κλικ.

Αγαπητοί αναγνώστες και θα πω και πλέον, φίλοι. Έχετε ακούσει για εμένα πια τα ανήκουστα. Πως είμαι ερωτύλος, πως νοιώθω πολλά, πως χάνομαι. Πως τα βράδια μου σκεπτόμενος κάποιας την αγκαλιά, τα μάτια και το άρωμα της ονειροπολώ και αφήνομαι σε κάθε κύμα που μπορεί να παρασύρει το μυαλό μου.

Όλα είναι αλήθεια.

Μου χρειάζεται μόνο ένα πράγμα, το ''κλικ''.

Τι είναι τώρα αυτό; Δεν έχω τη παραμικρή ιδέα. Θυμάμαι κάπου-κάπου πως είναι όμως.

Μερικές φορές είναι θα έλεγα στιγμιαίο. Έτσι έγινε με την Α. Είχαν έρθει θυμάμαι φίλοι και είχαμε νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα για λίγες μέρες ώστε να σμίξουμε και να πάμε στο Pride. Η Θεσσαλονίκη έσφιζε από ζωή, άνθρωποι στους δρόμους, χαμόγελα και μουσική σε κάθε γωνιά της πόλης. Το βράδυ αποφασίσαμε να πάμε σε γνωστό gay-friendly bar-club που δεν είχα ξαναπατήσει ως τότε. Φώτα, χορός και η κολλητή μου να κάνει θραύση! Κάπου ανάμεσα στο προηγούμενο και το επόμενο ποτό, την είδα. Χόρευε, έλαμπε ή μάλλον μάγευε, τουλάχιστον εμένα. Σαν απλό και άμυαλο φίδι είχα υπνωτιστεί και ήταν η γητευτής μου. Δεν μπορούσα να πάρω από επάνω της τα μάτια μου ούτε δευτερόλεπτο, λες και θα έχανα στιγμές από κάποια ταινία με όλα τα όσκαρ που δεν θα ξαναπαίξει στη ζωή μου ποτέ.

-Πρέπει να της μιλήσω.

-Πάνε και μίλα της ρε Τζο.

-ΕΊΣΑΙ ΚΑΛΆ ΚΟΠΈΛΑ ΜΟΥ; ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΣ ΜΙΛΉΣΩ ΤΑ ΈΧΩ ΧΆΣΕΙ, ΤΙ ΝΑ ΠΩ;!

-Κλάσσικ.

Σημείωση: Στα μπαρ είμαι φοβερός, μπορώ να μιλήσω σε όποια μου κινεί το ενδιαφέρον, τα clubs είναι η μεγάλη μου αδυναμία, η μουσική είναι δυνατή, τα φώτα παίζουν σαν μανιασμένα και τίποτα δεν ακούγεται ωραίο, στο μυαλό μου, ενώ ουρλιάζεις για να σε ακούσει ο διπλανός-ή σου.

Τέλος σημείωσης.

Παρά το ιστορικό μου και αντίθετα σε κάθε τι που είχα κάνει ως τότε, δεν άντεξα. Έπρεπε να της μιλήσω, όλο μου το σώμα, κάθε σημείο του μυαλού μου απλά με τραβούσαν για να πάω κοντά της.

Εκείνη, ακόμα χόρευε. Τα ξανθά της μαλλιά ανακατεμένα έπλεαν στον χώρο και τα γκριζογαλαζοπράσινα της μάτια ακτινοβολούσαν σαν πετράδια που δεν είχε κουράγιο ούτε ο πιό δεινός αρχαιοκάπηλος να αδράξει. Το είχα όμως εγώ.

Πλησίασα, είπα τη χειρότερη πιθανή ατάκα που μπορούσα να πω και, γέλασε;

Εκεί ακριβώς, κυρίες και κύριοι ήταν το κλικ. Αυτό το χαμόγελο. Καμία μπύρα ποτέ δεν με είχε λυτρώσει τόσο όσο αυτό το χαμόγελο στη ζωή μου ως τότε και αν με ξέρετε, αυτό είναι εξαιρετικά βαρύγδουπο για εμένα. Μου είπε το όνομα της, με σόκαρε για λόγους άσχετους με την ιστορία μας και μου είπε πως ήταν εκεί με κάποιο άλλο άτομο.

Σαν,

να μην,

το άκουσα,

ποτέ.

Υπήρχε το κλικ κύριοι και όταν ο Τζο νοιώθει το κλικ, ξέρει πως εκεί κάτι υπάρχει.

Κάπως την έπεισα, να ήταν τα κακά αστεία, οι χορευτικές κινήσεις; Δεν θυμάμαι αν παρακάλεσα κιόλας αλλά αν το έκανα θα άξιζε και λίγο καιρό μετά με βρήκα στο αμάξι να πηγαίνω Θεσσαλονίκη για αυτό το πρώτο ραντεβού. Σπιρτάτη, αστεία, αιθέρια. Μιλήσαμε για ώρες που έμοιαξαν λεπτά και γέλασα με τη καρδιά μου μετά από μήνες, χρόνια; Την επόμενη στιγμή ήμασταν στο Άουρις με τα χέρια της ανάμεσα στα μαλλιά μου, την αποκλίνουσα προσοχή μου στο τιμόνι και Guns n’ Roses στη διαπασών.

Η απόλυτη ελευθερία συχνά μοιάζει με άνθρωπο.

Δεν ξέρω αν έφταιγε εκείνη, δεν ξέρω αν ήμουν έτοιμος εγώ μα κάθε που το χέρι της έμπλεκε στα μαλλιά μου, οικείο συναίσθημα μα φλέγον. Σφυγμοί στο έπακρο και ο δρόμος μου ήταν αδιάφορος στα μάτια της μπροστά. Τραγουδούσε και δεν ήθελα να χάσω ούτε μία στιγμή.

Το βράδυ τελείωνε και η μεγαλύτερη μου απορία λύθηκε.

Τα χείλη της ήταν όντως φτιαγμένα για τα δικά μου.

Τώρα έχουν περάσει χρόνια, η Α. είναι μόνο ομορφότερη και κάπως με ξεγέλασε και έφυγε μακριά, όπως άλλωστε έκανα και εγώ.

Τα κλικ τα ανθρώπινα είναι σαν τα κλικ της φωτογραφικής.

Θες-δεν θες, μένουν ανεξίτηλα.