Resident Drunkards
Η σιωπή του γυαλιού
- Τούτο το ραγισμένο γυαλί που έπεσε σιμά στα πόδια σου, δεν ήταν τίποτε άλλο , παρά η εύθραυστη, θρυμματισμένη καρδιά μου. -Κάθυ
Joe
Resident Drunkards
Κολάζ 9
. -Πόσο καπνίζεις; -Ανάλογα την μέρα. -Δηλαδή; -Αν είναι καλή μέρα δεν καπνίζω. -Α, σήμερα πόσα κάπνισες; -Πολλά. *Ινέ
Χαμαικέρασος
- Αυτοφυής των αιθέρων, αδιάφορη στη σιδηράν ατραπό της ανθρωπότητας. Ευλογία σε όσους ταπεινά στρέφουν τα όμματα στη γραμμή εκκίνησης του τερματισμού. Στη διακριτική αντίθεση των στοιχείων που την απαρτίζουν, η εδώδιμη απόλαυση και η υπενθύμιση της αποστροφής στην ομοιογένεια. Ένας καρπός κατάπλασμα στη γεύση της ύπαρξης, μιας μεταλλικής υπολειμματικής αίσθησης,
Στον κήπο
- Απορώ συχνά γιατί οι πεταλούδες με πλησιάζουν. Λένε πως αγαπούν το φως. Εκείνους που κουβαλούν μέσα τους μια αδιόρατη άνοιξη, που αφήνουν πίσω τους την ευωδία ενός λουλουδιού. Δεν ξέρω αν είμαι φως ή αν απλώς έμαθα να στέκομαι εκεί όπου πέφτει. Ίσως οι πεταλούδες να μην ψάχνουν το φως.
Κομμάτι γης
- Πώς ονειρεύεσαι το εγώ πως περπατώ σε λήθη και πηγάδια ψάχνω μονάχα για να βρω την ξεχασμένη νιότη μου μέσα σε υπόλευκα συρτάρια ίσως να είναι υπαρκτό ένα μεγάλο κομμάτι γης που να λέει πως αυτό που επιθυμείς σε περιμένει ακόμα ζωντανό… -Κάθυ
Draft
Όταν ήμουν μικρός πήγαινα στον οδοντίατρό μου, τον κύριο Μάκη. Κανένα παιδί στη τάξη μου δεν ήθελε να πηγαίνει στον οδοντίατρο αλλά κανένα παιδί δεν πήγαινε στον ίδιο οδοντίατρο με εμένα. Ήταν παχουλός, είχε ένα πεντακάθαρο γραφείο με ξύλινες λεπτομέρειες παντού στο δωμάτιο και πάντα χαμογελούσε. Ήθελα να γίνω σαν
Εξάντας
Ναυτιλλόμενος δίχως οδηγίες, κατέχοντας τα μέσα εκείνα τα οποία χαράσσουν, μα δε διαγράφουν την πορεία. Ο νόστος προσφέρει την εμπειρία, πρωθύστερη σε έναν διάπλου αναγκαίο, μα όχι πάντοτε ικανό. Τεκμαρτό από τη συνωνυμία των απάγκιων που συναντώνται. Στη θάλασσα, η διαστολή του χωροχρόνου είναι υπολογίσιμη, καθώς στον εναγκαλισμό μας οι
Resident Drunkards
Τριγωνομετρία
Ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά. Και, κυρίως, ποτέ δεν κατάφερα να ξεπεράσω τη βάση στην τριγωνομετρία. Και μάλλον αυτό θα με τιμωρεί για το υπόλοιπο της ζωής μου. Θα βρίσκω τρίγωνα παντού. Κάποτε μου άρεσε ένας με ένα τρίγωνο τατουάζ στο πόδι. Έψαχνα για χρόνια τι στο καλό να
Resident Drunkards
Κολάζ 1
. -Θα πάμε για ένα καφέ αυτή την εβδομάδα; -Αμέ! Μου έλειψες. Πάμε Τετάρτη απόγευμα; Ή Παρασκευή πρωί; Α, δουλεύεις το πρωί! -Τετάρτη δε βολεύει, θα πάμε για φαγητό με τη δουλειά. Σαββατοκύριακο; -Μπα, δύσκολο, δουλεύω απογεύματα. -Το πρωί τότε. -Κυριακή βαφτίζεται το μωρό της ξαδέρφης μου. Κατευθείαν από εκεί δουλειά
Τέλος πάντων και αρχή κάποιων.
Κάθε νέα αρχή έχω την άκριτη ανάγκη να αφήσω πίσω μου τα πάντα, να ξεχάσω ονόματα, εμπειρίες, εκείνες τις τελευταίες διακοπές με το παλιό ψυγειάκι και το Άουρις μου. Ξύπνησα για άλλη μία φορά ακόμα ζαλισμένος από όσα ήπια εχθές, το δωμάτιο δεν είναι γνώριμο και εγώ εδώ και καιρό
Prelude in E Minor
-Μάγκες μόλις είδα τη γυναίκα της ζωής μου! -Ναι ρε μαλακα Τζο, ντάξει, είναι η 6η ''γυναίκα της ζωής σου'' αυτή την εβδομάδα και είναι ακόμα Τετάρτη. Δεν είναι ότι ερωτεύομαι εύκολα, βασικά, ποιόν κοροιδεύω, ερωτεύομαι πανεύκολα. Έτσι είναι φίλοι, μεγαλώνεις με Δεληβοριά, με Παυλίδη, με
Είναι 4 το πρωί και εγώ σχεδόν 30.
Έχω ένα βαθύ πρόβλημα με το οτι μεγαλώνω, μα, δεν είμαι μεγάλος. Ίσως να φταίει που τις προάλλες ήμουν σε ένα Ερασμόπαρτο παράνομος μαζί με μία κάποια Διφύλλεια, 2 εικοσάχρονες φοιτήτριες (εκείνες μας έβαλαν μέσα, χιουτζ ρισπεκτ) και το αγαπημένο μου είδος μπαρ, ένα όπεν μπαρ. Μέσα στη θολούρα, την