Τα χρόνια μετά τα καλύτερα μου χρόνια. Intermission.

Είχα έναν κρύο καφέ στο χέρι και βρισκόμασταν σε ένα καλόγουστο καθαρό δωμάτιο.

-Με την Ελένη..; Όχι δεν ήταν κάτι σοβαρό, δεν είμαι σε κατάσταση για κάτι σοβαρό.

-Το ίδιο είχες πει και για τη Μαρία, τη Νάσια, τη Κάτερίνα, τη..

-Ξέρω τι είπα, για να το είπα τόσες φορές θα το εννοώ μάλλον.

-Ναι βρε Τζο μου αλλά τι σε σταματάει; Αν δεν υπάρχει νόημα τότε γιατί ασχολείσαι;

-Δεν ξέρω, βλέπω τη πιθανότητα του να είναι κάτι, απλά καταλήγει να μην είναι αυτό που σκέφτομαι.

-Τι σκέφτεσαι;

-Δεν ξέρω.

-Μου είχες μιλήσει κάποτε για δύο κοπέλες, την Εύα και την Μαριάνθη;

-Μαρινα.

-Ακριβώς! Πες μου και άλλα για τη Μαρίνα.

-Τι να σου πω; Πέρασαν δύο χρόνια από τότε που η Μαρίνα έφυγε για να δουλέψει στο εξωτερικό.

-Δεν ξαναμιλήσατε από τότε;

-Βεβαίως και ξαναμιλήσαμε, βλέπεις όλοι κάποτε νοσταλγούμε, ακόμα και η Μαρίνα.

-Τη θυμάμαι πολύ ιδανική από όσα είχαμε πει.

-Ναι, το έχω αυτό, εξιδανικεύω ανθρώπους στο κεφάλι μου, βλέπω την ιδέα μου για αυτούς αντί να κοιτάω τους ίδιους.

Ήπια μία γουλιά καφέ, πλησίαζε πάλι καλοκαίρι και η ζέστη σιγά σιγά φούντωνε. Το μυαλό μου ήταν πιο καθαρό, πιο άδειο, πιο...αδιάφορο.

-Είχαν περάσει μήνες από τότε που είχε φύγει, δεν είχε δώσει σημεία ζωής και εμένα προσωπικά με είχε μπλοκάρει, όπως και τον πρώην της τον Λευτέρη, λογικά τον ξέρεις τον Λευτέρη, εδώ δούλευε.

-Δεν μου θυμίζει κάτι.

-Τέλος πάντων, ο Λευτέρης προσπάθησε να πάει να τη βρει, ο αθεόφοβος, έφυγε για μία χώρα με τα μισά αγγλικά που ήξερε να μιλήσει και χωρίς μία διεύθυνση να πάει να τη βρει, δεν έμαθα ποτέ τι έγινε, άλλωστε από τότε που η Μαρίνα έφυγε, ο Λευτέρης ήταν λιγομίλητος, έκανε τη δουλειά του και έφευγε, χωρίς έξυπνες κακίες, χωρίς την ενέργεια που είχα δει όταν τον γνώρισα. Έμαθα από τον Χάρη πως βρέθηκαν, πως είπαν ότι είχαν να πουν και τα ξεκαθάρισαν. Έφυγα όμως από το θέμα μου. Μήνες μετά λοιπόν χτύπησε το κινητό μου, ήταν εκείνη, με ρώτησε πως ήμουν και τι κάνω. Με πήρε και με σήκωσε η ελπίδα. Μου είπε πως θα ερχόταν να επισκεφθεί και πως ήθελε να με δει και εγώ ο βλαμμένος το πίστεψα.

-Τζο..

-Πίστεψα πως υπήρχε ακόμα η ελπίδα και η περίπτωση να είμαστε μαζί, μιλήσαμε 2 βράδια σαν αν μη πέρασε μία ημέρα, τίγκα στο συναίσθημα στη μελαγχολία και τη προσμονή. Μία εβδομάδα πριν έρθει, σταμάτησε να μου μιλάει. Ήρθαν λοιπόν οι μέρες που ήταν να φτάσει Ελλάδα. Πέρασαν μία, δύο, τρεις ημέρες. Η Μαρίνα, τσιμουδιά. Της έστειλα ένα μήνυμα. Μου είπε πως όσα είπαμε ήταν ένα λάθος επειδή αφέθηκε στη στιγμή και πως καλό θα ήταν να μη της ξαναστείλω. Οι φίλοι ήταν εκεί, να με παρηγορήσουν άλλη μία φορά. Με πήγαν σε μία έκθεση που παρακαλούσα να πάω αλλά βλέπεις θα ερχόταν η Μαρίνα και εγώ ο ΜΑΛΑΚΑΣ τα είχα ακυρώσει όλα. Πήγα λοιπόν, πέρασα υπέροχα. Πριν φύγουμε πήγαμε να πάρουμε έναν τελευταίο καφέ. Εκεί είδα αυτά τα μαλλιά, τα ήξερα εγώ αυτά τα μαλλιά, ήξερα αυτές τις κινήσεις αλλά πάνω από όλα γνώριζα το άκουσμα αυτου του γέλιου. Γύρισα, ήταν όντως εκείνη, ήταν εκείνη στην αγκαλιά κάποιου άλλου.

-Τι έκανες;

-Τι περίμενες να κάνω; Με είδε που την αναγνώρισα, με κοίταξε, της έγνεψα, πήρα τους φίλους μου και έφυγα.

-Αυτό είναι πολύ υγιές ξέρεις.

-ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΈΡΕΙ ΑΝ ΕΊΝΑΙ ΥΓΙΈΣ!

Εκεί πήρα μία βαθιά ανάσα, έπρεπε να ηρεμήσω, άλλωστε, για αυτό ήταν απέναντι μου η Χριστίνα, για να με ρωτήσει τις δύσκολες ερωτήσεις και να με βοηθήσει.

-Συγγνώμη, δεν ήθελα να φωνάξω.

-Είναι όλα καλά, συνέχισε.

-Ξαναμπήκε στη ζωή μου όταν έβαλε τον κοινό μας φίλο τον Χάρη να ρωτήσει για εμένα, ευτυχώς ο Χάρης δεν έχει ιδέα πως να λέει ψέμματα ή να καλύπτεται οπότε απλά του είπα να της πει να πάει να γαμηθεί, υγιές και αυτό.

-Δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι, το ξέρεις αυτό.

-Γιατί όχι;

-Τι γιατί όχι ρε Τζο, ένα χρόνο τώρα μιλάμε μαζί, ξέρω πως χαζός δεν είσαι. Δεν γίνεται να μένει αυτή η άμυνα τόσο ψηλά, δεν γίνεται όλες να μην είναι αρκετές. Εγώ θα στο πω από τώρα και στο έχω αναφέρει και παλιότερα, αν ψάχνεις σε όλες εκείνη τότε δεν θα βρεις πουθενά τίποτα.

-Έχω αλλάξει.

-Έχεις τρομοκρατηθεί. Η Εύα σου διάλυσε την ιδέα του ιδανικού έρωτα την οποία εσύ πήγες και αφισοκόλλησες πάνω στην παρουσία της Μαρίνας, από ότι καταλαβαίνω. Όταν πήγε και αυτό στραβά ξαφνικά από ρομαντισμό πήγαμε σε μία κενότητα που εδώ και καιρό παλεύουμε, δυστυχώς όμως, τώρα που κάπου φτάνουμε εσύ φεύγεις.

- Χριστίνα, ήρθε η ώρα να φύγω από τον Ελυσσό, έκανα τα χρόνια μου και θα προχωρήσω.

-Σου πρότειναν να μείνεις.

-Δεν θα μείνω.

-Δεν θυμάμαι να είχα τόσο ξεροκέφαλο ασθενή ξανά.

-Ούτε εγώ τόσο καλή ψυχολόγο. Σε ευχαριστώ Χριστίνα, ευχαριστώ που με άκουγες τόσο καιρό.

-Καλή τύχη σε ότι και αν κάνεις, αν με χρειαστείς, έχεις το τηλέφωνο μου.

- Τα λέμε.

Πήρα τη τσάντα και τον σχεδόν άδειο μου καφέ και βγήκα από το γραφείο της. Πέρασα από διαδρόμους που πλέον ήξερα από έξω, χαιρέτησα τους πάντες και είδα όντως πως υπήρχε λύπη που έφευγα. Όμορφο αυτό. Ο Χάρης με περίμενε από έξω.

-Φύγαμε; Πώς πήγε η τελευταία εφημερία;

-Χρειάζομαι ένα ποτό και άλλο ένα, δώρο.

-Χαχαχα δικέ μου πάμε, μας περιμένουν τα κορίτσια!

-Χάρη αύριο πετάω..

-Ναι και επειδή φοβάσαι τα αεροπλάνα, θα πας στο αεροδρόμιο τύφλα και δεν θα καταλάβεις τίποτα!

-Ασυναγώνιστη λογική, δεν μπορώ να μη τη σεβαστώ.

Η Στραβοκάνα ήταν όπως πάντα γεμάτη και η μουσική δυνατή. Καθήσαμε ανάμεσα σε φίλους, είπαμε χαζομάρες, θυμηθήκαμε τα άσχημα, τα όμορφα, τα δύσκολα και τα αστεία.

‘’Χρειάζεται να πάω, ένα μακρύ ταξίδι..’’ τραγούδαγε ο Παύλος στα ηχεία και εγώ σκεφτόμουν για άλλη μία φορά τι πάω να κάνω. Να τα αφήσω όλα για άλλη μία φορά πίσω. Άραγε έτσι να ένιωθε και η Μαρίνα πριν φύγει;

‘’Εβίβα, καλή συνέχεια Τζο!’’είπαν όλοι μαζί,

-Να ‘στε καλά μάγκες! Άσπρο πάτο!

Κατέβασα τη ρετσίνα μου και είδα όλους όσους ήρθαν να με αποχαιρετήσουν, ένιωθα, τυχερός.  

Σαν από το πουθενά το τηλέφωνο μου χτύπησε

‘’Συγγνώμη για όλα, είμαι χάλια, μόλις έφτασα Ελυσσό, μπορούμε να μιλήσουμε; -Μαρίνα’’

''Όχι.''