Joe's Books and Blues Emporium
Αγαπητοί αναγνώστες και θα πω και πλέον, φίλοι. Έχετε ακούσει για εμένα πια τα ανήκουστα. Πως είμαι ερωτύλος, πως νοιώθω πολλά, πως χάνομαι. Πως τα βράδια μου σκεπτόμενος κάποιας την αγκαλιά, τα μάτια και το άρωμα της ονειροπολώ και αφήνομαι σε κάθε κύμα που μπορεί να παρασύρει το μυαλό μου.
Ένας σωστός τίτλος καθορίζει όλη την ιστορία. Πρέπει να διαβάζεις την επικεφαλίδα και να ξέρεις τι καταστροφικό περιεχόμενο σε περιμένει. Βέβαια, θέλω να πιστεύω ότι οι ιστορίες μου πάντα σας κρύβουν πλοτ τουιστς. Αυτή η ιστορία βρωμάει από την αρχή. Αλλά το καρκινάκι σε αυτή την ιστορία είναι απεγνωσμένο και
Resident Drunkards
- Πετάω ψηλά, πετάω ψηλά, μα δεν σε φτάνω. Βγάζω φτερά, βγάζω φτερά για ν’ ανασάνω. Τι δροσερά, τι δροσερά όλα εδώ πάνω. Είναι αργά, πολύ αργά· μη σε κουράζω. Ο νους αέναα γυρίζει σαν φορτίο μες στους θαλάμους ενός τρελού ψυχιατρείου. Μία γυναίκα με κοιτάει και γελάει· είναι το τσίρκο
Resident Drunkards
. -Πώς σε λένε; -Αμαρυλλίς. -Πώς γράφεται; -Γράψ’ το όπως θες και θα στο διορθώσω την επόμενη φορά. *Ινέ
Resident Drunkards
Σε κοιτάζω και υπάρχει αυτή η παράξενη αίσθηση πως κάτι έχει ήδη συμβεί. Σαν να άργησα σε ένα σπίτι που κάποιος είχε χτίσει για μένα. Έχεις τη σιωπή που αναζητώ. Το χέρι που μένει. Τον ήλιο για τη δική μου καταιγίδα. Κι όμως, κάτι μέσα μου στέκεται ακόμη στο κατώφλι.
Joe's Books and Blues Emporium
-...και;! Τη βρήκες; -Ναι ναι, ηταν στο απέναντι μπαρ χαμουρευόταν με εναν ψηλέα. -Τι λες τώρα ρε μαλάκα Τζο, πρέπει να σε γάμησε.. -Όχι ρε εντάξει τα έχω συνηθίσει αυτά. Μπορεί να φταίω και εγώ, είμαι πολύ διαχυτικός, πολύ έντονος, πολύς ρε παιδί μου. -Ναι και φταις και για τη
Resident Drunkards
Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» φέρνει επιτέλους απαντήσεις στα «γιατί» που προηγήθηκαν. Όντως, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου δόθηκε σήμερα υπάρχει επειδή κάποτε έγινε —ή δεν έγινε— κάτι που ήθελες ή δεν ήθελες, παγώνεις για και αναστενάζεις. Ένα τηλεφώνημα που έλαβα σήμερα
Resident Drunkards
- Τούτο το ραγισμένο γυαλί που έπεσε σιμά στα πόδια σου, δεν ήταν τίποτε άλλο , παρά η εύθραυστη, θρυμματισμένη καρδιά μου. -Κάθυ
Resident Drunkards
. -Πόσο καπνίζεις; -Ανάλογα την μέρα. -Δηλαδή; -Αν είναι καλή μέρα δεν καπνίζω. -Α, σήμερα πόσα κάπνισες; -Πολλά. *Ινέ
Κάποιες φορές είμαι μεγάλο γατόνι. Ειδικά όταν μιλάμε για ξένες πούτσες. Έχω φάει μπόλικες χυλόπιτες στη ζωή μου, σαν σωστή κυνηγός. Είναι όλες όμως μέρος της εξέλιξης. Αυτή την ιστορία που θα σας εξιστορίσω, δεν την πιστεύω ούτε κι εγώ πως την κατάφερα. Είμαι είκοσι κάτι-λίγα, σε φάση πλήρης
- Αυτοφυής των αιθέρων, αδιάφορη στη σιδηράν ατραπό της ανθρωπότητας. Ευλογία σε όσους ταπεινά στρέφουν τα όμματα στη γραμμή εκκίνησης του τερματισμού. Στη διακριτική αντίθεση των στοιχείων που την απαρτίζουν, η εδώδιμη απόλαυση και η υπενθύμιση της αποστροφής στην ομοιογένεια. Ένας καρπός κατάπλασμα στη γεύση της ύπαρξης, μιας μεταλλικής υπολειμματικής αίσθησης,
- Απορώ συχνά γιατί οι πεταλούδες με πλησιάζουν. Λένε πως αγαπούν το φως. Εκείνους που κουβαλούν μέσα τους μια αδιόρατη άνοιξη, που αφήνουν πίσω τους την ευωδία ενός λουλουδιού. Δεν ξέρω αν είμαι φως ή αν απλώς έμαθα να στέκομαι εκεί όπου πέφτει. Ίσως οι πεταλούδες να μην ψάχνουν το φως.