Prelude in E Minor
-Μάγκες μόλις είδα τη γυναίκα της ζωής μου!
-Ναι ρε μαλακα Τζο, ντάξει, είναι η 6η ''γυναίκα της ζωής σου'' αυτή την εβδομάδα και είναι ακόμα Τετάρτη.
Δεν είναι ότι ερωτεύομαι εύκολα,
βασικά,
ποιόν κοροιδεύω,
ερωτεύομαι πανεύκολα.
Έτσι είναι φίλοι, μεγαλώνεις με Δεληβοριά, με Παυλίδη, με Σιδηρόπουλο, βλέπεις 500 Days of Summer και High Fidelity, παρακολουθείς την κατάσταση των Ted Mosby, Nick Miller και Chandler Bing, διαβάζεις Ντοστογιέφσκι, Μπουκόφσκι, Νταζάι και αντί να γίνεις κυνίκαρος χιουμορίστας που από όπου περνάει ξεχνάει και γελάει, καταλήγεις να βρίσκεις τον ρομαντισμό σε κάθε μικρή ομορφιά και ατέλεια.
Την θυμάμαι. Είχε σγουρά, καστανά μαλλιά και γκριζοπράσινα μάτια, δεν ήταν ψηλή και της άρεσε να χορεύει. Τη γνώρισα τις μέρες που δήλωνα μουσικός. Ήρθε σε μερικές πρόβες και ήταν φίλη φίλης. Με κοιτούσε με εκείνα τα όμορφα μεγάλα μάτια, οι βλεφαρίδες της πετάριζαν και έκανε λακάκια πλάι από τα χείλη όταν χαμογελούσε. Τα έχανα. Μου έπεφταν πένες, μπέρδευα στίχους, έτρεμε το πόδι μου πρίν πατήσει το πετάλι κάθε φορά που το βλέμμα μου έβρισκε το δικό της. Μείναμε για λίγο μαζί, ερχόταν στις συναυλίες, περπατούσαμε ώρες και έβρισκε δικαιολογίες για να με συναντήσει. Τότε έμαθα πως ο έρωτας είναι εύκολος, είναι δυνατός, είναι έντονος, αλλά, εφήμερος. Τελείωνε κάπου ανάμεσα στο ''δεν ξέρω τι θέλω'' και στο ''Ίσως πρέπει να ωριμάσεις.''
Δεν την ξαναείδα.
Για λίγο καιρό έμεινα μόνος μου, αποφάσισα να ψάξω τι θέλω και να ωριμάσω. Της έγραψα μία μπαλάντα που ακόμα όταν τη γρατζουνάω στη κιθάρα με ρωτάνε για ποιά είναι.
Ανέβαινα τη Gen.Gurko με ένα νοικιασμένο αμάξι. Ενώ έψαχνα να παρκάρω χτύπησε το κινητό.
-Θα έρθει και μία φίλη μας στο πάρτυ, δεν υπάρχει θέμα έτσι;
Άφησα το αμάξι, το μέρος δεν μπορούσε να το χάσεις, η μουσική ήταν δυνατή και ο κόσμος έφτανε στο πεζοδρόμιο.
-Τζο! Εδώ! Από εδώ η φίλη μας!
Δεν θυμάμαι πεταλούδες στο στομάχι, θυμάμαι ένα έντονο και αλάνθαστο ''Τη πατήσαμε.'' στο μυαλό μου. Θυμάμαι το λευκό της δέρμα και το μάυρο της φόρεμα. Δεν θυμάμαι και δεν ξέρω πως να το περιγράψω γιατί αυτό το άρωμα μετά το έλεγα απλά ''το αγαπημένο μου'' και ήταν το δικό της. Θυμάμαι κακά αστεία, θυμάμαι να είμαι κακός χορευτής, θυμάμαι την ακοή μου να γίνεται 20/10 μήπως και πιαστώ από μία κουβέντα και της ξαναμιλήσω. Αποτυπωμένα στο μυαλό μου είναι μηνύματα στους φίλους ''θα έρθει;'' που έγιναν λέξεις και πρωινά που ξυπνούσε δίπλα μου και μου έλεγε καλημέρα. Βόλτες στη πόλη και η στιγμή στο κρεβάτι της που έπεσα δίπλα της και είπα, ''θέλω κάτι να σου πω αλλά μου είναι δύσκολο γιατί είμαι γαμημένος στο κεφάλι.''. Έβαλε το χέρι της στο στήθος μου και με μία ήρεμη φωνή μου ψιθύρισε σχεδόν ''Πες το, νομίζω το νοιώθω και εγώ αλλα δεν μπορώ να το πω ακόμη.''
Το πρώτο ειλικρινές ''Σ'αγαπώ'' είναι λύτρωση, στίχοι απο ποιητές του θέρους και μουσική απο συνθέτες της ατελούς ομορφιάς μέσα σε κάθε χάος της επίγειας εμπειρίας που λέμε ζωή.
Τότε έμαθα πως ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος, ανέγγιχτος και πράος.
3 καλοκαίρια μετά, καθόμασταν μέσα στο Άουρις,
-Υπάρχει περίπτωση όλο αυτό να πάει καλύτερα;
-Όχι.
Κατέβηκα την 28ης Οκτωβρίου και τα δάκρυα έπεφταν σαν να μην είχαν χώρο να μείνουν πια μέσα μου. Στη νέα παραλία ήρθε και με βρήκε ο Άλεξ, μας έφερε μπύρες και συζητήσαμε μέχρι εξάντλησης.
Τότε έμαθα πως ο έρωτας μπορεί να σε γαμήσει.
Έν αγνοία κάθε κινδύνου, κινδύνου προς τη δική μου ψυχούλα ή κάθε άλλης ψυχής που μπορεί να με πλησιάσει, συνεχίζω με βέβαιη πορεία προς το επόμενο χάος του μυαλού μου. Γιατί αν τελικά έμαθα κάτι είναι πως ο έρωτας είναι στη ζωή το αλάτι και η γιαγια μου η Μαρίκα έλεγε,
''Χωρίς αυτό, που θα τη βρεις τη νοστιμιά;''
-Qamar ft. Joe
