Arpeggi
Όλα ξεκινούν με μία ιδέα, αγνή για αρχή αλλά επικίνδυνη.
Και με ένα βλέμμα.
Πολύ πιο επικίνδυνο.
Ένα βλέμμα που με τραβάει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ, σιγά σιγά, λες και χτίζω την δική μου ιστορία της Ψυχής και του Έρωτα. Σαγηνευτικά και αργά. Και μοιάζει πανέμορφο, μοιάζει ασφαλές, μοιάζει με το κομμάτι που λείπει για να νιώσεις γεμάτος.
Μοιάζει με άνεμο που θα σε φυσήξει στο μεγάλο παλάτι και σε περιμένει σαν να σε έψαχνε χρόνια και επιτέλους να σε βρήκε. Είναι αυτό που θες και είσαι αυτό που θέλει.
Αλλά όχι.
Ο άνεμος είναι το τραγούδι των Σειρήνων και το παλάτι ένας απέραντος βυθός. Και εγώ ακολουθώ το βλέμμα της στα βάθη του μόνο για να καταστραφώ, μόνο για να εγκαταλειφθώ, να ακυρωθώ, να μείνω μόνος ξανά, όπως πάντα.
Γιατί να μείνω εδώ;
Θα είμαι τρελός να μην μείνω.
"Στα βάθη του βυθού τα μάτια της με αλλάζουν"
FEARED WISHES
Βλέπει και έβλεπε πάντα μέσα μου σαν φάντασμα.
Είναι επιβλητική, είναι θελκτική, τόσο θελκτική αλλά αδιαπέραστη σαν τοίχος που μόνο εγώ μπορώ να μπω στο πέρασμά του.
Έχει κόκκινα μαλλιά. Έχει μαύρα μαλλιά. Είναι δυσπρόσιτη, είναι προσιτή, είναι αυστηρή, είναι γλυκιά. Είναι τόσο γλυκιά που αρκούν δύο λέξεις για να σε σκοτώσει.
Τα μαλλιά της, τα μεγάλα καφέ της μάτια και τα τατουάζ, καθρέφτης της ψυχής της, με στοιχειώνουν.
Πριν 200 χρόνια θα την είχαν κάψει στην πυρά.
Τώρα βάζει το κραγιόν της στο αμάξι μου καθώς περνάμε απο ένα ακόμη μπαρ τα ξημερώματα.
WEIRD FISHES
Το κατάφερε. Με μεγάλη ευκολία και χωρίς δισταγμό. Δεν χρειάστηκαν παραπάνω απο 2 λέξεις.
Ίσως 3 μπαρ.
Και για πρώτη φορά στον θάνατό μου εγώ είμαι αυτός που θα φύγω. Θα χτυπήσω τον πάτο και θα ξεφύγω. Η ευκαιρία μου.
Πόσο ποιητικό να σε καταπιεί κάτι σαν τον βυθό, την πηγή της ζωής.
Ο Νίτσε είπε οτι η φιλία είναι το θεμέλιο για να επιβιώσει η αγάπη.
Ίσως δεν ήμασταν φίλοι ποτέ.
