Resident Drunkards
12 Μαρτίου 2024 Είχα φτάσει στο Ελευθέριος Βενιζέλος από Βρυξέλλες, έντεκα, βράδυ. Ήσουν εκεί. Με περίμενες με ένα τριαντάφυλλο. Πήγαμε στο καινούριο μου σπίτι. Δεν μας ένοιαξε που δεν είχαμε σεντόνια. Δεν μες ένοιαξε που το καινούριο σπίτι ήταν γεμάτο σκόνη. Το μόνο που θέλαμε ήταν τα σώματά μας να
Resident Drunkards
Ας το ονομάσουμε «αιώνιο ντέρμπι», όμως εδώ μάλλον δεν χωράει η αναρχία. Δεν θα μιλήσω για εξυπνάδα αλλά για λογική, ούτε για αισθήματα αλλά για πόλεμο και έναν Δούρειο Ίππο που καταρρίπτει κάθε ιδέα άριστα σχεδιασμένης στρατηγικής. Άοπλη στην αιώνια μάχη καρδιάς-μυαλού και παραδομένη στην αυτοκαταστροφή, όσο κατατάσσομαι υπέρ
gratzouno-istories
Πολλά για την επιστροφή μου στο πληκτρολόγιο δεν θα πω. Μόνο ένα χελλο μαδερφάκερς, δις μπιτς μισσντ γιου😎, που λένε και στο Σιδηροχώρι. Ήταν το νέο μου Lenovo; Ήταν ο Τζο; Ήταν ο φανταχτερός χωρισμός; Κάτι πολύ ύπουλο, πέντε χρόνια αργότερα, με ένα φρέντο σκέτο και ένα στριφτό στο παγκάκι
-Καλημέρες! -Καλημέρα, απάντησα, ήταν ένα μελαχρινό παλικαράκι, χαμογελαστό, παχουλό και γνώριμο. -Άκου αυτό, είναι το αγαπημένο μου αυτό το καιρό! Μου έδωσε δύο μαύρα ενσύρματα ακουστικά συνδεδεμένα σε ένα mp3 του οποίου η μικρή πρασινωπή πιξελιασμένη εικόνα σχημάτιζε απλά ‘’Track07’’. Η μουσική ήταν γνωστή, το ήξερα το κομμάτι, ‘’I Believe
Άκου το αγαπημένο μου
Άλλη μια ζωντανή νύχτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Άλλη μία νύχτα γεμάτη φως, γεμάτη κόσμο, γεμάτη ψυχές που ψάχνουν να βρουν νόημα, ενθουσιασμό ή έρωτα. Μία ακόμα νύχτα γεμάτη με ανθρώπους που φοβούνται να κάνουν το πρώτο βήμα. Περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, ονειροπολώντας συναισθήματα και συζητήσεις όπως θα θέλανε να
Ρε μαλάκες, είμαι αλκοολικιά; Δεν είμαι σίγουρη, το γκούγκλαρα. Εδώ το είμαιέναακόμαάκυροιατρικόsite.gr λέει ότι το ανώτερο όριο για την γυναίκα είναι 7 την εβδομάδα ή 3 την ημέρα. Ποια 7 ρε μάνες μου! Εφτά ήπια το Σάββατο απόγευμα. Επίσης, στους καπνιστές ισχύουν τα ίδια όρια; Να σας εξηγήσω τι
Γενικά η σκέψη μου πριν πάω στρατό, και η κρυφή μου επιθυμία, ήταν πως θα έβρισκα κενό χρόνο, κενό από υποχρεώσεις, από σκέψεις, από θέλω. 28 μετράει πλέον το κοντέρ και ακούω ακόμα The Smiths και Arctic Monkeys σιγοτραγουδώντας "perhaps fuck off might be too kind.." μιλώντας ίσως
Αχ.. φίλες και φίλοι, γυναίκα γίνεσαι, όταν και εφόσον ζήσεις έναν καλοκαιρινό καγκούρικο έρωτα. Αυτός: αληταράς, με στρατιωτικό παντελόνι, μπράτσα διατήρησης – όχι αυτά του γυμναστηρίου, αυτά που έχουν αγγίξει μηχανή αυτοκινήτου - και μια ουλή από σφαίρα στον ώμο. Χοντρά δάκτυλα με μια μόνιμη βρωμίλα που δεν σε ενοχλεί. Μύριζε οικοδομή
Νομίζω στα χρόνια που γράφω δεν έχω μιλήσει για εμένα, μερικά βράδια πριν περάσω πάλι το κατώφλι εκείνης της πανέμορφης μονοκατοικίας ενός πανέμορφου γραφικού χωριού που έχω τη τιμή και τη τύχη να αποκαλώ σπίτι μου μου είπε για άλλη μία φορά ο πατέρας μου, ''Πάντα βρίσκεις τον
Δεν ξέρω να γράφω και νιώθω πως αυτό φαίνεται. Έχω γράψει όμως, έχω γράψει κείμενα ενώ είμαι κενός, έχω γράψει μουσική όταν είμαι κουρασμένος και στίχους ενώ είμαι παράφορα ερωτευμένος. Πέρασα μία περίοδο στην οποία απέφυγα την σύνδεση και τον έρωτα όσο μπορούσα. Τον έρωτα στην πιο γλυκιά μορφή του,
Σήμερα θα σας μιλήσω για τον μικροφαλλία (google it). Είχα γενέθλια, Ιούνης, εξώπλατο, Θεσσαλονίκη, ταβερνάκι, παρεάκι, ουζάκι. Το ύπουλο ουζάκι που όλοι αγαπάμε. Ήταν ο σερβιτόρος μας. Ψηλός, εμφανίσιμος, μελαχρινός με μεγάλα χέρια και περίεργο όνομα, εύκολο να τον φλερτάρεις, ιδίως όταν ο εγκέφαλός σου έχει γίνει Βαρβαγιάννη. Μην τα
Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό, με αυγά και αβοκάντα. Η Άση (*Μπίλιου, πρωινάδικα, γιου νοου;), είπε πως σήμερα τα συναισθηματικά μας θα ήταν ευνοϊκά. Έλεγα να κάτσω ευνοϊκά κι εγώ να διαβάσω. Έλεγα να φτιάξω πατάτα με μπρόκολο για μεσημεριανό. Είχα πρόγραμμα. Και κάπου ανάμεσα: στο 4ο επεισόδιο του Workin’ moms