Αιώνιο ντέρμπι

Ας το ονομάσουμε «αιώνιο ντέρμπι», όμως εδώ μάλλον δεν χωράει η αναρχία.

Δεν θα μιλήσω για εξυπνάδα αλλά για λογική, ούτε για αισθήματα αλλά για πόλεμο και έναν Δούρειο Ίππο που καταρρίπτει κάθε ιδέα άριστα σχεδιασμένης στρατηγικής.

Άοπλη στην αιώνια μάχη καρδιάς-μυαλού και παραδομένη στην αυτοκαταστροφή, όσο κατατάσσομαι υπέρ της λογικής τόσο θαυμάζω τους ταγμένους στο συναίσθημα. Αργοναύτης χωρίς κουπί στη μάχη όπου η λογική εξουσιάζει και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της, και η καρδιά τη βλέπει ξαφνικά ως Οδυσσέα που προσπαθεί να εισβάλει με τον Δούρειο Ίππο στην Τροία. Βρίσκει όμως τοίχους υψωμένους, κανόνια οπλισμένα και μια πύλη αδιαπέραστη.

Είναι αυτός ο τρόπος που μαθαίνεις να επιβιώνεις ή ο τρόπος που σε καταδικάζουν να ζήσεις;

Στο ένα κάστρο, λάβαρο το «πρέπει»· στο άλλο, λάβαρο το «θέλω». Κι αν δεν ακολουθείς τα «πρέπει», εδώ βαράς προσοχή! Κι αν το «θέλω» συνήθως έρχεται δεύτερο, εδώ μοιράζονται το χρυσό.

Μέχρι που πάντα, στο τέλος, η βασίλισσα καταστρώνει φονικά σχέδια και πάντα επιστρέφει στον θρόνο της, με τα λάβαρα κουφάρια στα μπουντρούμια.

Πάντα νικάει αυτή. Πάντα περνάει πρώτη. Πάντα. Πάντα. Πάντα.

Γαμημένη λογική.

-Thumbelina