Το τρίο

Καλησπέρα και καλή βραδιά. *ρουφηχτός ήχος από ζεστό καφέ*

Βρισκόμαστε σε μια χειμωνιάτικη περίοδο με αναπαυτικά μάλλινα χρωματιστά πουλόβερ και καλοσχηματισμένα μπουκλίνια. Καρκινάκι in her prime!

Γενικότερα δηλώνω ροκού, έως μεταλού, με λίγη Βίσση για διαλογισμό. Αυτή την ιστορία όμως την έγραψε ο φίλος μου ο Σινάτρα.

Θυμάστε το εναλλακτικό ζεύγος από το αγαπημένο μου μαγαζί; Ήρθε η στιγμή να σας συστήσω.

👩🏻‍🏫Αυτή: 40άρα, cougar, ροκού, μελαχρινή, ωραίο δέρμα, κόκκινο κραγιόν, ψηλή, βυζάρες, κυματιστά μέχρι τους ώμους βαρετά μαλλιά – που δεν τα βαριόσουν καθόλου – και ένα άρωμα ζεστό χειμερινό, απ’ αυτά που βγαίνουν σε μπορντό συσκευασίες μ’ ένα είδους μαύρου τριαντάφυλλου επάνω. Έμοιαζε σκηνοθέτιδα, ή δικηγόρος, ή αρχαιολόγος, ή τατουατζού, ή μπορεί και βιολόγος, δεν ξέρω τι έμοιαζε, χέστηκα κιόλας (βλέπε βυζάρες).

👨🏻‍🔧Αυτός: μικρότερος (35 αν έφτανε), πιο ψηλός, πιο μελαχρινός, πιο ροκάς, μαύρο Τ-shirt, φαρδύ τζιν, μανίκι τατουάζ, ωραιότατη γνάθος Playmobil, λίγο μούσι, πιο πολύ μουστάκι, ζώνη στο τζιν (🫠), ασημί δακτυλίδια, χωρίς κολώνια, μόνο η δική του ευγενική αντρίλα. Τι να ‘ταν τώρα αυτός. Ξέρω γω. Δάσκαλο ας τον πούμε, γιατί να σε διδάξει θα ‘θελές κι εσύ, φιλενάδα.

Περιγράφοντας, γραπτώς πια, τους πρωταγωνιστές απ’ τις ιστορίες μου, φαντάζουν ψεύτικοι, μακρινοί. Λες και δεν είμαι εγώ που γεύτηκα τον ιδρώτα τους.

Θα μου πείτε, πώς ρε μαλακισμένο καρκινάκι μια ιστορία που αρχίζει με μία ροκ μελαχρινή πούτσα και cougar βυζάρες, καταλήγει στο γραντζουνο-βλόγκ; Τσιγαράκι να στρίψω;

Ένα βράδυ, μετά από καυγά με τη συγκάτοικο, φτάνω στο μπαρ γύρω στις αργάμιση. Άλουστη (καύλα), με οριακά πιτζάμες (διπλή καύλα) και κρόκς με κάλτσα αστραγάλου (ολόκληρη καύλα). Χαιρετάω το συχνα-ζόμενο ζεύγος και φυσικά το μωρουλίνι την μπαργούμαν. Ουισκάκι, τσιγαρίνι και μπλα μπλα.

Ήταν Τετάρτη, δεν είχε πολύ κόσμο. Κι όταν δεν είχε κόσμο αλλάζαμε από ροκάδικο σε «ό,τι-μας-καύλωνε-εμάς»-άδικο. Εκείνο το βράδυ Αυτός ήθελε να ακούσουμε τζαζ. Κάτι μαλακίες ψαγμένες τώρα έλεγε, πως όταν έχει νεύρα ο Φρανκ τον καλμάρει. Δεν με κάλμαρε κανένας Φρανκ και κανένας Αστείος Βαλεντίνος. Ίσως λίγο να με κάλμαρε το μωρουλίνι (μούα 😚).

Μείναμε οι τέσσερις μας· γελάσαμε, μιλήσαμε, χορέψαμε όλο τον δίσκο του γαμημένου του Σινάτρα, και ξαφνικά δεν ήμουν πια θυμωμένη με τη συγκάτοικο.

Παρένθεση: σίγουρα μία ή δύο ή τρεις φορές στη ζωή σας πετύχατε online μια διαφήμιση για καυλωμένες μόνες γυναίκες στη γειτονιά σας που περιμένουν, ΜΕ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΚΛΙΚ, να σας ρουφήξουν το καυλί (και ας μην έχεις καυλί). Το πατήσατε ποτέ το κλικ; ΤΟ ΠΑΤΗΣΑΤΕ ΜΩΡΕ ΑΛΑΝΙΑ ΠΟΤΕ ΤΟ ΚΛΙΚ;
Το ξέρουμε όλοι ότι αυτό το κλικ θα μας γαμήσει τον υπολογιστή. Αυτό το ναι, δεν είναι σωστό.
Εκείνο το βράδυ ένιωσα πως είπα ένα λάθος ναι. Ή μήπως ήταν σωστό; Ακόμη δεν έχω αποφασίσει. Εσείς θα μου πείτε.

Καθόμαστε για ένα τελευταίο τσιγάρο, όταν Αυτή μου πιάνει, ΚΑΘΟΛΟΥ ΦΙΛΙΚΑ (δεν φωνάζω, ΕΣΥ ΦΩΝΑΖΕΙΣ), το μπούτι.

«Ξέρεις, σκεφτόμαστε λίγο καιρό τώρα, πως θα ήταν ωραίο να σε γνωρίσουμε λίγο καλύτερα, μόνοι μας. Ίσως, αν θέλεις κι εσύ, να περάσεις απ’ το σπίτι ένα βράδυ, να σε κεράσουμε από τα δικά μας τα ουίσκια...».

Λογοπαίγνιο; Ήταν αυτό λογοπαίγνιο; Είναι τα «ουίσκια τα δικά τους» οι cougar βυζάρες ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΟ ΜΠΟΥΤΙ;

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ! ΜΩΡΟΥΛΙΝΙ, ΦΕΡΕ ΛΙΓΟ ΝΕΡΟ, ΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΜΠΛΟΥΖΑ ΣΟΥ.

Μιλούσαν σε εμένα. Κοιτούσαν εμένα. Άλουστη, με τις πυτζάμες και τα κροκς, ολόκληρη καύλα. Ήθελαν εμένα να φάω μελαχρινή ροκ πούτσα.

Οκ, οκ, τσιλ μπρο, τσιλ. Παιξ’ το κουλ τώρα.

«Εγώ.. εγώ, τι; Ναι, δεν.. βασικά, ναι, μ’ αρέσει το ουίσκι κι εσύ μ’ αρέσεις, κι εσείς μ’ αρέσετε, και όλα μ’ αρέσουν. Δεν έχω κάποιο πρόβλημα, κούλ, είμαι κούλ, θα το δούμε, ναι, βέβαια.»

Αχ, πού ήσουν Αννούλα να με σώσεις. Με βάλανε να πούμε κάτι τζαζοτράγουδα και με ξεμοναχιάσανε, αθώο κοριτσόνι. Μια τρύπα να χωθώ ΚΑΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ;

Παρασκευή 8:30πμ, φρέντο σκέτο, κάθομαι στην ενενηκοστή έκτη σπασμένη ξύλινη καρέκλα με εκλεπτυσμένες επιγραφές τύπου «Σ+Μ=LFE» και «ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΠΑΟΚ», σ’ ένα αμφιθέατρο >100 χρονών, προσποιούμαι – επιτυχημένα θα πω – πως αυτά που γράφει ο μαυροπίνακας είναι ΖΗΤΗΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ. Τσουπ μηνυματάκι στο αϊφόου:

«Γεια σου, μικρό! Καλημέρα. Τι λες απόψε γύρω στις 9 να περάσεις από το σπίτι να σε κεράσουμε ένα ποτό;»

Is this the real life? Is this just fantasy? / Caught in a landslide, no escape from reality.Όπως πολύ σωστά τραγούδησε ο Φρέντι Μέρκιουρι. Πόσο ήρωας. Ξέφυγα.

Τώρα εγώ πιστεύω όντως ότι μπορώ να το χειριστώ αυτό, Αυτή και Αυτόν, μαζί;

(μεγάλη γραμμή για την απάντησή σας)

_______________________________________________________

Ναι. Μπορώ. Είμαι μια απόλυτη καύλα και παίρνω φοβερές πίπες, μ’ αρέσουν τα βυζιά της ροκούς cougar και ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΙΟ!

Βράδυ. Έβαλα το απόλυτο bisexual outfit (μπλου χαμηλοκάβαλο καμπάνα τζιν, λευκό στενό κροπ μπλουζίνι με κόκκινη στάμπα «LICK ME» με ένα κερασάκι δίπλα – γιατί είμαι και νόστιμη, πανάθεμά με), στριφτά, αϊφόου, κλειδιά (να κρέμονται απ’ το τζιν – γιατί όταν εμπλέκονται cougar βυζάρες, το καρκινάκι σας: super gay!), και ο θεός Σίβα να ‘ναι δίπλα μου. *γιατί ο Σίβα; Γιατί είναι ο θεός της καταστροφής, καυλίνια μου :)

Ώραιο σπιτάκι. Καλόγουστο. Καθαρό. Γωνιακός καναπές, γκρι, με λευκά και μαύρα μαξιλάρια. Ξύλινα ντουλάπια κουζίνας, πάγκο με γρανίτη στη μέση. Φυτά εσωτερικού χώρου. Μπαλκονάρα. Πίνακες στους τοίχους, με χρώμα, κυρίως. Κρυφός φωτισμός, με κοντρόλ. Δύο υπνοδωμάτια. Δύο μπάνια. Ενήλικο σπίτι. Με λεφτά. Ωραίο σπιτάκι.

Έπαιζε τζαζ. Πίναμε Macallan 25, χωρίς πάγο. Είχαν φτιάξει κάτι σαν Ντάκος, με κάτι τυλιχτές μπουκιές με πίτα αράβικη, αλλαντικά και τυριά στρωμένα σ’ ένα πολύ ακριβό ξύλο κοπής, φράουλες με σοκολάτα, και σταφύλια. Είπαμε για την ζωή τους. Πώς γνωρίστηκαν, πώς είχαν περάσει δύο αποτυχημένες εγκυμοσύνες, πώς ταξιδεύουν, πώς γαμιούνται και με άλλες ή με άλλους μαζί πού και πού. Μετά με ρώτησαν για τα όνειρά μου, τους στόχους μου, τα θέλω μου (δεν με ρωτούν ξένες πούτσες συχνά γι’ αυτά). Μιλήσαμε για τον Ελληνισμό, την πατριαρχία, τον Τραμπ.

«Να σου βάλω Arctic Monkeys, που σ’ αρέσουν;», είπε όρθιος μπροστά από το ηχείο, ενώ έσταζε λίγο το ζουμί από τη φράουλα που έτρωγε πάνω στο Levi’s λευκό Τ-shirt του.

«Αχ, ναι, επιτέλους!». Την έκανα και γέλασε.

Ενώ χορεύαμε, με φίλησε πρώτος. Μετά φίλησα εγώ Αυτή. Γδυθήκαμε. Ρούχα παντού. Μουσική. Καύλα, σκέφτομαι. Ό,τι καλύτερο, σκέφτομαι. Το καλύτερο βράδυ της ζωής μου, σκέφτομαι.

Διάλειμμα για τσιγάρο. Φάτε κάτι εδώ. Δεν πρόκειται για ροζ στόρυ. Πιο πολύ σαν πράσινο στόρυ. Νευρίασα τώρα. Γιατί;

Γιατί, φίλοι μου σεξομανείς, εκείνο το βράδυ, κανένας και καμία δεν έγλειψε το μουνί μου. Καμία πούτσα δεν ήταν μέσα μου για περισσότερο από πέντε λεπτά. Κανένας οργασμός δεν έφτασε στο σώμα μου. Ήμουν μια σκλάβα του σεξ. Κυριολεκτικά. Θα μου πείτε, σκάσε ηλίθια έγλειψες cougar βυζάρες και ροκ πούτσα. Αλλά ρε μαλάκες, όταν κάποιος σου προσφέρει Macallan 25 (I know my whiskeys, bitchezz), ε, περιμένεις ότι το κορμί σου θα εκραγεί από οργασμούς! Γαμήθηκαν Αυτός και Αυτή, για λίγο. Και μετά άραξαν και απολάμβαναν τις μαγικές σεξουαλικές μου ικανότητες. Αυτός έχυσε στα μούτρα μου. Αυτή έχυσε τρεις φορές, τη μία βοήθησε και Αυτός.

Καταστροφή φιλενάδες μου! Και κουράστηκα κιόλας. Μήπως να ξανασκεφτώ το πόρνη πολυτελείας;

ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΚΑΥΛΩΝΕΙΣ ΜΕ MACALLAN ΟΥΙΣΚΑΡΑ ΚΑΙ ΚΡΥΦΟΥΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙΣ ΥΓΡΗ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ; ΚΑΙ ΠΟΙΟΥ ΘΕΟΥ; ΑΘΕΟΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΙ! ΕΓΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΥΜΜΕΝΗ! ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΗΝ ΑΝΝΑ ΒΙΣΣΗ. ΝΑΙ, ΤΩΡΑ ΕΓΩ ΦΩΝΑΖΩ!

ΠΗΓΑ ΣΠΙΤΙ, ΕΠΑΙΞΑ ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΖ ΔΟΝΗΤΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ.

ΕΓΩ ΤΡΙΟ ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΑΝΩ. ΤΕΛΟΣ.

Ή μήπως όχι;😈