- Πώς ονειρεύεσαι το εγώ πως περπατώ σε λήθη και πηγάδια ψάχνω μονάχα για να βρω την ξεχασμένη νιότη μου μέσα σε υπόλευκα συρτάρια ίσως να είναι υπαρκτό ένα μεγάλο κομμάτι γης που να λέει πως αυτό που επιθυμείς σε περιμένει ακόμα ζωντανό… -Κάθυ
Όταν ήμουν μικρός πήγαινα στον οδοντίατρό μου, τον κύριο Μάκη. Κανένα παιδί στη τάξη μου δεν ήθελε να πηγαίνει στον οδοντίατρο αλλά κανένα παιδί δεν πήγαινε στον ίδιο οδοντίατρο με εμένα. Ήταν παχουλός, είχε ένα πεντακάθαρο γραφείο με ξύλινες λεπτομέρειες παντού στο δωμάτιο και πάντα χαμογελούσε. Ήθελα να γίνω σαν
Ναυτιλλόμενος δίχως οδηγίες, κατέχοντας τα μέσα εκείνα τα οποία χαράσσουν, μα δε διαγράφουν την πορεία. Ο νόστος προσφέρει την εμπειρία, πρωθύστερη σε έναν διάπλου αναγκαίο, μα όχι πάντοτε ικανό. Τεκμαρτό από τη συνωνυμία των απάγκιων που συναντώνται. Στη θάλασσα, η διαστολή του χωροχρόνου είναι υπολογίσιμη, καθώς στον εναγκαλισμό μας οι
Resident Drunkards
Ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά. Και, κυρίως, ποτέ δεν κατάφερα να ξεπεράσω τη βάση στην τριγωνομετρία. Και μάλλον αυτό θα με τιμωρεί για το υπόλοιπο της ζωής μου. Θα βρίσκω τρίγωνα παντού. Κάποτε μου άρεσε ένας με ένα τρίγωνο τατουάζ στο πόδι. Έψαχνα για χρόνια τι στο καλό να
Resident Drunkards
. -Θα πάμε για ένα καφέ αυτή την εβδομάδα; -Αμέ! Μου έλειψες. Πάμε Τετάρτη απόγευμα; Ή Παρασκευή πρωί; Α, δουλεύεις το πρωί! -Τετάρτη δε βολεύει, θα πάμε για φαγητό με τη δουλειά. Σαββατοκύριακο; -Μπα, δύσκολο, δουλεύω απογεύματα. -Το πρωί τότε. -Κυριακή βαφτίζεται το μωρό της ξαδέρφης μου. Κατευθείαν από εκεί δουλειά
Κάθε νέα αρχή έχω την άκριτη ανάγκη να αφήσω πίσω μου τα πάντα, να ξεχάσω ονόματα, εμπειρίες, εκείνες τις τελευταίες διακοπές με το παλιό ψυγειάκι και το Άουρις μου. Ξύπνησα για άλλη μία φορά ακόμα ζαλισμένος από όσα ήπια εχθές, το δωμάτιο δεν είναι γνώριμο και εγώ εδώ και καιρό
-Μάγκες μόλις είδα τη γυναίκα της ζωής μου! -Ναι ρε μαλακα Τζο, ντάξει, είναι η 6η ''γυναίκα της ζωής σου'' αυτή την εβδομάδα και είναι ακόμα Τετάρτη. Δεν είναι ότι ερωτεύομαι εύκολα, βασικά, ποιόν κοροιδεύω, ερωτεύομαι πανεύκολα. Έτσι είναι φίλοι, μεγαλώνεις με Δεληβοριά, με Παυλίδη, με
Έχω ένα βαθύ πρόβλημα με το οτι μεγαλώνω, μα, δεν είμαι μεγάλος. Ίσως να φταίει που τις προάλλες ήμουν σε ένα Ερασμόπαρτο παράνομος μαζί με μία κάποια Διφύλλεια, 2 εικοσάχρονες φοιτήτριες (εκείνες μας έβαλαν μέσα, χιουτζ ρισπεκτ) και το αγαπημένο μου είδος μπαρ, ένα όπεν μπαρ. Μέσα στη θολούρα, την
Resident Drunkards
Η συνισταμένη της ύπαρξης. . εκπορευόμενη από την υπομονή . της προπαρασκευής, . με το διάνυσμά της ένα άσμα . εξυμνόν της στιγμής . που δράττεται. . Το κοινό . βιώνει την εκτέλεση σε πλήρη .άγνοια . της ενορχήστρωσης, . της εξαντλητικής ηχοθεσίας . στην οποία υποβάλλονται . οι συντελεστές. . Η απόδοση, το μοναδικό κριτήριο . όσων στην τέχνη μένουν . ανέραστοι, πάνω
Resident Drunkards
. -Νιώθω ότι σπαταλάω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα για ανούσια πράγματα. -Έτσι είναι η ενήλικη ζωή, τι να κάνουμε. -Ε, δεν μαρέσει, κουράστηκα. *Ινέ
Resident Drunkards
Μεγαλώνουμε σε ένα καλούπι: «Τελειώνεις το σχολείο, βρίσκεις ένα καλό παιδί, παντρεύεσαι, κάνεις παιδιά και έζησαν αυτοί καλά». Αυτοί. Καλά. Γιατί εμένα δεν με ρώτησε κανείς. Μετά, το καλό παιδί γίνεται «το άλλο σου μισό». Βραζιλιάνικες και μεξικάνικες τηλενουβέλες. Κι αν εγώ γεννήθηκα ολόκληρη; Κι αν δεν μου λείπει το
Joe's Books and Blues Emporium
Είχα έναν κρύο καφέ στο χέρι και βρισκόμασταν σε ένα καλόγουστο καθαρό δωμάτιο. -Με την Ελένη..; Όχι δεν ήταν κάτι σοβαρό, δεν είμαι σε κατάσταση για κάτι σοβαρό. -Το ίδιο είχες πει και για τη Μαρία, τη Νάσια, τη Κάτερίνα, τη.. -Ξέρω τι είπα, για να το είπα τόσες φορές