Ποιός καραφλός;
Κάποιες φορές είμαι μεγάλο γατόνι. Ειδικά όταν μιλάμε για ξένες πούτσες. Έχω φάει μπόλικες χυλόπιτες στη ζωή μου, σαν σωστή κυνηγός. Είναι όλες όμως μέρος της εξέλιξης. Αυτή την ιστορία που θα σας εξιστορίσω, δεν την πιστεύω ούτε κι εγώ πως την κατάφερα.
Είμαι είκοσι κάτι-λίγα, σε φάση πλήρης σεξουαλικότητας. Το σακί μου, γεμάτο με πουτσόνια. Κάποιοι μήνες πριν την πρώτη καραντίνα, φθινόπωρο – ίσως η τελευταία μας νορμάλ εποχή – είχα τότε φοβερό πρόγραμμα. Πολυεργαλείο. Έτρεχα πολλά χιλιόμετρα κάθε πρωί, αστέρι στη σχολή, πούτσα και πούτσα βράδια σερί.
*μωρέ λέτε να σας γράψω και κανένα ποίημα; Μπορεί να το ‘χω*
Ένα ωραίο βραδάκι,
με χαλαρό ποτάκι,
τύφλα το δικό μου φιλαράκι,
να κρατάω μαλλί πάνω σ’ ένα ξύλινο παλιό παγκάκι.
Περαστικοί περάσανε πολλοί
όλοι τους ίδιοι
πούτσα ή μουνί,
εγώ απολύτως και εντελώς προσηλωμένη στο μαλλί.
Μέχρι που πέρασε αυτός.
Ξανθός ήτανε, ή μελαχρινός;
Δεν έβλεπα κιόλας, χωρίς γυαλιά, χωρίς φως.
Αφήνω καταλάθος μαλλί και η φίλη σηκώνει κεφάλι.
«Τι είδες πάλι;»
Τα βλέμματά μας σε αυτόν,
και των δυο.
Έχει μέτωπο καράφλα ή απατώμεθα;
Χείλη σαρκώδη, ώμοι ψηλά, βάδην αργό.
Τι κάνει ο πρώην μου εδώ;
Ερωτώμεθα!
Νταξ, χειροκροτήστε με! Ευχαριστώ, ευχαριστώ! *υπόκλιση*
Θα πω στον Τζο να κάνουμε ένα κομμάτι για τα ποιήματά μου. Και τα δικά σας, μαλάκες μου. Είμαι και γαμώ τις καλλιτέχνιδες. *mic drop*
Βασικά, ξέρετε τι; Δεν είναι ποίημα. Είναι ραπ σονγκ. Μπ τς μπ τς μπ τς...
Τζο «Να κάνεις ό,τι θέλεις και αγαπάς, το σάιτ είναι και δικό σου»
Χατίρι δεν μου χαλάει αυτό το αγόρι. Μουα.
Τι λέγαμε;
Τελικά φιλενάδες, κάπου ανάμεσα στο σκοτάδι και τους εμετούς της άλλης, πίστεψα πραγματικά ότι είδα σε ένα στενό της Θεσσαλονίκης, τον πρώην μου, ο οποίος κατοικούσε σε μια πολύ μακρινή Ευρωπαϊκή κρύα χώρα. Και αυτός με είδε. Λες να μην έβλεπε ούτε αυτός καλά; Κοιταχτήκαμε, θέλω να πω. Και καλά, αναμενόμενο να δει αυτός εμένα σε ένα στενό της Θεσσαλονίκης. Αυτός εκεί όμως δεν ήταν κάτι αναμενόμενο. Και καλά, τί; Δεν με κατάλαβε; Αφού με αυτές τις μπούκλες και αυτόν τον κώλο και το απόλυτο χρωματιστό φθινοπωρινό outfit, ΠΧΟΙΑ ΑΛΛΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ; Τόσα χρόνια με ξέρεις, μαλάκα μου. ΠΟΥ ΤΑ ΠΟΥΛΑΣ ΑΥΤΑ! ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΗΡΘΕΣ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ;;;;;
Το σκεφτόμουνα μέρες το συμβάν. Το μελετούσα, το συζητούσα. Πολύ παράξενα πράματα. Μετά από δύο-τρεις εβδομάδες το ξέχασα. Θα είχε φύγει κιόλας, ΛΟΓΙΚΑ. Μάλλον διακοπές ήρθε.
«Φίλη, φίλη, SOS!», μπαίνει η συγκάτοικος στο δωμάτιό μου.
«Θυμάσαι τις προάλλες που νομίζαμε πως είδαμε τον Καράφλα;»
Μου το θύμισε η μαλακισμένη.
Τελικά ο καράφλας αυτός, δεν ήταν ο δικός μου καράφλας, ήταν ένας άλλος καράφλας, πολύ ίδιος με το δικό μου καράφλα. Τι συνωμοσία του καραφλο-σύμπαντος είναι αυτή;
Τον είδε λέει ξανά, νυφάλια, εκείνο το πρωί, σε ένα καφέ.
Θεωρώ πως πλέον με ξέρετε. Είστε φίλοι μου. Οπότε είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, ότι κάθε πρωί περνούσα από εκείνο το καφέ, μέχρι να δω αυτόν τον τόσο-ίδιο-καράφλα, με τα μάτια μου.
Και τον είδα.
Ντράπηκα.
Κρύφτηκα.
Γιατί κρύβομαι; Δεν με ξέρει ο άνθρωπος. Χαζή.
Περιμένω στη σειρά να πάρω το φρέντο μου. Ακούω να τον φωνάζουν «Γιώργο». Μιλάει τη γλώσσα μου. Συντοπίτης. Εύκολο να τον βρω αν ρωτήσω. Καπνίζει και αυτός στριφτά. Να του ζητήσω ένα; Συντοπίτης είναι, σιγά. !ντινγκ! apple pay, φρέντο στο χέρι. Πήγαινε κοντά, πες κάτι. Τσου. Πάω σπίτι. Γάμα το.
Δεν κωλώνω σχεδόν ποτέ σ’ αυτά. Είπαμε είμαι κυνηγός. Ο δικός μου ο καράφλας φταίει που κώλωσα. Μαλάκες, ήταν ΟΛΟΪΔΙΟΙ! Απίστευτο. Ανατριχιαστικό. Απλά αυτός ήταν μελαχρινός, ενώ ο δικός μου ο καράφλας ήταν ξανθός.
Έκτοτε τον έβλεπα αρκετά συχνά, για μήνες, στο δρόμο, σε κοινά στέκια. Ίσως να τον έβλεπα και παλιότερα, απλά να μην τον είχα προσέξει.
Ήταν μουσικός.
Όπως καταλαβαίνετε, το καρκινάκι σας εδώ, βρήκε τρελή ασχολία. Τον θέλω. Γιατί τον θέλω; Δεν ξέρω. Επειδή του μοιάζει; Επειδή είναι ωραίος και συντοπίτης και μουσικός; Δεν έχω ιδέα. Πάντως πρέπει να τον κάνω δικό μου. Αντίο.
Κάθε φορά που τον πετύγχαινα έκανα τρελό eye contact. Ήθελα να καταλάβει ότι τον θέλω. Ήθελα αυτός να με πλησιάσει. Να πιστέψει πως αυτός με βρήκε, και όχι εγώ αυτόν.
Και με βρήκε. Μια καλή μερούλα μου έρχεται μήνυμα στα μίντια. Καλά, φαινόταν ότι ήταν τέτοιος. Δεν μου έμοιαζε με τύπο που θα σε γουστάρει και θα σε πλησιάσει με σάρκα και οστά, αλλιώς IRL.
Η συζήτηση τίποτα σπουδαίο. Ήθελα πάρα πολύ να τον γαμήσω.
ΜΑΡΤΙΟΣ 2020. ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ.
Πάει ο καραφλός μουσικός.
Γυρνάω στο πατρικό μου. Απαγορεύσεις. Μηνύματα με αριθμούς για άθληση, σουπερμάρκετ και μαλακίες. Αυτός, είπαμε, συντοπίτης. Μία ώρα δρόμος από σπίτι μου.
Μιλούσαμε. Και σεξουαλικά. Κυρίως σεξουαλικά. Κάναμε βίντεο σεξ. Τον έπαιζε δηλαδή αυτός, έπαιζα κι εγώ το μουνάκι μου και χύναμε μαζί. Ωραία ήταν. Αλλά πολλές αγαπούλες ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ.
ΜΑΙΟΣ 2020. ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ.
Ανοίγουν αεροδρόμια, φοιτητές γυρνάνε στις πόλεις τους.
Λοιπόν, εδώ η κατάσταση απαιτούσε λεπτούς χειρισμούς.
Αρχικά ήμουν αγάμητη. Όταν είμαι αγάμητη, δεν είμαι καλά. Facts.
Βγάλτε ημερολόγιο να σας τα πω.
Τρίτη ανακοινώθηκαν οι πτήσεις για φοιτητές. Πετούσα για Θεσσαλονίκη την άλλη Πέμπτη.
Κυριακή πρωί είχα προγραμματισμένο ένα χειρουργειάκι (αρρωστάμε κι εμείς οι μουνάρες κάποτε).
Ο καραφλός δεν θα επέστρεφε στην πόλη μας.
Οπότε καταλαβαίνετε ότι είχα μέχρι το Σάββατο να τον γαμήσω.
Το σκέφτηκα, το συζητήσαμε. Είχε αυτός ένα λυόμενο σπιτάκι σε ένα περβόλι, χωρίς σήμα, με ένα πλαστικό άσπρο στρογγυλό τραπέζι και καρέκλες στη βεράντα, που ανεξαρτήτως εποχής θες πάντα ζακετάκι και κάλτσες μετά τη δύση του ήλιου.
«Πότε θα έρθεις;»
Αξιοσημείωτο είναι ότι τότε εγώ δεν είχα το τογιότα μου. Δεν είχα κανένα αυτοκίνητο.
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ.
Κχμ κχμ.
«Μπαμπά. Θέλω μια χάρη. Το Σάββατο θα πάρω το αυτοκίνητό σου και θα πάω εδώ σε αυτό το μέρος να μείνω στο αγόρι μου (ε, τι να ‘λεγα, ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΓΑΜΗΣΩ;). Δεν ρωτώ. Σου το ανακοινώνω. Είμαι ενήλικη. Θα ξυπνήσω το πρωί και θα επιστρέψω για το χειρουργιάκι μου. Θα με πας εσύ στην κλινική.»
Τα είχα προγραμματίσει όλα, μαλάκες μου.
Καλά, ο μπαμπάς μου γλυκύτατος, δεν έχω παράπονο.
Σάββατο. Έφτασα μεσημέρι. Γαμηθήκαμε. Πολλές φορές. Κάναμε όλα όσα είπαμε στα μηνύματα. Κάναμε όλα όσα υποσχεθήκαμε στην κάμερα. Φάγαμε σουβλάκια. Παίξαμε μουσική, τραγουδήσαμε, γελάσαμε. Μιλήσαμε για τους φίλους μας. Καπνίσαμε. Ήπιαμε μπυρίτσα απ’ τον τόπο μας. Ερωτευτήκαμε. Κοιμηθήκαμε γυμνοί, αγκαλιά.
Γαμάτο βράδυ.
Έξι το πρωί πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Χειρουργειάκι και Πέμπτη πίσω στη φτωχομάνα.
Συναντηθήκαμε άλλη μία φορά, Θεσσαλονίκη. Δεν ήταν τόσο μαγικό. Και κάπου, κάπως, σαν κοινή απόφαση, δεν ξαναγαμηθήκαμε ποτέ.
