Joe's Books and Blues Emporium
Η εξώπορτα θα ήταν καθαρή, μπεζ, μεγάλη και παλιακή. Πάνω της θα αναγραφόταν μόνο το όνομα του μπαρ. Ο πορτιέρης θα ήταν ένας από τους καλούς μου φίλους. Ένας άνθρωπος με χαμόγελο τόσο μεγάλο όσο και τα όνειρά του, κάποιος που δεν φοβήθηκε ποτέ να ανοιχτεί και που η αγάπη
Μην προσπαθήσεις ποτέ να εξηγήσεις την τηλεπάθεια. Ούτε το ένστικτο. Μην μπεις στον κόπο να καταλάβεις γιατί νιώθεις πράγματα χωρίς να ξέρεις ή πως καταφέρνει την ώρα που τον ψάχνεις, να σε ψάχνει. Απαιτεί συναίσθημα και χημεία. "Έλξη", κάτι ποτέ παράνομο, αλλά πάντα αιτία καταστροφών. Κι εγώ καταστράφηκα.
Joe's Books and Blues Emporium
Η αγαπημένη μου εποχή είναι ο χειμώνας. Μου αρέσει το κρύο αλλά ακόμα περισσότερο μου αρέσει αυτή η ζεστασιά του σπιτιού, η ασφάλεια του παλτό και το πάπλωμα που με κρατάει ασφαλή και πράο. Με κρύο έκανα και σχεδόν κάθε νέα μου αρχή. Με κρύο ξεκινούσα το σχολείο, με κρύο
Joe's Books and Blues Emporium
-Πάλι εσύ; -Πάλι εγώ. -Τι γυρεύεις εδώ πάλι; -Μη με σκας και έχω χρόνια να σε δω, από τη Μαρίνα. -Δεν θες να θυμάσαι τη Μαρίνα, οπότε μη την αναφέρεις. -Δεν είναι αυτό το πρόβλημα και το ξέρεις. Νομίζω κάτι έγινε το βράδυ και κάπως έτσι κατέληξα μαζί σου. -Αμέ,
Κάποια πράγματα τελειώνουν, κάποια πράγματα αρχίζουν, κάποια πράγματα ευτυχώς δεν ξεκίνησαν και έκαναν χώρο για όσα χρειαζόσουν Και εν τέλη η ζωή, πάντα κάπως προχωράει Και τα πράγματα αλλάζουν και αλλάζεις και εσύ μαζί τους Δεν είναι εύκολο, πότε δεν είναι εύκολη η αλλαγή Μα το κάνεις ξανά και ξανά,
-Και σήμερα γιατί ήρθατε στα επείγοντα; -Άκου φίλε, εγώ είχα έρθει γιατί έπεσα από κάτι σκαλιά και χτύπησα τη μέση μου, οι μασώνοι εδώ μέσα με πήρανε και μου κάνανε ακτίνες, ακτίνες Χ δηλαδή, να σου πω, δεν πιστεύω να είσαι και εσύ της ΝΈΑΣ ΤΆΞΗΣ; -Όχι όχι, εγώ με
Joe's Books and Blues Emporium
Το πρωί αποφάσισα πως ίσως να έχει φτάσει ο καιρός να σταματήσω να ξυπνάω με πονοκέφαλο και ενοχές. Το μέλλον απέδειξε πως πολύ σύντομα ξέχασα αυτή την απόφαση. Το διαμέρισμα μπορεί να μην είχε μπαλκόνι αλλά είχε πολλά και μεγάλα παράθυρα, με ξύπνησε το νιαούρισμα της γάτας μου και το
Έχω τη τάση να θυμάμαι τους ανθρώπους και όχι τα τυπικά. Μπορεί να χάνω τα γενέθλια τους και που και που να μου διαφεύγει το χειρότερό τους φαγητό. Θυμάμαι πάντα όμως στιγμές, θυμάμαι το δέσιμο και τα έθιμα που φτιάξαμε μαζί. Είχα γυρίσει σπίτι καιρό. Ήξερα πως ήταν για λίγο
Χάνομαι στα μάτια σου Βουλιάζω στην αγκαλιά σου Πνίγομαι στα φιλιά σου Αδιαφορώ για το πριν και το μετά και βυθίζομαι σε εμάς Μέχρι να γίνεις η πνοή μου Μέχρι να μάθω να ανασαίνω απ' την αρχή Μέχρι το χάδι σου να γίνει η κόλλα που θα κολλήσει τις
Resident Drunkards
Παγώνω στο άκουσμα της μουσικής που γνωρίζει να επουλώνει τις πληγές μου. Παγώνω, γιατί στο πρόσωπό μου διαγράφεται ένας μετέωρος, καταραμένος ποιητής. Κάποιος που νοσταλγεί τον Μπουκόφσκι. Κάποιος που βυθίζεται στον Ντοστογιέφσκι. Κάποιος που χάνεται στο μυαλό του Μαγιακόφσκι. Κι εγώ, στον δρόμο, να κάνω προσπάθειες, μήπως μάθω τελικά τον
Joe's Books and Blues Emporium
Το νέο μου διαμέρισμα ήταν μικρό. 60 τετραγωνικά και είχε ένα ‘’εσωτερικό’’ μπαλκόνι, ότι στο καλό και αν σήμαινε αυτό. Είχε μία γιαγιαδίστικη εσάνς, για αυτό έφταιγαν οι ποικιλίες σεμέν που άφησε μέσα η κυρία που μου το νοίκιασε. Δεν τα έβγαλα, δεν τα μετακίνησα, δεν άλλαξα τίποτα. Ήμουν κουρασμένος.
- Κάνε έναν κύκλο το κορμί σου κι ελευθερώσου απ’ το ναυάγιο. Η νύχτα με πανσέληνο αδημονεί το αύριο. Χαμένοι μοιάζουμε, χαμένοι μες στην άβυσσο· το πάθος μας ακαριαίο, σαν σύγκρουση στην άσφαλτο. Δυνάμωσαν τα τείχη και τώρα απορώ: ποιος είμαι και πού πάω, ποια θηρία ξεδιψώ; Κι όλο αναρωτιέμαι αν