Ο μικροφαλλίας

Σήμερα θα σας μιλήσω για τον μικροφαλλία (google it).

Είχα γενέθλια, Ιούνης, εξώπλατο, Θεσσαλονίκη, ταβερνάκι, παρεάκι, ουζάκι. Το ύπουλο ουζάκι που όλοι αγαπάμε. Ήταν ο σερβιτόρος μας. Ψηλός, εμφανίσιμος, μελαχρινός με μεγάλα χέρια και περίεργο όνομα, εύκολο να τον φλερτάρεις, ιδίως όταν ο εγκέφαλός σου έχει γίνει Βαρβαγιάννη.

Μην τα πολυλογώ, παιδιά, όταν βλέπω κάτι και το θέλω το παίρνω.

2 ραντεβού και 4 βράδια αργότερα είμαι στο σπίτι του.

Στρώμα στο πάτωμα, άδειο ψυγείο, gaming κονσόλα πολυτελείας με φωτορυθμικά στο πληκτρολόγιο. Τίμιο εργένικο, φτωχό ελληνικό στούντιο στο κέντρο Θεσσαλονίκης.

Προκαταρτικά με μπόλικο ιδρώτα. Αγχωμένος ο λεγάμενος, άρχισε ήδη κάτι να μου βρωμάει, δεν είμαι και η θεά Αφροδίτη (δεν είμαι μερικές φορές η θεά Αφροδίτη, τέλος πάντων 👸🏽). Γδυνόμαστε και το βλέπω.

Αλλάζω παράγραφο για να κάνουμε μια συμφωνία:

Όταν η πούτσα είναι κάτω των 10 εκατοστών, πρέπει ο πουτσοκάτοχος να επενδύσει στο γλύψιμο, τον έρωτα, τα χέρια και ό,τι άλλο γουστάρει η/ο πουτσοδέκτης. Οφείλει επίσης να αφήνει μία ελαφρού τύπου προειδοποίηση (πχ. ένα κακόγουστο αστείο για τις μικρές πούτσες, τα xs προφυλακτικά στο ραφάκι της εισόδου).

📝 Υπογράφω αυτή την συμφωνία ως περήφανη άβυζη γυναίκα που προειδοποιεί ΠΑΝΤΑ τους βυζολάτρες της.

Η νύχτα έγινε πλέον για μένα μια πρόκληση. Ένα κάλεσμα από τους θεούς, τον Βούδα, τον Αλλάχ, τον Νώε και τον Σάκη Ρουβά. Είχα υποχρέωση να φέρω το σώμα μου σε οργασμό με αυτά τα λίγα εκατοστά που έπιανε η μισή μου παλάμη. Προσπάθησα. Έκανα και 2 τσιγάρα. Ήτανε αδύνατο. Στο τρίτο τσιγάρο, αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά. Δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ.