Τριγωνομετρία
Ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά. Και, κυρίως, ποτέ δεν κατάφερα να ξεπεράσω τη βάση στην τριγωνομετρία. Και μάλλον αυτό θα με τιμωρεί για το υπόλοιπο της ζωής μου. Θα βρίσκω τρίγωνα παντού.
Κάποτε μου άρεσε ένας με ένα τρίγωνο τατουάζ στο πόδι. Έψαχνα για χρόνια τι στο καλό να σημαίνει και, όταν τελικά τον ρώτησα, μου είπε: «Τίποτα. Το χτύπησα απλώς». Τι μαλάκας, Θεέ μου.
Ταξίδεψα στη Θεσσαλονίκη και γεύτηκα τα θεσπέσια τρίγωνα Πανοράματος. Κάπου εκεί σταμάτησαν να φιλοδοξούν οι γευστικοί μου κάλυκες.
Το γνωστό Τρίγωνο των Βερμούδων. Που τελικά δεν είναι και τόσο επικίνδυνο. Όλο λένε πως εξαφανίζονται πλοία, αεροπλάνα, άνθρωποι. Γιατί δεν τους ρίξαμε όλους εκεί μέσα τότε; Εκεί, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν χωράει η αλαζονεία και ο εγωισμός.
Επισκέφτηκα την Ταϊλάνδη και έμαθα για το Χρυσό Τρίγωνο, στα σύνορα Ταϊλάνδης, Λάος και Μιανμάρ. Ζωή χαρισάμενη.
Ερωτικών τριγώνων τρία. Η γνωστή μου διεύθυνση.
Το ’χει η μοίρα μου, μάλλον, να τους θέλω και να μη με θέλουν, να με θέλουν και να μην τους θέλω, να τους θέλω και να μη με ξέρουν, να τους θέλω και να είναι δεσμευμένοι.
Η μία πλευρά εγώ, η δεύτερη ένας μουσουλμάνος και η τρίτη ένας παντρεμένος. Καλά θα πάει αυτό. Πόσο χειρότερα να πάει; (Ξέρω… να ήταν παντρεμένος μουσουλμάνος. Που, κι έτσι, μάλλον πιο εύκολο θα ήταν.)
Ακόμα και το Πυθαγόρειο Θεώρημα εδώ ακυρώνεται. Τίποτα δεν ισούται με τίποτα και τίποτα στο τετράγωνο δεν φέρνει σωστό αποτέλεσμα. Αρνητική βαθμολογία και ανεξεταστέα τον Σεπτέμβρη.
Δεν είμαι, όμως, από αυτές. Η ηθική μου διαφωνεί. Καταραμένη λογική, ξανά. Δεύτερη δεν θα αφήσω ποτέ τον εαυτό μου να υπάρξει. Και εδώ μόνο δεύτερη θα είμαι.
Ο άλλος; Μουσουλμάνος άνθρωπος… ποιος σου είπε ότι έχεις το δικαίωμα να μου γαμάς το μυαλό, χριστιανή γυναίκα; Ποιος σου είπε να είσαι τόσο ωραίος, που να φαντάζομαι αραβικές νύχτες, πώς θα ήταν να ήμουν μαζί σου και τι θρήσκευμα θα έχουν τα παιδιά μας;
Σκατά.
Καλύτερα έτσι. Προτιμώ να κολυμπώ στο «Αρχιπέλαγος» με soundtrack το «Μην μου λες αντίο» και να κοιμάμαι το βράδυ χωρίς τύψεις. Και, κυρίως, χωρίς την ταμπέλα της αλλαξοπίστριας ανδροχωρίστρας. Γιατί χριστιανή με μαντίλα δεν υπήρξε ποτέ. Και γιατί, απ’ την άλλη, θα τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων μου, ενώ το μόνο που θέλω, άμα τους ξαναδώ, είναι να μου πουν πόσο περήφανοι υπήρξαν για μένα και τις αξίες μου.
Υπομονή.
Συμβουλή μου; Το σήμα για μονόδρομο έπρεπε να ήταν κόκκινο τρίγωνο, όχι στρογγυλό. Και πάνω από τον καθένα, μια κόκκινη σημαία να φαίνεται από μακριά σαν φωτοστέφανο.
