Resident Drunkards
Η συνισταμένη της ύπαρξης. . εκπορευόμενη από την υπομονή . της προπαρασκευής, . με το διάνυσμά της ένα άσμα . εξυμνόν της στιγμής . που δράττεται. . Το κοινό . βιώνει την εκτέλεση σε πλήρη .άγνοια . της ενορχήστρωσης, . της εξαντλητικής ηχοθεσίας . στην οποία υποβάλλονται . οι συντελεστές. . Η απόδοση, το μοναδικό κριτήριο . όσων στην τέχνη μένουν . ανέραστοι, πάνω
Resident Drunkards
. -Νιώθω ότι σπαταλάω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα για ανούσια πράγματα. -Έτσι είναι η ενήλικη ζωή, τι να κάνουμε. -Ε, δεν μαρέσει, κουράστηκα. *Ινέ
Resident Drunkards
Μεγαλώνουμε σε ένα καλούπι: «Τελειώνεις το σχολείο, βρίσκεις ένα καλό παιδί, παντρεύεσαι, κάνεις παιδιά και έζησαν αυτοί καλά». Αυτοί. Καλά. Γιατί εμένα δεν με ρώτησε κανείς. Μετά, το καλό παιδί γίνεται «το άλλο σου μισό». Βραζιλιάνικες και μεξικάνικες τηλενουβέλες. Κι αν εγώ γεννήθηκα ολόκληρη; Κι αν δεν μου λείπει το
Joe's Books and Blues Emporium
Είχα έναν κρύο καφέ στο χέρι και βρισκόμασταν σε ένα καλόγουστο καθαρό δωμάτιο. -Με την Ελένη..; Όχι δεν ήταν κάτι σοβαρό, δεν είμαι σε κατάσταση για κάτι σοβαρό. -Το ίδιο είχες πει και για τη Μαρία, τη Νάσια, τη Κάτερίνα, τη.. -Ξέρω τι είπα, για να το είπα τόσες φορές
Joe's Books and Blues Emporium
‘’Είμαι βλάκας, αυτό μπορούμε και οι δύο μας να το αποδεχθούμε. Συγγνώμη, όχι επειδή δεν σε φίλησα, συγγνώμη που δεν ήμουν αρκετά έξυπνος ή αρκετά τυχερός ώστε να έρθω και να σε βρώ νωρίτερα, συγγνώμη που δεν είδα τα μάτια σου νωρίτερα, συγγνώμη που δεν σιγοτραγούδησα νωρίτερα τους σκοπούς που
Resident Drunkards
Η προσμονή, . η επιθυμία που εντείνεται . και τα όριά της ζητούν . να μετουσιωθούν . στο πέπλο εκείνο που θα . διεισδύσει . στους πόρους που τολμούν . να μένουν απόρθητοι, . στ’οργή μου. . Η ερμηνεία που διαφεύγει . κάθε γνωστικού πεδίου . ο δίαυλος του πόθου, . της τριβής που οδηγεί . στη μηδενιστική μονάδα, . ώσπου να ξαναγεννηθεί
Resident Drunkards
Γιατί δεν φεύγω, ρε φίλε; Τι με αλυσοδένει εδώ και με έχει καταραστεί το σύμπαν να μη φύγω ποτέ; Κάθε λεπτό με βασανίζει η ίδια σκέψη: πώς θα ήταν αν έκανα αυτό ακριβώς που κάνω τώρα, αλλά σε άλλη χώρα. Κάπου που να έχω ελπίδες για μια άνετη ζωή. Όχι
Resident Drunkards
-Ένα ποίημα απο τον Doc Everryday.- Βαδίζουσες ψυχές, . με πέλματα αντιστρόφως ανάλογα . της καθαρότητάς τους, . κεκτημένα πρεσβεύοντα από τα άνθη στο διάβα τους, . γύρη θρέφουσα τους καρπούς . του αύριο. . Η παράβαση έγκειται . στην πορεία μιας φύσης, . κομπάζει αυτοφυής αν και . περιελίσσεται πάνω στην έμπνευση . την ίδια η οποία προϋπήρξε της
Resident Drunkards
12 Μαρτίου 2024 Είχα φτάσει στο Ελευθέριος Βενιζέλος από Βρυξέλλες, έντεκα, βράδυ. Ήσουν εκεί. Με περίμενες με ένα τριαντάφυλλο. Πήγαμε στο καινούριο μου σπίτι. Δεν μας ένοιαξε που δεν είχαμε σεντόνια. Δεν μες ένοιαξε που το καινούριο σπίτι ήταν γεμάτο σκόνη. Το μόνο που θέλαμε ήταν τα σώματά μας να
Resident Drunkards
Ας το ονομάσουμε «αιώνιο ντέρμπι», όμως εδώ μάλλον δεν χωράει η αναρχία. Δεν θα μιλήσω για εξυπνάδα αλλά για λογική, ούτε για αισθήματα αλλά για πόλεμο και έναν Δούρειο Ίππο που καταρρίπτει κάθε ιδέα άριστα σχεδιασμένης στρατηγικής. Άοπλη στην αιώνια μάχη καρδιάς-μυαλού και παραδομένη στην αυτοκαταστροφή, όσο κατατάσσομαι υπέρ
-Καλημέρες! -Καλημέρα, απάντησα, ήταν ένα μελαχρινό παλικαράκι, χαμογελαστό, παχουλό και γνώριμο. -Άκου αυτό, είναι το αγαπημένο μου αυτό το καιρό! Μου έδωσε δύο μαύρα ενσύρματα ακουστικά συνδεδεμένα σε ένα mp3 του οποίου η μικρή πρασινωπή πιξελιασμένη εικόνα σχημάτιζε απλά ‘’Track07’’. Η μουσική ήταν γνωστή, το ήξερα το κομμάτι, ‘’I Believe
Γενικά η σκέψη μου πριν πάω στρατό, και η κρυφή μου επιθυμία, ήταν πως θα έβρισκα κενό χρόνο, κενό από υποχρεώσεις, από σκέψεις, από θέλω. 28 μετράει πλέον το κοντέρ και ακούω ακόμα The Smiths και Arctic Monkeys σιγοτραγουδώντας "perhaps fuck off might be too kind.." μιλώντας ίσως