Ο διπολικός μου έρωτας
Disclaimer: Η ιστορία που ακολουθεί είναι ελαφρώς πιο ερωτική από τις προηγούμενες.
Ο φίλος μου ο Μήτσος (δεν τον λένε Μήτσο, αλλά άμα δει το όνομά του εδώ θα με βρείτε δηλητηριασμένη – τέτοιος είναι), μετατρέπεται σε FBI agent, όταν το απαιτούν οι καταστάσεις. Γκέυ, υπέροχος, που γαμιέται αποκλειστικά με παντρεμένους σούγκα ντάντυς με τρίχες και μπράτσα (αν ποτέ μου δώσει copyrights, θα γράψω και γι’ αυτά τα διεστραμμένα στορις).
Καραντινάτοι, κάναμε ένα κωλομάθημα στο Zoom, με κάθε ξεχασμένο χρόνιο φοιτητή να προσποιείται πως θέλει πτυχίο. Ένας απ’ αυτούς θα γίνει η επόμενη οικεία μου πούτσα.
Τον κοιτούσα απ’ την κάμερα... ωραία μάτια, σκέφτομαι, ωραία μπράτσα, ξανασκέφτομαι, τον θέλω. Ψάχνω λίγο σε μίντια ονοματεπώνυμο, πιθανά παρατσούκλια, χώρα, ηλικία, κτλ., μα μάταια! Η κατάσταση απαιτούσε Μήτσο. Μέχρι να στρίψω ένα τσιγάρο και να εισπνεύσω ακόμα λίγο καρκίνο του πνεύμονα, είχα το προφίλ της νέας μου πούτσας στην οθόνη μου. Αχ ρε Μήτσο, αγόρι μου, εσύ την έγραψες αυτή την ιστορία.
«Πολύ προσηλωμένο σε βρίσκω στο μάθημα», and the hunting begins.
Μερικά μηνύματα αργότερα, κατάλαβα ότι ο ξεχασμένος φοιτητής με τα ωραία μάτια, δεν ήταν προσηλωμένος στο μάθημα, αλλά στο ηλιοκαμένο σας καρκινάκι.
Δεν θυμάμαι τι μέρα ήταν όταν βγήκαμε, ούτε που είχαμε πάει, ούτε τι είχαμε πιει. Θυμάμαι το πρώτο μας φιλί, στο κατώφλι της πολυκατοικίας μου, λίγο πριν πούμε καληνύχτα. Ένα γλωσσόφιλο γεμάτο έρωτα, γεμάτο «θέλω να σε γαμήσω», γεμάτο χέρια και ανάσες, ένιωθε σαν να ήμασταν δεκαπέντε στο χωριό, λες και ήταν η πρώτη φορά που καυλώναμε.
Το επόμενό μας ραντεβού το θυμάμαι. Σπίτι του, μπύρες, μουσική, σεξ. Γαμιόμασταν, συζητούσαμε για τους πλανήτες και για τον κομμουνισμό, γαμιόμασταν ξανά, συζητούσαμε για το τι χρώμα να βάψει τους τοίχους, γαμιόμασταν, πίναμε, γαμιόμασταν, και το βράδυ ήταν τόσο μακρύ όσο αυτή η πρόταση... και πήγε πέντε το πρωί.
Βγαίναμε και κάναμε έρωτα συχνά. Κάπου ανάμεσα στο σεξ και τον έρωτα, μου εκμυστηριεύτηκε πως πάσχει από διπολική διαταραχή, πως παίρνει λίθιο και αντικαταθλιπτικά.
Εδώ να πούμε ότι ο φίλος μου ο Μήτσος μου είπε να εξαφανιστώ. Αλλά ήθελα, ήθελα, ΗΘΕΛΑ λέω, να γαμιέμαι και να ερωτεύομαι αυτή τη διπολική πούτσα. Ήθελα αυτά τα μάτια να μου καταστρέψουν την ψυχή.
Συνήθως, με τις πούτσες μου, όσο διεστραμμένες κι αν είναι, εγώ είμαι η τρελή. Αυτή η πούτσα ήταν διαφορετική. Αυτή η πούτσα με out-τρέλανε. Ήθελε λοιπόν έρωτα με κυβερνητικά ωράρια. Δευτέρα – Πέμπτη 24ώρο, Παρασκευή 9-5 και ΣουΚου χώρια.
Ήθελε αυτός τα σουκου να παρτάρει με το παρεάκι του. Οκ, μπρο, κομπλέ, ξέρω 'γω. Να παρτάρεις, να γαμιέσαι, μόνο καπέλο να βάζεις (τόσες και τόσες πούτσες, ένα ΣΜΝ δεν έπιασα, δεν θα το κέρδιζα απ’ τη διπολική).
Εκείνη την Κυριακή είπε «θα κάνω μια εξαίρεση, μωρό μου»... μάλλον εκείνο το σουκου του ‘κατσε άσφαιρο και του έλειψε ο ερωτικός μου κώλος. Παρτάραμε μαζί Κυριακή βράδυ, σ’ ένα μαγαζί με σεξουλιάρικη μουσική, σ’ ένα στενό δίπλα απ’ τον Θερμαϊκό. Κάθε φορά που ήμουν με αυτή την πούτσα ένιωθα ανισόρροπη έφηβη, ρε πούστη μου. Γαμηθήκαμε, κοιμηθήκαμε (δεν το συνηθίζαμε αυτό) και ξημέρωσε.
«Τα λέμε, ματάρες μου» και κλείνω την πόρτα.
Εδώ προτείνω να πάτε για κατούρημα, να κάνουμε ένα διαφημιστικό διάλειμμα. Στρίψτε ένα τσιγάρο (προτείνω τσιγάρο πράσινου είδους), πάρτε τη μάνα σας κανένα τηλέφωνο, φτιάξτε καφέ. Στην ερωτική μου αυτή ιστορία, είμαστε πια στην 358η ημέρα (από τις 500) με την Σάμερ (ας με πούμε Σάμερ για χάρη του φανταστικού μου reference, και αν δεν το ‘πιασες, google it).
Δευτεριάτικα (εντός κυβερνητικών ωραρίων είμαστε, ε!) άφαντη η πούτσα. Available 20 hours ago. Ο τηλεφωνιτής που καλέσατε δεν ανταποκρίνεται.
Τρίτη (εντός κυβερνητικών ωραρίων, ξανά!), οριακά θα βγάλω σίλβερ αλέρτ.
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΩΡΑΡΙΑ. Έχασα την πούτσα μου! «Μήτσο, μαλάκα, κάπου νεκρό θα τον βρούμε, σε λέω!»
Σάββατο βράδυ βάζω το μίνι μπλε φουστίνι, παίρνω κολλητούλια και φτάνω υπερήφανη στο μαγαζί που παρτάρει με το παρεάκι. Όχι, δεν είναι stalking αυτό, μαλάκες μου! ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΕΙΝΑΙ.
Το παρεάκι εκεί, αυτός όχι εκεί. Εδώ παπάς, εκεί παπάς πού είν' ο παπάς; Εδώ μέχρι και ο Μήτσος άρχισε να πιστεύει ότι η διπολική μου πούτσα μπορεί να είναι πετάμενη στον Θερμαϊκό. Χήρα από τόσο νινί δεν περίμενα να γίνω. Μέχρι και το στάτους στο προφίλ μου σκεφτόμουνα να αλλάξω: μαύρη φώτο και feeling widowed.
*εδώ διακρίνουμε το δυσλειτουργικό σας καρκινάκι, να βρίσκεται σε πλήρη άρνηση της κατάστασης. Διακρίνουμε επίσης τον αγαπημένο γκέυ agent, να αρπάζει άμεσα την μοναδική αυτή ευκαιρία για καθημερινό εκφοβισμό προς την άμοιρη απελπιστικά ρομαντική χήρα φίλη του.
Κυριακή μεσημέρι, είμαι κάτω απ’ το σπίτι του. Ανεβαίνω στον πρώτο και χτυπάω μαλακά την πόρτα. «Εδώ Σάμερ, καλεί πλανήτη ΕρωτικέςΜατάρες, όβερ».
Σκοτάδι. Μια μυρωδιά απροσδιόριστη: μπύρα με ιδρώτα και hints από χυσίδι – αλλά όχι ακριβώς – σαν να μύριζα χαρουπιά μεσημέρι Αυγούστου, σκεπασμένη σαν πέπλο από τον καλοκαιρινό ήλιο. Μποξεράκι του σούπερ μάρκετ με δυο-τρεις τρύπες κοντά στην κωλοτρυπίδα και το δεξί αρχίδι, τόσο μεγάλες όσο χρειάζεται για να μυρίζεις ελαφρώς τις πουτσότριχες του. Σκούρο μπλε T-shirt με λευκό logo «Ναυτικός Όμιλος Ναυπάκτου 2008-2009», σε παιδικό νούμερο 12-14, να φτάνει μέχρι τον αφαλό του και τα ενήλικα πλέον μπράτσα του να ασφυκτιούν μέσα στα κοντά ξεθωριασμένα μανίκια. Αξύριστος, ακούρευτος, άλουστος (;).
Δεν είπε κάτι. Έκανε στην άκρη να περάσω.
*πολύ ήρεμη τα γράφω αυτά, πολύ ποιητικά τα λέω όλα φίλοι μου, αλλά... «ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ; ΤΙ ΕΙΝ’ ΑΥΤΟ; ΣΟΚ ΣΟΚ ΣΟΚ ΣΟΚ! ΜΗΤΣΟ, ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ‘ΔΩ. ΒΟΗΘΕΙΑ. ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΕΡΔΙΣΑ ΕΚΑΤΟ ΣΜΝ.» ήταν μερικές από τις σκέψεις μου.
Μπαίνω άμεσα σε mood μάνας και Μπομπ ο Μάστορας. Τι έχουμε να φτιάξουμε εδώ; Μολύβι στο αυτί και τζίν overalls.
Κουτάκια μπύρας κάθε μάρκας στο πάτωμα, κλειστά παντζούρια, χαρτόκουτα από πίτσες, κινέζικα, μπέργκερς, τσιγαρίλα, χορτίλα (γιάμ😋)... ουφ, μαλάκα μου δεν έχω ξαναδεί και μυρίσει τέτοιο αίσχος.
«Καυλιάρη μου, τι;»
Μου το ‘πε ο άτιμος ότι είναι διπολικός. Ε, δύο βδομάδες «ξεχνούσε» να πάρει τα χαπάκια του. Τσουπ, καταθλιψάρα η πούτσα μου! Σαν καλή και έντιμη γκομενο-μάνα, προσπαθώ να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα. Και χτυπάει το κινητό του. ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΣΑΡΕΙ «ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ». ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΔΙΑΒΑΖΩ «ΜΑΜΑ». ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ ΤΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ!
«Γεια σας! Η Σάμερ είμαι (στην 612η μέρα της, γαμώ την Παναδούρα της). Δεν έπαιρνε τα χάπια του βλέπετε. Όχι, όχι, ζωντανός είναι. Ναι, ναι, θα τον βοηθήσω. Όχι, όχι, να μην έρθετε, λέει. Ναι, ναι να σας τον δώσω... α, δεν θέλει να σας μιλήσει. Ναι, ναι, τρώει, βλέπω εδώ κινέζικα, πίτσες, χαχα (βοήθειαααα). Τυρί; Όχι, όχι, δεν είχε τυρί η πίτσα (Γοτ. Δε. Φακ.). Ναι, ναι, δεν θα βάλω χλωρίνη κάπου (ΤΙ. ΖΩ. ΑΡΧΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΤΗΣ ΕΙΠΕ ΑΥΤΗΝΗΣ ΟΤΙ ΘΑ ΤΡΙΨΩ ΤΟ ΚΩΛΟΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΑΥΤΟΥΝΟΥ ΜΕ ΧΛΩΡΙΝΗ). Χάρηκα κι εγώ. Γεια σας!»
*Καταλαβαίνετε πως καμία προσευχή σε καμιά θεότητα δεν με σώζει, έτσι; Θα μου πείτε, μωρή μαλάκω, τα ‘θελε ο ερωτικός σου κώλος.
Ανοίγω παντζούρια, Δεσποινάκι στο σποτίφυ (το ‘ριξες και πάλι απόψε, το φαρμάκι σουυυυυ) και κάνω τα μαγικά μου, μέχρι αυτός να μετατραπεί στην διπολική πούτσα που με μάγεψε. Κάνουμε ένα τσιγάρο. Του παίρνω μια πίπα. Άλλο ένα τσιγάρο. Και ρίχνω μαύρη πέτρα πίσω μου.
Τις επόμενες ημέρες, ήρθε αρκετές φορές στο κατώφλι μου. «Μα ρε Μήτσο, με γαμούσε τόσο ωραία». Οριακά συγκράτησα τις καύλες μου γι’ αυτό το ονειρικό διπολικό πουτσόνι.
Δεν επέστρεψα ποτέ. Δεν ξέρω τι απέγινε. Ίσως όντως να είναι σήμερα νεκρός. Τι έμαθες καρκινάκι απ’ αυτή τη γραντζουνιά;
- Ήταν πολύ νωρίς για να χηρέψω.
- Μια πούτσα κυβερνητικών ωραρίων, κάπου βρωμάει.
- Ο Μήτσος έχει πάντα δίκιο.
