Άλλη μία προσπάθεια για αυτοκριτική.

Γενικά η σκέψη μου πριν πάω στρατό, και η κρυφή μου επιθυμία, ήταν πως θα έβρισκα κενό χρόνο, κενό από υποχρεώσεις, από σκέψεις, από θέλω. 28 μετράει πλέον το κοντέρ και ακούω ακόμα The Smiths και Arctic Monkeys σιγοτραγουδώντας "perhaps fuck off might be too kind.." μιλώντας ίσως σε κάποιον που με πλήγωσε ή ακόμα πιο λογικά, και σίγουρα, μιλώντας σε μία ιδανική βερσιόν του εαυτού μου την οποία μοναχός κυνηγώ, άσκοπα. Όπως σε κάθε μεγάλη κατάρρειψη του εγώ μου, έτσι και τώρα αναρωτιέμαι γιατί όλα αυτά; Γιατί άφησα τη δουλειά δίπλα στο σπίτι και τη κοπέλα που άρχισε να μου χαμογελά, γιατί μου τα κάνω όλα δύσκολα, γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτα σε μία παραλία στη Λάρνακα, κάτω από έναν φοίνικα και δίπλα σε ένα κάστρο; Σαν άλλος Τειρεσίας προφητεύω πως αύριο που θα ξυπνήσω ,πάλι ανάμεσα σε 30 στρατιώτες με απειροελάχιστη όρεξη για ζωή, θα έχω τους ίδιους προβληματισμούς χωρίς καμία απάντηση αλλά τουλάχιστον θα τα έχω γράψει κάπου, θα ξέρω πως υπάρχουν.

Ο πατέρας μου πριν φύγω μου είπε οτι κάπως κάνω πάντα τα πράγματα με τον πιο δύσκολο τρόπο, δεν μου το είπε όμως άσχημα.

Ίσως απλά να είμαι δύσκολος άνθρωπος.

Υ.Γ. Δεν είμαι πια στρατό αλλά είμαι ακόμα δύσκολος άνθρωπος.