Resident Drunkards
Παγώνω στο άκουσμα της μουσικής που γνωρίζει να επουλώνει τις πληγές μου. Παγώνω, γιατί στο πρόσωπό μου διαγράφεται ένας μετέωρος, καταραμένος ποιητής. Κάποιος που νοσταλγεί τον Μπουκόφσκι. Κάποιος που βυθίζεται στον Ντοστογιέφσκι. Κάποιος που χάνεται στο μυαλό του Μαγιακόφσκι. Κι εγώ, στον δρόμο, να κάνω προσπάθειες, μήπως μάθω τελικά τον
- Κάνε έναν κύκλο το κορμί σου κι ελευθερώσου απ’ το ναυάγιο. Η νύχτα με πανσέληνο αδημονεί το αύριο. Χαμένοι μοιάζουμε, χαμένοι μες στην άβυσσο· το πάθος μας ακαριαίο, σαν σύγκρουση στην άσφαλτο. Δυνάμωσαν τα τείχη και τώρα απορώ: ποιος είμαι και πού πάω, ποια θηρία ξεδιψώ; Κι όλο αναρωτιέμαι αν
- Δεν με φοβίζει να μη με αγαπήσεις. Με φοβίζει να αγαπήσεις το φως μου. Το φως μου το βλέπουν πολλοί. Είναι εύκολο να το ερωτευτείς. Λάμπει. Σε ζεσταίνει. Σε κάνει να πιστεύεις πως βρήκες κάτι σπάνιο. Κανείς όμως δεν ρωτάει ποιος μένει ξύπνιος για να το κρατά αναμμένο. Κι ύστερα
. [...] -Γιατι; -Γιατί αν ήμουν σε μια ταινία αυτό θα έκανα, οπότε το έκανα. [...] *Ινέ
Resident Drunkards
- Πετάω ψηλά, πετάω ψηλά, μα δεν σε φτάνω. Βγάζω φτερά, βγάζω φτερά για ν’ ανασάνω. Τι δροσερά, τι δροσερά όλα εδώ πάνω. Είναι αργά, πολύ αργά· μη σε κουράζω. Ο νους αέναα γυρίζει σαν φορτίο μες στους θαλάμους ενός τρελού ψυχιατρείου. Μία γυναίκα με κοιτάει και γελάει· είναι το τσίρκο
Resident Drunkards
Σε κοιτάζω και υπάρχει αυτή η παράξενη αίσθηση πως κάτι έχει ήδη συμβεί. Σαν να άργησα σε ένα σπίτι που κάποιος είχε χτίσει για μένα. Έχεις τη σιωπή που αναζητώ. Το χέρι που μένει. Τον ήλιο για τη δική μου καταιγίδα. Κι όμως, κάτι μέσα μου στέκεται ακόμη στο κατώφλι.
Resident Drunkards
Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» φέρνει επιτέλους απαντήσεις στα «γιατί» που προηγήθηκαν. Όντως, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου δόθηκε σήμερα υπάρχει επειδή κάποτε έγινε —ή δεν έγινε— κάτι που ήθελες ή δεν ήθελες, παγώνεις για και αναστενάζεις. Ένα τηλεφώνημα που έλαβα σήμερα
Resident Drunkards
- Τούτο το ραγισμένο γυαλί που έπεσε σιμά στα πόδια σου, δεν ήταν τίποτε άλλο , παρά η εύθραυστη, θρυμματισμένη καρδιά μου. -Κάθυ
Resident Drunkards
. -Πόσο καπνίζεις; -Ανάλογα την μέρα. -Δηλαδή; -Αν είναι καλή μέρα δεν καπνίζω. -Α, σήμερα πόσα κάπνισες; -Πολλά. *Ινέ
- Απορώ συχνά γιατί οι πεταλούδες με πλησιάζουν. Λένε πως αγαπούν το φως. Εκείνους που κουβαλούν μέσα τους μια αδιόρατη άνοιξη, που αφήνουν πίσω τους την ευωδία ενός λουλουδιού. Δεν ξέρω αν είμαι φως ή αν απλώς έμαθα να στέκομαι εκεί όπου πέφτει. Ίσως οι πεταλούδες να μην ψάχνουν το φως.
- Πώς ονειρεύεσαι το εγώ πως περπατώ σε λήθη και πηγάδια ψάχνω μονάχα για να βρω την ξεχασμένη νιότη μου μέσα σε υπόλευκα συρτάρια ίσως να είναι υπαρκτό ένα μεγάλο κομμάτι γης που να λέει πως αυτό που επιθυμείς σε περιμένει ακόμα ζωντανό… -Κάθυ
Άκου το αγαπημένο μου
Όλα ξεκινούν με μία ιδέα, αγνή για αρχή αλλά επικίνδυνη. Και με ένα βλέμμα. Πολύ πιο επικίνδυνο. Ένα βλέμμα που με τραβάει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ, σιγά σιγά, λες και χτίζω την δική μου ιστορία της Ψυχής και του Έρωτα. Σαγηνευτικά και αργά. Και μοιάζει πανέμορφο, μοιάζει ασφαλές,