-
Πώς ονειρεύεσαι το εγώ
πως περπατώ σε λήθη και πηγάδια
ψάχνω μονάχα για να βρω
την ξεχασμένη νιότη μου
μέσα σε υπόλευκα συρτάρια
ίσως να είναι υπαρκτό
ένα μεγάλο κομμάτι γης
που να λέει πως αυτό
που επιθυμείς σε περιμένει ακόμα ζωντανό…
-Κάθυ
Χάνομαι στα μάτια σου Βουλιάζω στην αγκαλιά σου Πνίγομαι στα φιλιά σου Αδιαφορώ για το πριν και το μετά και βυθίζομαι σε εμάς Μέχρι να γίνεις η πνοή μου Μέχρι να μάθω να ανασαίνω απ' την αρχή Μέχρι το χάδι σου να γίνει η κόλλα που θα κολλήσει τις
Παγώνω στο άκουσμα της μουσικής που γνωρίζει να επουλώνει τις πληγές μου. Παγώνω, γιατί στο πρόσωπό μου διαγράφεται ένας μετέωρος, καταραμένος ποιητής. Κάποιος που νοσταλγεί τον Μπουκόφσκι. Κάποιος που βυθίζεται στον Ντοστογιέφσκι. Κάποιος που χάνεται στο μυαλό του Μαγιακόφσκι. Κι εγώ, στον δρόμο, να κάνω προσπάθειες, μήπως μάθω τελικά τον
Το νέο μου διαμέρισμα ήταν μικρό. 60 τετραγωνικά και είχε ένα ‘’εσωτερικό’’ μπαλκόνι, ότι στο καλό και αν σήμαινε αυτό. Είχε μία γιαγιαδίστικη εσάνς, για αυτό έφταιγαν οι ποικιλίες σεμέν που άφησε μέσα η κυρία που μου το νοίκιασε. Δεν τα έβγαλα, δεν τα μετακίνησα, δεν άλλαξα τίποτα. Ήμουν κουρασμένος.
Καυτά και Αυγουστιάτικα χαίρετε, καυλίνια μου! Δεν γουστάρω να γράφω γραντζουνοϊστορίες τον Αύγουστο. Τον θεωρώ τον πιο ερωτικό μήνα. Γι’ αυτό αποφάσισα να γράψω για το καλύτερο σεξ της μέχρι τώρα ζωής μου. Γιατί αν δεν είναι αυτή ρομαντική ιστορία, τότε ποια είναι; Αυτή η ιστορία θα γραφτεί σε μορφή
