Άκομα ακούω το Αγαπημένο σου.

Δεν ξέρω να γράφω και νιώθω πως αυτό φαίνεται. Έχω γράψει όμως, έχω γράψει κείμενα ενώ είμαι κενός, έχω γράψει μουσική όταν είμαι κουρασμένος και στίχους ενώ είμαι παράφορα ερωτευμένος.

Πέρασα μία περίοδο στην οποία απέφυγα την σύνδεση και τον έρωτα όσο μπορούσα. Τον έρωτα στην πιο γλυκιά μορφή του, τη πιο αθώα. Από τη μία έμαθα να ζω μόνος, να μη χρειάζομαι βοήθεια ή τη παρουσία ή τη παρέα ή τη θαλπωρή. Την αποζητούσα ανά στιγμές; Σίγουρα. Ζήλεψα φίλους ερωτευμένους, ενθουσιασμένους, τρελαμένους από χαρά στη σκέψη του ότι θα δουν τον άνθρωπό τους.

Δεν το είχα αυτό, δεν το ήθελα, ήθελα για μία φορά να ξυπνάω και να με νοιάζω εγώ, εγώ και η γάτα μου.
Χάθηκα αμέτρητα βράδια ανάμεσα στο ποτό, τον καπνό, τα ταξίδια και τη καλοπέραση. Τώρα, εσύ αναγνώστη, περιμένεις το ''αλλά''. Δεν υπάρχει, υπάρχει νοσταλγία, νοσταλγία για εκείνα τα βράδια που με ενδιέφερε εκείνη, απογεύματα που άκουγε τη μουσική της και εγώ πληκτρολογούσα στο παλιό μου λάπτοπ λέξεις, στίχους και νότες τα οποία θα γίνονταν κάτι το μη συνταρακτικό , ακριβώς ότι γίναμε και εμείς.

Το όνομα σου ακόμα με πονάει,
δεν μπορώ να σβήσω τις φωτογραφίες απο τις μοναδικές μας διακοπές
και,
ακόμα ακούω το αγαπημένο σου κομμάτι.