω να γράφω για έρωτα. Ξέρω να διακωμωδώ τη ζωή μου. Τον έρωτα δεν μπορώ να τον γράψω. Γιατί τι να γράψω;
Πως ο έρωτας με έκανε να ακούω διαφορετικά τη μουσική του δρόμου σε μια γνώριμη πλατεία που ερωτεύτηκα μικρή.
Πως θέλω να ανάβω το τσιγάρο μου πάντα με έναν ανάγλυφο zippo, γιατί το κάνει το τσιγάρο μου πιο απολαυστικό.
Πως πλέον ξεχωρίζω ένα παπί από μια μηχανή και μια μηχανάρα, ενώ δεν με ένοιαξε ποτέ να το κάνω αυτό.
Πως μου έδειξε πόσες συζητήσεις χωράνε δύο ηλιοτρόπια.
Πως είναι έγκυρο που αγαπώ τόσο έντονα ένα sunset drive στο παλιό μου toyota.
Πόσο αφύσικο νιώθω τον φυσιολογικό και εύκολο έρωτα.
Πως είναι εντάξει να ξεφύγω.
Ή ίσως να μιλήσω για τη μοναξιά του έρωτα αυτού. Πως είμαι όμορφα μόνη μαζί σου. Πάντα μου άρεζε η μοναξιά, αυτή του έρωτα σου είναι γλυκύτερη.
Είναι πρωτόγνωρος έρωτας. Έρωτας που δίνει σημασία. Στα κοσμήματα μου τα φθηνά, τα τσαλακωμένα μου λινά και τα κόκκινα βρώμικα sneakers.
Γι’ αυτό θα γράψω. Για τον έρωτα που έδωσε ενέργεια στα άψυχα. Μια ήσυχη ενέργεια. Διακριτική.
Στον έρωτα όπου συνειδητοποίησα ότι το φως μου είναι ρομαντισμός. Η παρατήρηση είναι ρομαντική.
Κοίτα να δεις.
Με έκανες να γράψω για τον έρωτα. Σατανά.