The shiny new era
Πολλά για την επιστροφή μου στο πληκτρολόγιο δεν θα πω. Μόνο ένα χελλο μαδερφάκερς, δις μπιτς μισσντ γιου😎, που λένε και στο Σιδηροχώρι.
Ήταν το νέο μου Lenovo; Ήταν ο Τζο; Ήταν ο φανταχτερός χωρισμός;
Κάτι πολύ ύπουλο, πέντε χρόνια αργότερα, με ένα φρέντο σκέτο και ένα στριφτό στο παγκάκι στο γκαράζ της μάνας μου, με έκανε να θέλω να εξιστορίσω νέες γραντζουνοϊστορίες.
Πόσα χωράνε σε πέντε χρόνια; Μία καραντίνα. Άλλη μία καραντίνα. Ένα πτυχίο. Έναν ημιμαραθώνιο (ναι ρε μαλάκες μέχρι και στο βλογκ θα το γράψω, γιατί μου βγήκαν τα πνευμόνια). Αρκετά, ή και πολλά – αποτυχημένα - «από Δευτέρα κόβω το τσιγάρο». Πέντε γιουροβίζιον. Έξι μετακομίσεις (fuckmylife). Δύο Τραμπ. Δύο κολπίτιδες. Ένα pregnancy scare. Δύο αποτυχημένα καρέ. Δέκα δερματοστιξίες (μια καθηγήτρια, μου τα ‘λεγε τα τατού έτσι και με αποκαλούσε αντίχριστο). Ένα επιτυχημένο καρέ με ανταύγειες (post shiny-breakup hair rule). Μηδέν κερδισμένα τζόκερ. Και άπειρες πίτσες.
Κάποιοι μήνες μόνο έχουν περάσει από τον φανταχτερότερο μέχρι τώρα χωρισμό μου. Φανταχτεροί χωρισμοί ορίζονται αυτοί που δεν τους περιμένεις. Αυτοί που σου καταστρέφουν συναισθηματικά και πρακτικά τη ζωή σου. Αυτοί που σε βρίσκουν στα σχεδόν τριάντα σου χρόνια στο μηδέν:
- στο γκαράζ της μάνας σου
- στο εφηβικό σου δωμάτιο με κάτι τοίχους που είχες ζωγραφίσει με κίτρινα-μπλε-κόκκινα-πράσινα σχήματα
- σ’ ένα κρεβάτι που, σε κάθε στριφογύρισμα, οι βίδες του έχουν άποψη (ι-ι-τριι-ι)
- σε ένα δωμάτιο που η πόρτα δεν κλειδώνει
- σ’ ένα σπίτι με έναν διάδρομο, που για να παίξεις το μουνί σου υπολογίζεις τον χρόνο που χρειάζεται η μάνα σου στο χέσιμο και ο αδερφός σου στο περπάτημα
- σε εκατό τετραγωνικά μέτρα με πέντε μόνιμους κατοίκους και άλλους έξι ημιμόνιμους (εκ των οποίων οι τρείς ανήλικοι... πολύ ανήλικοι)
- πέντε ουσιαστικοί χώροι, επτά τηλεοράσεις... λειτουργικές!
- και φυσικά στους ίδιους γείτονες που ξέρουν πάντα πού είσαι, με ποιον, ποιαν, και αν θα γλείψεις ή θα γλειφτείς
Μετά από φανταχτερούς χωρισμούς ξοδεύεις πολύ χρήμα, φίλοι μου. Χρησιμοποιώ πλέον το apple pay λες και δεν είναι δικό μου. Λες και αυτό το !ντινγκ! δεν είναι άλλα 300 ευρά. Λες και απέκτησα ξαφνικά το ραβδί της φαιρυτόπιας και ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΒΕΡΝΑΣ, ΘΑ ΠΑΡΩ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ APPLE PAY.
Γραντζουνισμένη μέχρι αηδίας πΧια, θρηνώντας τα χαμένα καλύτερα μου χρόνια (τζο reference), ψάχνω χώρο για νέες πούτσες, νέα πούσι-κατς και που ξέρεις... ίσως το κόψω το ρημάδι το στριφτό (ελ-ο-ελ).
