Χάνομαι στα μάτια σου Βουλιάζω στην αγκαλιά σου Πνίγομαι στα φιλιά σου Αδιαφορώ για το πριν και το μετά και βυθίζομαι σε εμάς Μέχρι να γίνεις η πνοή μου Μέχρι να μάθω να ανασαίνω απ' την αρχή Μέχρι το χάδι σου να γίνει η κόλλα που θα κολλήσει τις
Resident Drunkards
Παγώνω στο άκουσμα της μουσικής που γνωρίζει να επουλώνει τις πληγές μου. Παγώνω, γιατί στο πρόσωπό μου διαγράφεται ένας μετέωρος, καταραμένος ποιητής. Κάποιος που νοσταλγεί τον Μπουκόφσκι. Κάποιος που βυθίζεται στον Ντοστογιέφσκι. Κάποιος που χάνεται στο μυαλό του Μαγιακόφσκι. Κι εγώ, στον δρόμο, να κάνω προσπάθειες, μήπως μάθω τελικά τον
Joe's Books and Blues Emporium
Το νέο μου διαμέρισμα ήταν μικρό. 60 τετραγωνικά και είχε ένα ‘’εσωτερικό’’ μπαλκόνι, ότι στο καλό και αν σήμαινε αυτό. Είχε μία γιαγιαδίστικη εσάνς, για αυτό έφταιγαν οι ποικιλίες σεμέν που άφησε μέσα η κυρία που μου το νοίκιασε. Δεν τα έβγαλα, δεν τα μετακίνησα, δεν άλλαξα τίποτα. Ήμουν κουρασμένος.
- Κάνε έναν κύκλο το κορμί σου κι ελευθερώσου απ’ το ναυάγιο. Η νύχτα με πανσέληνο αδημονεί το αύριο. Χαμένοι μοιάζουμε, χαμένοι μες στην άβυσσο· το πάθος μας ακαριαίο, σαν σύγκρουση στην άσφαλτο. Δυνάμωσαν τα τείχη και τώρα απορώ: ποιος είμαι και πού πάω, ποια θηρία ξεδιψώ; Κι όλο αναρωτιέμαι αν
- Δεν με φοβίζει να μη με αγαπήσεις. Με φοβίζει να αγαπήσεις το φως μου. Το φως μου το βλέπουν πολλοί. Είναι εύκολο να το ερωτευτείς. Λάμπει. Σε ζεσταίνει. Σε κάνει να πιστεύεις πως βρήκες κάτι σπάνιο. Κανείς όμως δεν ρωτάει ποιος μένει ξύπνιος για να το κρατά αναμμένο. Κι ύστερα
. [...] -Γιατι; -Γιατί αν ήμουν σε μια ταινία αυτό θα έκανα, οπότε το έκανα. [...] *Ινέ
Joe's Books and Blues Emporium
Αγαπητοί αναγνώστες και θα πω και πλέον, φίλοι. Έχετε ακούσει για εμένα πια τα ανήκουστα. Πως είμαι ερωτύλος, πως νοιώθω πολλά, πως χάνομαι. Πως τα βράδια μου σκεπτόμενος κάποιας την αγκαλιά, τα μάτια και το άρωμα της ονειροπολώ και αφήνομαι σε κάθε κύμα που μπορεί να παρασύρει το μυαλό μου.
Resident Drunkards
- Πετάω ψηλά, πετάω ψηλά, μα δεν σε φτάνω. Βγάζω φτερά, βγάζω φτερά για ν’ ανασάνω. Τι δροσερά, τι δροσερά όλα εδώ πάνω. Είναι αργά, πολύ αργά· μη σε κουράζω. Ο νους αέναα γυρίζει σαν φορτίο μες στους θαλάμους ενός τρελού ψυχιατρείου. Μία γυναίκα με κοιτάει και γελάει· είναι το τσίρκο
Resident Drunkards
. -Πώς σε λένε; -Αμαρυλλίς. -Πώς γράφεται; -Γράψ’ το όπως θες και θα στο διορθώσω την επόμενη φορά. *Ινέ
Resident Drunkards
Σε κοιτάζω και υπάρχει αυτή η παράξενη αίσθηση πως κάτι έχει ήδη συμβεί. Σαν να άργησα σε ένα σπίτι που κάποιος είχε χτίσει για μένα. Έχεις τη σιωπή που αναζητώ. Το χέρι που μένει. Τον ήλιο για τη δική μου καταιγίδα. Κι όμως, κάτι μέσα μου στέκεται ακόμη στο κατώφλι.
Joe's Books and Blues Emporium
-...και;! Τη βρήκες; -Ναι ναι, ηταν στο απέναντι μπαρ χαμουρευόταν με εναν ψηλέα. -Τι λες τώρα ρε μαλάκα Τζο, πρέπει να σε γάμησε.. -Όχι ρε εντάξει τα έχω συνηθίσει αυτά. Μπορεί να φταίω και εγώ, είμαι πολύ διαχυτικός, πολύ έντονος, πολύς ρε παιδί μου. -Ναι και φταις και για τη
Resident Drunkards
Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» φέρνει επιτέλους απαντήσεις στα «γιατί» που προηγήθηκαν. Όντως, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου δόθηκε σήμερα υπάρχει επειδή κάποτε έγινε —ή δεν έγινε— κάτι που ήθελες ή δεν ήθελες, παγώνεις για και αναστενάζεις. Ένα τηλεφώνημα που έλαβα σήμερα