Ολόκληρη

Μεγαλώνουμε σε ένα καλούπι: «Τελειώνεις το σχολείο, βρίσκεις ένα καλό παιδί, παντρεύεσαι, κάνεις παιδιά και έζησαν αυτοί καλά». Αυτοί. Καλά. Γιατί εμένα δεν με ρώτησε κανείς.

Μετά, το καλό παιδί γίνεται «το άλλο σου μισό». Βραζιλιάνικες και μεξικάνικες τηλενουβέλες. Κι αν εγώ γεννήθηκα ολόκληρη; Κι αν δεν μου λείπει το μισό; Κι αν δεν έχω καμία ανάγκη να βρω έναν που θα είναι «το μισό», αυτό που και καλά μου λείπει;

Αυτό τους φταίει. Δεν μπορώ να κόψω τα φτερά μου και να κλειστώ στο κλουβί. Δεν μπορώ καν να φοράω δαχτυλίδια.

Ο άνθρωπος με τον οποίο θέλω να μοιραστώ τα πάντα — τα όνειρά μου, τα όνειρά του, τα ταξίδια, τους στόχους, τις μαλακίες, τα καλά, τα κακά, τα πάρτι, τους φίλους — είναι απαραίτητο να ονομαστεί «το μισό»; Κι όντως υπάρχει αυτός ο κάποιος με τον οποίο μπορώ να τα κάνω όλα αυτά μαζί; Όντως θα τον στείλει το σύμπαν ή τσάμπα ονειρεύεται η μάνα μου φούρνους παξιμάδια;

Μάνα, δεν μεγάλωσαν όλες οι μανάδες τα παλληκάρια τους όπως εσύ τον γιο σου. Και δεν είναι έτοιμα όλα τα παλληκάρια να συνοδέψουν μια γυναίκα σαν την κόρη σου. Δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι μπορώ να κάνω τα πάντα μόνη μου και ότι το να είμαι με κάποιον δεν είναι ανάγκη, αλλά επιλογή. Το μόνο που εκ φύσεως δεν μπορώ να κάνω μόνη μου είναι η γονιμοποίηση, που και πάλι, ΑΝ θέλω, υπάρχει λύση.

Φίλε, επιλέγω να ζήσω μαζί σου. Δεν είσαι ανάγκη μου. Και μπορώ κάθε στιγμή να αναθεωρήσω την επιλογή μου και να χαθείς.

Δεν το δέχονται. Και μην ακούσω την κλασική ερώτηση «και ποιος θα σε προστατεύει αν εξαφανιστούν οι άντρες;», γιατί θα πάρεις την κλασική απάντηση: «Από ποιους; Να με προστατέψει από ποιους;».

Δεν είναι μισανδρισμός. Πραγματικά πιστεύω ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε (σε ένα παράλληλο σύμπαν), αλλά με αλληλοσεβασμό. Δεν νιώθω να μου λείπει κάτι για να σπαταλήσω όλη μου τη ζωή ψάχνοντάς το.

Το μόνο που μπορώ πραγματικά να πω ότι μου λείπει αυτή τη στιγμή είναι τα λεφτά, γιατί η βίζα και τα αεροπορικά δεν είναι δωρεάν και το «άλλο μου μισό» δεν είναι πιλότος.

-Thumbelina