Draft

Όταν ήμουν μικρός πήγαινα στον οδοντίατρό μου, τον κύριο Μάκη. Κανένα παιδί στη τάξη μου δεν ήθελε να πηγαίνει στον οδοντίατρο αλλά κανένα παιδί δεν πήγαινε στον ίδιο οδοντίατρο με εμένα. Ήταν παχουλός, είχε ένα πεντακάθαρο γραφείο με ξύλινες λεπτομέρειες παντού στο δωμάτιο και πάντα χαμογελούσε. Ήθελα να γίνω σαν τον κύριο Μάκη. Μία μέρα απάντησα στη μεγαλύτερη και συχνότερη ερώτηση που μου έκαναν ως παιδί:

-Τζο μου, εσύ όταν μεγαλώσεις τι θα γίνεις;

-Οδοντίατρος.

Με τη πάροδο του χρόνου, κατάλαβα οτι τα στόματα ήταν αηδία (συγγνώμη σε απανταχού οδοντιάτρους, οδοντοτεχνίτες κλπ αναγνώστες).

Τότε, ένα βράδυ, η αδερφή μου έπαθε αλλεργικό σοκ, με ξύπνησαν οι αδύναμες ανάσες της, η μάνα μου και ο πατέρας ήρθαν αμέσως, μας πήραν και φύγαμε για το κέντρο υγείας. Εγώ έκλαιγα, βλέπετε αδυναμία σαν την αδερφή μου δεν έχω. Μπήκε στα επείγοντα και πολύ γρήγορα ένας γιατρός ήρθε, χαμογελαστός, ήρεμος και μου είπε

-Εσύ είσαι ο μεγάλος της αδερφός; Μπράβο που την έφερες τόσο γρήγορα, μη κλαις, θα είναι μία χαρά!

Ήθελα να γίνω σαν τον γιατρό.

Διάβαζα, ξανά και ξανά, πολύ και περισσότερο, διάβαζα. Πέρασε το δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο, ήρθαν οι εξετάσεις, αποτυχία. Εκεί ήρθαν οι γονείς μου, πόσο τους αγαπώ αυτούς τους δυό. Ήρθαν και ο πατέρας μου μου είπε,

-Άκου, θες;

-Θέλω.

-Τότε θα γίνει. Άσε μας να προετοιμαστούμε λίγο και πάνε, αλλά, δεν θέλω να κοπείς ούτε σε ένα μάθημα, αν κοπείς, πίσω στο χωριό.

Ήταν και είναι δίκαιος ο πατέρας μου. Νομίζω κόπηκα σε ένα τεστ πριν το μάθημα κάποτε όποτε ο πατέρας μου το άφησε να περάσει. Δεν ξανακόπηκα.

Πάλευα, με αμφισβητούσα, έχασα ανθρώπους, έχασα κηδείες, έβγαζα τον γαμημένο τον μήνα με 16ο ευρώ και κανένας δεν μιλούσε τη γλώσσα μου.

Και οι γονείς μου πάντα ήταν εκεί και μου έφερναν ψητό απο τη γιαγιά και κεικ της μαμάς μου, τσίπουρο από τον παππού, σφολιάτες από τη θεία, ελιές από την άλλη θεία, μου έφερναν ψυχραιμία και μου έφερναν γαλήνη. Μου έφερναν ελπίδα και με έκαναν να πιστεύω σε εμένα όταν στο μυαλό μου ήμουν το χειρότερο σκουπίδι. Γνώρισαν τη πρώτη σοβαρή μου κοπέλα, γνώρισαν και τη δεύτερη. Έγω κάπως έτσι ζούσα, και εκείνοι; Εκείνοι δεν είχαν υστέρημα για τα ξύλα τον χειμώνα, και δεν έφταναν τα λεφτα για το πούστικο το δάνειο, και την έβγαζαν και εκείνοι με μακαρόνια σκέτα όπως εγώ.

Ένα μεσημέρι, βγήκα απο την αίθουσα του τελευταίου μαθήματος.

-Έλα μπαμπά, είμαι γιατρός..

Και ο μπαμπάς μου έκλαιγε και μου έλεγε μπράβο, πως ήταν περήφανος για εμένα και η μαμά μου έκλαιγε και μου έλεγε οτι ποτέ δεν με αμφισβήτησε στιγμή, και εγώ έκλαιγα γιατί το ήξερα πως μου έλεγαν αλήθεια.

Από τότε έχουν περάσει 4 χρόνια.

Βρήκα δουλειά, βρήκα και άλλη μία.

Τώρα λογικά περιμένετε να σας πω ''πόσο ωραία είναι η δουλειά των ονείρων μου'', ''πόσο άξιζαν όλα αυτά'', ''πως να ζήσω δεν μπορώ χωρίς αυτό''.

Οι άνθρωποι είναι κακοί.

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, το ότι σιγά σιγά χάνω τη ψυχή μου μέσα σε αχάριστους ή ότι πως πραγματικά θέλω να βοηθήσω, το ότι έχω ακούσει όσες κατάρες έχει ακούσει κάποιος για μία ζωή ή το ότι τελικά κατάλαβα οτι όντως ήθελα να είμαι σαν τον κύριο Μάκη και τον γιατρό, ήρεμος και χαμογελαστός.

Είναι ακόμα το όνειρο μου ή η πραγματικότητα με έχει κάνει να καταλάβω πως είναι εφιάλτης;

Τώρα που κοντεύω τα 30 δεν έπρεπε να τα έχω λύσει αυτά; Μήπως όντως απλά έχω αποτύχει;

Όταν τα μεγάλα φώτα του τέλους κοντεύουν και εσύ χαίρεσαι είναι σημάδι αποδοχής ή κούρασης;

Το κεφάλι μου γεμίζει με το τι και αν εγώ ποτέ δεν, και αυτό με κάνει να νιώθω γαλήνη, είμαι σπιριτουαλιστικά προχωρημένος ή απλά τρελός;

Το μάυρο χώμα έρχεται όλο και πιο κοντά, ο αγνός έρωτας πέθανε με τη τελευταία αληθινή μουσική αφού τους βρήκε η κενότητα των πάντων. Εγώ εδώ, περιμένω, ότι θα έρθει για τους όλους, και ψελλίζω εκλιπαρόντας "πρώτα εμένα, πρώτος εγώ".

Αν ο πόνος είναι για τους ανθρώπους τότε είμαι πολύ άνθρωπος και αν το ότι σκέφτομαι σημαίνει ότι είμαι, τότε, παραείμαι.

Συγγνώμη, όλα είναι σκέψεις σε μία διάβαση ανάμεσα στο τίποτα του σύμπαντος και το τίποτα του όσα είμαι εγώ.

Αύριο πάλι ραντεβού στη ψυχολόγο.