Πόρνη πολυτελείας

Εσένα έχει προσπαθήσει ποτέ να σε αγοράσει ένας ξανθός μεθυσμένος σχεδόν μεσήλικας με ένα 50άρικο; Εάν όχι, στείλε μήνυμα στο 00306948619962, για νέες ευκαιρίες.

*αυτός είναι ο παλιός μου αριθμός. Εύχομαι σήμερα να ανήκει σε μία φασιστική καταπιεσμένη μικροσκοπική πούτσα. Και εσύ που θα στείλεις μήνυμα, να κάνεις την πούτσα αυτή να φρικάρει μέχρι αλωπεκίας 😊.

Ένα μαγαζάκι όλοι έχουμε που αγαπάμε στα μιντ-20ς μας. Αράζαμε συχνά εκεί στο μπαρ με όλους τους συχνα-ζόμενους.

👩🏻‍🎤Η μπαργούμαν: η ωραία, η φασαία, η σωστή η troublemaker, με το φριζαριστό μπουκλίνι, σέπτουμ ασημί κρίκος και ένα γκόμενο με... drumroll… ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΜΗΧΑΝΗ. Και μάλλον τεράστια πούτσα.

👨🏼‍❤️‍👨🏻Οι παππούδες: 60φεύγα, άσπρα μακριά περιποιημένα με καθημερινή χρήση Pantene, καλλιτεχνικό vibe, μέγα λούγκρα, πάντα κόκκινο ξηρό, πάντα κάτι σε καρό (το παντελόνι ή το κασκόλ ή η κάλτσα, και αν δεν έβλεπες κάτι καρό... θα ‘ταν το βρακί!).
Ο κολλητός 50φεύγα, παντρεμένος (allegedly), απολύτως μυστηριώδης, που δήλωνε συγγραφέας, αδιάφορος έως ενοχλητικός.

🦭Εμείς: Η σχεδόν θεά Αφροδίτη που αγαπάτε και η συγκάτοικός της.

🤫Το εναλλακτικό ζεύγος: δεν θα πω πολλά, κανείς δεν αγαπά τα spoilers (μουαχαχαχα)

🥃Ο ξανθός: 175εκ. που ένιωθε 190εκ. 37θαπωμεεπιφύλαξη, λιγνός, γενειάδα πάντα ξυρισμένη από κουρέα, γαλανά μάτια (αυτά, γαμώτο, έγραψαν αυτή την ιστορία), εκατομμυριούχος με λεφτά του μπαμπά.

Το καρκινάκι σας το πίνει το ουισκάκι του. Όχι αυτό που σου βάζουν στα κλαμπάκια όταν είσαι 19, το ωραίο, το ακριβό. Ένα βράδυ που ήθελα λοιπόν να δοκιμάσω λίγο από το καθένα, ο ξανθός αποφάσισε να γίνει ο ειδήμων. Έβαζε το φασαίο το μωρουλίνι με το σέπτουμ, στην σειρά τα σφηνοπότηρα. Με κάθε σφηνοπότηρο που εγώ κατέβαζα, αυτός διηγείτο μία φανταστική ιστορία για το περιεχόμενο που άγγιζε η γλώσσα μου. Αυτό διήρκησε κάποια απροσδιόριστη ώρα, μέχρι που το τελευταίο περιεχόμενο που άγγιξε η γλώσσα μου, ήταν το γλυκόπικρο χυσίδι του ξανθού μεσήλικα με τα γαμημένα γαλανά μάτια. Δεν θυμάμαι πώς με γάμησε. Πώς τον γάμησα. Θυμάμαι όμως ότι η πούτσα του είχε ωραία γεύση.

Με κερνούσε συχνά. Ουίσκι. Και πούτσα. Για λίγες μόνο εβδομάδες. Μετά έφυγε για Αθήνα. Προχώρησα φρέσκια, με νέες γεύσεις, σε άλλες πούτσες.

Ένα βράδυ Πέμπτης καθόμουν εκεί με την καινούρια μου πούτσα (δεν την είχα βέβαια δοκιμάσει ακόμη), αλλά όχι στο μπαρ, κάτω με αγνώστους μη συχνα-ζόμενους. Και εκείνος στο μπαρ. Μεθυσμένος. Με χαιρετάει, τον χαιρετάω. Είχα καιρό να τον δω στα μέρη μας. Άβολο βράδυ. Οριακά σκέφτηκα ότι εγώ είμαι η μαλακισμένη. Ευτυχώς αυτό το ντελούλου δεν κράτησε πολύ.

Μας πλησιάζει (ωχ). «Φίλε, ωραίο γκομενάκι πηδάς. Κι εγώ την πήδηξα! Κώλο σου 'δωσε;»

*Και με αυτά τα λόγια φίλοι μου θα κερδίζω για πάντα κάθε argument που αφορά το ανδρικό φύλο.

Εδώ αρχίζω να προσεύχομαι στην Άννα Βίσση να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

«Φίλε, δεν την έχω πηδήξει ακόμα»

Συζήτηση θα κάνουν βλέπω τα πουτσο-φιλαράκια, I’ll be there for you και τα σχετικά.

«Δεν την έχεις πηδήξει ακόμα;! Ε τότε μου ανήκει η καριόλα (και πιάνει το μπράτσο μου)»

Το αποφεύγω και κοιτάζω τα κορίτσια στο διπλανό τραπέζι που πλέον παρακολουθούν ταινία τρόμου.

«Μαζί μου έχει βγει η κοπέλα (για μένα λέει🙋🏽‍♀️), μαζί μου θα φύγει»

Και εδώ είναι που θα αλλάξει όλη μου η κοσμοθεωρία. Εδώ είναι που σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα και να γίνω πόρνη πολυτελείας. Εδώ είναι που η Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου παίζει στο μυαλό μου «ΤΑ ΕΥΡΩ ΜΗΝ ΤΑ ΣΚΟΡΠΑΣ, ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΘΑ ΤΡΑΒΑΣ».

Ο ξανθός βγάζει ένα 50άρικο, το ρίχνει στο τραπέζι και φωνάζει με την απόλυτη αντρίκια στωική φωνή «ΤΗΝ ΑΓΟΡΑΖΩ!».

Γίνομαι τότε πρωταγωνίστρια σε μια σκηνή slow-mo. Τα πουτσο-φιλαράκια να βιώνουν τον πρώτο τους διαπληκτισμό, με το 50άρικο να τρεμοπαίζει στις μούρες τους, σάλια στον αέρα, φλέβες να ξεπετάγονται στα μέτωπά τους. Τα κορίτσια φοβισμένα να προλάβουν να αλλάξουν τραπέζι προτού κάποια σταγόνα από σάλιο ή ουίσκι πλησιάσει να αγγίξει το χαλαρό τους τζιν. Αρσενικά από τριγύρω να μετατρέπονται σε άγρια ζώα της ζούγκλας (για μένα; για το 50άρικο; ποτέ δεν θα μάθουμε😏), να αρπάζουν μπράτσα και κοιλιές προσπαθώντας να εξημερώσουν ο ένας τον άλλον.

Παίρνω στριφτά και αϊφόου... με ένα νεύμα μόνο, η αγαπημένη μου μπαργούμαν, με οδηγεί δειλά δειλά στην πίσω πόρτα, μου δίνει και το ουισκάκι του ξανθού και με στέλνει στο καλό.

Στην ανηφόρα για το σπίτι, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν εκείνο το 50άρικο. Εκείνο το 50άρικο που δεν άρπαξα. Εκείνο το 50άρικο που άφησα πίσω στη ζούγκλα. Και εκεί κατάλαβα πως δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω πόρνη πολυτελείας. Η καλή η πουτάνα δεν θα άφηνε ποτέ πίσω ένα 50άρικο.