Σε κάποια άλλη ζωή
Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» φέρνει επιτέλους απαντήσεις στα «γιατί» που προηγήθηκαν.
Όντως, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου δόθηκε σήμερα υπάρχει επειδή κάποτε έγινε —ή δεν έγινε— κάτι που ήθελες ή δεν ήθελες, παγώνεις για και αναστενάζεις.
Ένα τηλεφώνημα που έλαβα σήμερα το πρωί, εκτός από πανικό, μου έφερε και την ευκαιρία που περίμενα καιρό. Την ευκαιρία που ήλπιζα να έρθει. Ήρθε. Και με στέλνει μακριά.
Όμως με αυτή που ήρθε, φεύγει αυτός. Αυτός που μου γνώρισε συναισθήματα που δεν ήξερα την ύπαρξη τους. Ας τον ονομάσουμε "λάθος". Ή μάλλον, όπως τον βάφτισε η ηθική, το «λάθος Νο3». Και είναι λάθος, γιατί τίποτα μαζί του δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι σωστό.
Όσο μοιραζόμασταν τις μέρες μας, τόσο μεγάλωνε η ελπίδα, το «κάποτε θα», παρόλο που βαθιά μέσα μου ήξερα πως «ποτέ δεν θα».
Και τώρα… ξανά από την αρχή.
Όλα μηδέν και τίποτα.
Χάνω ξανά εμένα. Χάνω εκείνον. Χάνω τους φίλους μου. Και πάλι από την αφετηρία.
Λάβετε θέσεις. Έτοιμοι. Κρότος σκανδάλης και παράνοια.
Έγινε επειδή έτυχε και πέτυχε; Ή έγινε για να προστατευτούμε ο ένας από τον άλλον και από τη θύελλα συναισθημάτων που σύντομα θα ξέσπαγε;
Φεύγω.
Για να τον γλιτώσω από το εγκεφαλικό του χάος, κι ας αποκτήσω εγώ ένα καινούριο.
Φεύγω.
Χωρίς να του τα πω. Χωρίς να μου τα πει. Παρόλο που τα ξέρει κι τα ξέρω.
Δεν μπορεί να μιλήσει. Και καταλαβαίνω γιατί. Τον νιώθω. Τον ξέρω σαν να τον γέννησα.
Αργήσαμε. Πολύ.
Δεν μετανιώνω που ένιωσα ό,τι ένιωσα. Υπό άλλες συνθήκες, θα μιλούσα πρώτη εγώ, μα σε αυτές, μόνο αυτός μπορεί να μιλήσει πρώτος. Προς το παρόν μιλούν μόνο τα μάτια και δεν είναι αρκετό.
Φεύγω.
Ενώ τους αγαπώ όλους και τους αφήνω εδώ. Αν είναι γραφτό μου, θα τον ξανασυναντήσω.
Κι έχω στο νου μου εκείνη τη φράση που είχα διαβάσει κάποτε: πως όταν κάτι δεν βγαίνει, όσο κι αν το προσπαθείς, σημαίνει πως δεν είναι για σένα.
Αν όμως δεν είναι για μένα, τότε γιατί τον γνώρισα; Και γιατί, αφού τον γνώρισα, δεν μπορώ να τον έχω; Πού είναι η δική μου ευτυχία;
Μου δίνει ο Θεός ένα χαστούκι για το απαγορευμένο όνειρο που ξεκίνησα να χτίζω μαζί του, για να συνέλθω; Ή απλώς με απομακρύνει, για να μείνει για πάντα μια παθιασμένη εκκρεμότητα;
Αυτό σημαίνει ότι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ; Ή ότι, αν είναι να γίνει κάτι, θα γίνει τώρα;
Θεέ μου… βοήθεια.
Τι εύκολο που θα ήταν να μη σκεφτόμασταν ευθύνες και συνέπειες. Να μιλούσαμε. Να λέγαμε τα πάντα. Να κάναμε ό,τι θέλαμε, χωρίς κανείς να ζητά εξηγήσεις.
Μίλα, γαμώ το. Πες το. Κι ας μη γίνει τίποτα. Πες το, να ησυχάσουμε κι οι δύο. Κι ας μη πάει ποτέ παρακάτω. Θα το ξέρω εγώ. Κι εσύ. Εμείς. Όπως τόσα άλλα.
Όμως, αν τα πούμε, θα ’ναι καλύτερα ή χειρότερα; Θεέ μου…
Ηφαίστειο το είναι μου. Χάος η ζωή μου.
Κάποτε θα είμαστε μαζί. Σε κάποια άλλη ζωή, που δεν θα αργήσουμε κι οι δύο τόσο.
Μου έδωσαν δύο μέρες διορία. Αλλιώς, η ευκαιρία χάνεται για πάντα. Δύο μέρες μόνο, για να αποφασίσω αν θα αφήσω πίσω τους φίλους μου, μια οικογένεια που διάλεξα εγώ. Ανθρώπους που αγάπησαν εμένα και την ύπαρξη μου όπως τους συστήθηκε.
Γαμώ την τύχη μου, γαμώ! Πού μπορώ να κλειστώ για να σταματήσω να σκέφτομαι;
Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται. Κι όταν το μάθουν κι αυτοί, θα γίνει ακόμα πιο δύσκολο.
Ξέρω πως ο δρόμος της επιστροφής θα είναι πάντα ανοιχτός. Και τα σκυλιά δεμένα. Η πόρτα, όμως, θα είναι ακόμα πόρτα ή κλειδαρότρυπα;
Πρέπει να ξαναβρώ τη δύναμη να σκεφτώ εμένα. Εμένα. Όχι αυτόν που έχει φτιάξει τη ζωή του, όχι αυτούς, κανέναν.
Και πάλι αιχμάλωτη της λογικής. Με την καρδιά ρημαγμένη, αλυσοδεμένη πισθάγκωνα, να παρακαλάει να ακουστεί.
Ναι.
Μπορεί.
Κάποτε.
Σε κάποια άλλη ζωή.
