12 Μαρτίου 2024
Είχα φτάσει στο Ελευθέριος Βενιζέλος από Βρυξέλλες, έντεκα, βράδυ.
Ήσουν εκεί. Με περίμενες με ένα τριαντάφυλλο.
Πήγαμε στο καινούριο μου σπίτι.
Δεν μας ένοιαξε που δεν είχαμε σεντόνια. Δεν μες ένοιαξε που το καινούριο σπίτι ήταν γεμάτο σκόνη.
Το μόνο που θέλαμε ήταν τα σώματά μας να έρθουν κοντά, να μην ξεκολλήσουν ποτέ.
Με φιλούσες παντού.
Μου έλεγες πόσο με περίμενες να ζήσουμε αυτό τον Αθηναϊκό έρωτα.
Μαζί μου μόνο.
Μαζί σου μόνο.
-The Egyptian
Χάνομαι στα μάτια σου Βουλιάζω στην αγκαλιά σου Πνίγομαι στα φιλιά σου Αδιαφορώ για το πριν και το μετά και βυθίζομαι σε εμάς Μέχρι να γίνεις η πνοή μου Μέχρι να μάθω να ανασαίνω απ' την αρχή Μέχρι το χάδι σου να γίνει η κόλλα που θα κολλήσει τις
Παγώνω στο άκουσμα της μουσικής που γνωρίζει να επουλώνει τις πληγές μου. Παγώνω, γιατί στο πρόσωπό μου διαγράφεται ένας μετέωρος, καταραμένος ποιητής. Κάποιος που νοσταλγεί τον Μπουκόφσκι. Κάποιος που βυθίζεται στον Ντοστογιέφσκι. Κάποιος που χάνεται στο μυαλό του Μαγιακόφσκι. Κι εγώ, στον δρόμο, να κάνω προσπάθειες, μήπως μάθω τελικά τον
Το νέο μου διαμέρισμα ήταν μικρό. 60 τετραγωνικά και είχε ένα ‘’εσωτερικό’’ μπαλκόνι, ότι στο καλό και αν σήμαινε αυτό. Είχε μία γιαγιαδίστικη εσάνς, για αυτό έφταιγαν οι ποικιλίες σεμέν που άφησε μέσα η κυρία που μου το νοίκιασε. Δεν τα έβγαλα, δεν τα μετακίνησα, δεν άλλαξα τίποτα. Ήμουν κουρασμένος.
Καυτά και Αυγουστιάτικα χαίρετε, καυλίνια μου! Δεν γουστάρω να γράφω γραντζουνοϊστορίες τον Αύγουστο. Τον θεωρώ τον πιο ερωτικό μήνα. Γι’ αυτό αποφάσισα να γράψω για το καλύτερο σεξ της μέχρι τώρα ζωής μου. Γιατί αν δεν είναι αυτή ρομαντική ιστορία, τότε ποια είναι; Αυτή η ιστορία θα γραφτεί σε μορφή
